چه چیزی یک رئیسجمهور را در تراز انقلاب اسلامی ماندگار میکند؟ پاسخ را نه در تریبونهای رسمی، که در صحنههای تشییع میلیونی بینظیر ابراهیم رئیسی باید جست. رهبر فرزانه انقلاب در پیام دومین سالگرد شهدای خدمت کلیدواژهای راهبردی «مردمی بودن» را در کانون تحلیل قرار دادند. این واژه فراتر از یک تعارف سیاسی، رمز عبور از بحرانهای هویتی و تضمینکننده امنیت ملی در عصر تلاطمهای ژئوپلیتیک است.
جهان امروز شاهد فروپاشی روایتهای امنیتی صرفاً سختافزاری است. آنچه شهید رئیسی را به یک «مقیاس» برای سنجش دولت تراز تبدیل کرد، ترکیب منحصربهفرد «معنویت عمیق» با «دیپلماسی فعال و نافع» بود. میراث او اثبات کرد که استقلال کشور نه در انزوا، که در میدان مقاومت اقتصادی و سیاسی معنا مییابد؛ آن هم مقاومتی که ریشه در اعتماد متقابل ملت و دولت دارد.
اما پیام حضرت امام سید مجتبی خامنهای حاوی هشداری استراتژیک برای امروز هم هست: «امروز بار تکلیف سنگینتر شده است». در شرایطی که جمهوری اسلامی در برابر دو ارتش تروریستی جهانی و ائتلاف غربی- صهیونی ایستاده، «انسجام ملی» سرمایهای تجدیدناپذیر است. تداوم راه شهید رئیسی صرفاً به معنای گرامیداشت خاطره شهدای خدمت نیست، بلکه الزاماً به معنای «حضورهای میدانی مستقیم» مدیران و گرهگشایی از معیشت مردم است. اگر ادراک مردم از مسئولان به جای «خدمت مجاهدانه» به درک غلطی از «فاصله» تفسیر شود، دشمن از همین شکاف نفوذ میکند. برای تحقق منویات رهبری و ساخت دولت تراز، نقشه راه چندلایهای لازم است که سختافزار خدمت را با نرمافزار عدالت پیوند بزند.
نخست، در لایه قانونی و ساختاری، ضرورت بازطراحی سازوکارهای نظارتی برای جلوگیری از انحراف از گفتمان «جوانگرایی» و «مسئولیتپذیری» است. دوم، در لایه نرمافزاری و اجتماعی، تعریف «نقش جدی برای مردم بعثتیافته» در پیشرفت کشور یک انتخاب نیست، بلکه یک تکلیف شرعی و راهبردی است. سوم، در لایه سختافزاری و میدانی، مسئولان باید فاصله پاستور تا مردم (به عنوان صاحبان کشور و انقلاب) را حذف کنند؛ چراکه مشروعیت نظام در دل محرومیتزدایی عینی نهفته است.
در مکتب فکری اسلام، شهادت نقطه پایان خدمت نیست، بلکه فرصتی طلایی و آغاز یک بازنگری و شروع یک گفتمان چندلایه برای بهرهبرداری حداکثری از ظرفیتهای تولیدشده توسط شهید است. شهید رئیسی نشان داد که «امضای خونین» یک مسئول، بالاترین سند محکمهپسند برای اثبات دلسوزی است. امروز همه سطوح مدیریتی باید با این پرسش بیدار شوند که اگر فردا قرار باشد آنها را نیز تا جوار مولایشان تشییع کنند، آیا اشکهای ملت بدرقهکننده حقیقی یک خادم خواهد بود یا تنها یک مراسم رسمی است؟ پاسخ به این پرسش، معیار نهایی سنجش تراز انقلابیگری است. مسیر روشن است: گرهگشایی اقتصادی، تقویت انگیزه خدمت، و حرکت امیدوارانه به سوی آینده، نه با بخشنامه، که با باور قلبی به این گزاره که «مردم ولی نعمت و مسئولان خادم مردم هستند». این خلاصه راهبردی پیام ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ کشتیبان انقلاب اسلامی است.
