جوان آنلاین: تصویر سخنرانی زینب نصیری، مشاور وزیر بهداشت در امور اجتماعی، در اجلاس اخیر رؤسای دانشگاههای علوم پزشکی در مشهد، در حالی که فرزند خردسالش را به وسیله صندلی آغوشی در بغل داشت، در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی برجسته شده است.
تصویری که شاید شرایط کنونی جامعه و بحران جمعیت در کشورمان موجب شده بیشتر به چشم بیاید. البته مشابه این تصویر را چند سال پیش در پارلمان اروپا شاهد بودیم.
خانم لیسیا رونزولی، نماینده حزب مردم آزاد «پیدیال» وابسته به جریان سیاسی سیلویو برلوسکونی، نخستوزیر پیشین ایتالیاست که از زمان به دنیا آمدن دخترش ویکتوریا، او را به جلسات پارلمان میبرد.
خانم لیسیا هدف از این کار خود را گرفتن حق زنان برای نگهداری از اطفالشان در محل کار و احترام به مادران خوانده است.
او میگوید که سه سال قبل، زمانی که ویکتوریا تازه به دنیا آمده بود، برای متوجه کردن نمایندگان در مورد حقوق زنان، او را در جلسات حاضر کرده است.
براساس قانون برخی از کشورهای اروپایی، داشتن نوزاد یا کودک در محل کار ممنوع است. شماری از زنان مخالف این قانون یا لایحه هستند و میگویند که آنان حق دارند تا هر لحظه از نوزاد یا کودکشان آگاهی داشته باشند.
با این حال، شماری از نمایندگان پارلمان اتحادیه اروپا از عملکرد و شجاعت خانم لیسیا ستایش کرده و حتی در یک برنامه ویژه پارلمانی از او تقدیر کردند.
حضور خانم نصیری به همراه فرزند شیرخوارش در اجلاس رؤسای دانشگاههای علوم پزشکی در مشهد، از یکسو حرکتی نمادین محسوب میشود و حکایت از آن دارد که فرزندآوری مانعی برای پیشرفتهای شغلی و اجتماعی زنان محسوب نمیشود و یک زن هم میتواند مادر باشد و هم در راستای تعالی شغلی و شخصیتی گام بردارد.
با وجود این، این حرکت نمادی از محدودیتهای مادران برای فعالیتهای اجتماعی هم است و اینکه جامعه چقدر با یک مادر برای ایفای نقشهای مادری همراهی میکند. حضور خانم نصیری به همراه فرزندش شاید نه از روی اجبار، بلکه برای فرهنگسازی در راستای توجه دادن جامعه به مادران شاغل و توانمندیهای آنها باشد، اما واقعیت این است که اغلب اوقات چالشهای زنان شاغل برای فرزندآوری فراتر از این حرفهاست و خیلی وقتها این مادران برای آنکه بتوانند مادر شایستهای برای فرزندشان باشند، ناگزیرند دست از شغلشان بکشند.
بدتر اینکه چالشهای زنان شاغل برای فرزندآوری و نگهداری از فرزندشان گاهی آنها را سر دوراهی قرار میدهد که یک مسیر آن به عدم فرزندآوری و مادر شدن منتهی میشود!
این ماجرا شاید تلنگری باشد برای آنکه جامعه و نهادها باید با عنایت به شرایط جمعیتی کشور کمی بیشتر به فکر مادران و خانوادهها باشند، بهخصوص مادران شاغل و نکته بعدی اینکه مادر شدن قطعاً مانع پیشرفتهای شغلی و تحصیلی مادران نیست.
