کارگردان فیلم مستند نیمه‌بلند «مایکا» عنوان کرد

مستند «مادر فریده»، راوی حضور ایرانی‌ها در جنگ بوسنی

جوان آنلاین: پیچیدگی ساخت «مایکا» آنجا بود که من کاراکتری به نام فریده داشتم که سوژه اصلی مستند برای او اتفاق افتاده‌بود و باید همزمان با پیش بردن روند مستند، چند ماجرای دیگر را هم روایت می‌کردم. قصد ما این بود که ماجرای حضور ایران در زمان جنگ بوسنی را با لحن بوسنیایی روایت کنیم.
فیلم مستند نیمه‌بلند «مایکا» به کارگردانی محمدهادی نعمت‌اللهی در بخش مسابقه ملی هفدهمین جشنواره «سینماحقیقت» حضور دارد. او درباره موضوع این فیلم به تسنیم گفت: این مستند درباره شخصیتی به نام مادر فریده است که من او را اولین‌بار در سال ۱۳۹۶ و در سفری که به کشور بوسنی داشتم، دیدم. این شخصیت را در فرودگاه سارایوو دیدم و بیشتر محو چشمان او شدم. وقتی قصه مادر فریده درباره زمان جنگ این کشور، ارتباط با ایرانی‌های حاضر در بوسنی را شنیدم، متوجه شدم مادر فریده در آن زمان مادر همه ایرانی‌ها بوده‌است.
او ادامه داد: من از سال ۱۳۹۶ تا امروز درگیر قصه بوسنی شدم و سه سفر هم در این چند سال رفته‌ام. آنجا به دنبال ثبت تاریخ شفاهی جنگ از زبان مردم بوسنی هستم و دلم می‌خواست یک روایت بوسنیایی از جنگ در این کشور داشته‌باشم. زمستان دو سال پیش یک ماه بوسنی بودم و در آنجا ۴۰ مصاحبه ضبط کردم که یکی از آن‌ها مصاحبه با مادر فریده بود.
نعمت‌اللهی با اشاره به اینکه در میانه مصاحبه با مادر فریده، سوژه مستند خود را پیدا کرده‌است، گفت: وسط حرف‌های مادر فریده متوجه روایت قصه‌ای از چند کودک کوزوویی شدم که مادر فریده مدت کوتاهی از آن‌ها نگهداری کرده‌بود. همان لحظه نیت کردم بچه‌هایی را که مادر فریده را گم کرده‌بودند، پیدا کنم. همان‌جا هم از زهرا که راوی داستان است خواستم که در این راه کمکم کند.
نعمت‌اللهی درباره چالش‌های ساخت این مستند گفت: پیچیدگی ساخت «مایکا» آنجا بود که من کاراکتری به نام فریده داشتم که سوژه اصلی مستند برای او اتفاق افتاده‌بود و باید همزمان با پیش بردن روند مستند، چند ماجرای دیگر را هم روایت می‌کردم. قصد ما این بود که ماجرای حضور ایران در زمان جنگ بوسنی را با لحن بوسنیایی روایت کنیم.
او با اشاره به شخصیت شهید رسول حیدری، دیپلمات ایرانی که در بوسنی به شهادت رسید و در مستند به او هم اشاره می‌شود، گفت: شهید رسول حیدری، شخصیت بسیار محبوبی در بوسنی است. مثلاً ما خیابانی به نام علی عزت‌بگوویچ، رئیس‌جمهور سابق این کشور، در بوسنی نداریم، اما به نام شهید رسول حیدری خیابان داریم. واقعیت این است که قدیمی‌های بوسنی هنوز شهید رسول را به یاد دارند و آن‌ها خود را به ایران مدیون می‌دانند.