جوان آنلاین: نیروگاه اتمی بوشهر که درجنگ ۱۲ روزه هم مورد حمله دشمن صهیونیستی قرار گرفتهبود، این بار در جنگ تحمیلی سوم هم چندینبار مورد حمله دشمن امریکایی صهیونیستی قرارگرفتهاست؛ اقدامی که فراتر از جنایت جنگی به دلیل حمله به زیرساختها میتواند تبعات محیط زیستی گستردهای را در پی داشتهباشد؛ تبعاتی که بیش از و پیش از آنکه بخواهد دودش به چشم تهران برود، متحدان امریکا و صهیونیستها را در منطقه با چالش آلودگی مواد رادیواکتیو درگیر خواهد کرد. به همینخاطر هم هشدار درباره تبعات زیستمحیطی حمله به زیرساختی همچون نیروگاه هستهای بوشهر، هشداری دلسوزانه برای کشورهای منطقه است.
وزیر امور خارجه ایران در ۴ آوریل پنج جمله در X منتشر کرد که باید جلوی هر دولتی را در خلیج فارس میگرفت. «اسرائیل و آمریکا تاکنون چهار بار نیروگاه بوشهر ما را بمباران کردهاند. بارش رادیواکتیو به زندگی در پایتختهای شورای همکاری خلیج فارس پایان میدهد، نه در تهران.» او این را با خشم غرب از زاپوریژژیا در اوکراین مقایسه کرد و مهاجمان را به داشتن استانداردهای دوگانه متهم کرد. آژانس بینالمللی انرژی اتمی حمله چهارم را تأیید کرد: یک پرتابه در نزدیکی محل اصابت کرد، یک نگهبان کشته شد و یک ساختمان پشتیبانی آسیب دید. هر چند این بار هم هیچ افزایش تشعشعی مشاهده نشد ومهار ادامه یافت، اما ممکن است دفعات بعدی بخت با ایران و از آن مهمتر کشورهای منطقه یار نباشد و فاجعهای زیستمحیطی همچون جنگ کنونی همه منطقه را به کام خود فرو برد!
اینکه چرا بارش رادیواکتیو به ریاض میرسد و نه به تهران، به دلیل جغرافیایی است که هیچ دیپلماسی نمیتواند آن را تغییر دهد.
شاناک انسلم پررا، تحلیلگر مسائل ژئوپولتیک این موضوع را اینگونه توضیح میدهد؛ بوشهر در سواحل خلیج فارس در مدار ۲۸ درجه شمالی قرار دارد. تهران ۷۵۰ کیلومتر در خشکی است و توسط کوههای زاگرس محافظت میشود. بادهای زمستانی غالب از شمال غربی به جنوب شرقی، مستقیماً از طریق خلیج فارس به سمت امارات متحده عربی، قطر، بحرین و استان شرقی عربستان سعودی میوزند. جریانهای سطحی خلاف جهت عقربههای ساعت خلیج فارس، رادیونوکلئیدهای موجود در آب را به سمت غرب و شمال غربی به سمت بالای خلیج فارس حمل میکنند و طبق شبیهسازیهای هیدرودینامیکی بررسیشده، ظرف تقریباً ۱۵ روز به کویت و بحرین میرسند. مدلهای پراکندگی جوی، ۳هزارو۶۵۲ شبیهسازی HYSPLIT را برای سناریوی انتشار بوشهر اجرا کردند و دریافتند که رسوب بیش از آستانههای جابهجایی، با احتمال کم، اما غیر صفر به مناطق ساحلی خلیج فارس رسیدهاست. این توده به سمت شمال نمیرود. به سمت غرب میرود. رآکتور در سواحل ایران قرار دارد، اما ریزش رادیواکتیو متعلق به خلیج فارس است.
این مهم است، زیرا کشورهای خلیج فارس آب آشامیدنی خود را از خلیج فارس تأمین میکنند؛ قطر برای ۹۹ درصد از تأمین خود به نمکزدایی متکی است؛ کویت و بحرین برای ۹۰ درصد، عربستان سعودی برای ۷۰ درصد، امارات متحده عربی برای ۴۲ درصد. کارخانههای نمکزدایی مستقیماً از خلیج فارس آب میگیرند. اگر آن آب حاوی سزیم-۱۳۷ یا ید-۱۳۱ باشد، کارخانهها تعطیل میشوند یا خروجی آلوده میشود. کشورهای خلیج فارس تقریباً یک هفته ذخایر آب استراتژیک را حفظ میکنند. نفوذ به نیروگاه بوشهر منجر به انفجار چرنوبیل نخواهد شد. این اتفاق چیزی را ایجاد میکند که مدلها آن را برای منطقه بدتر توصیف میکنند: آلودگی تدریجی و نامرئی منبع آب که ۶۰ میلیون نفر به آن وابسته هستند و طی دو هفته با جریان برق به آنجا میرسند و هفت روز ذخیره برای دوام آوردن پس از آن وجود دارد.
کشورهایی که آلوده میشوند، همان کشورهایی هستند که میزبان نیروهایی هستند که حملات را انجام میدهند. پایگاه هوایی العدید در قطر، سورتیها را آغاز میکند. الظفره در امارات، نیروهای مازاد را که در هتلها میخوابند، مستقر میکند. ستاد ناوگان پنجم بحرین، هماهنگی بخش دریایی را بر عهده دارد. پایگاه هوایی شاهزاده سلطان عربستان سعودی، جایی که یک هواپیمای آواکس E-۳ در ۲۷ مارس توسط آتش ایران در زمین منهدم شد، در استان شرقی قرار دارد که مدلهای ریزش اتمی آن را به عنوان منطقه اصلی رسوب شناسایی میکنند. متحدان میزبان بمبافکنها هستند. بمبافکنها به رآکتور ضربه میزنند. رآکتور در ساحل آبی قرار دارد که متحدان مینوشند و دشمن کسی است که به آنها هشدار میدهد!
پیام عراقچی خطاب به واشنگتن نبود. حمله به نیروگاه اتمی بوشهر ابوظبی، ریاض، دوحه، منامه و شهر کویت را هدف قرار دادهاست. منظور از این جمله، پنهان و نامحسوس نیست؛ شما میزبان جنگی هستید که میتواند آب شما را مسموم کند. آژانس بینالمللی انرژی اتمی میگوید هیچ تشعشعی منتشر نشدهاست. مهار هستهای در طول چهار حمله دوام آوردهاست، اما مهار، مهندسی است، نه فیزیک. مهندسی میتواند شکست بخورد و وقتی عراقچی میگوید «نه تهران»، یک واقعیت جغرافیایی را بیان میکند که شورای همکاری خلیج فارس نمیتواند آن را نادیده بگیرد، صرف نظر از اینکه آژانس بینالمللی انرژی اتمی چند بار میگوید که مقادیر اندازهگیری شده طبیعی هستند. رآکتور نزدیک تهران نیست. نزدیک آنهاست.
