جوان آنلاین: توقف سرخابیهای پایتخت و نخستین باخت سپاهان میتوانست مهمترین اتفاقات هفته نهم رقابتهای لیگ برتر باشد، اما نه وقتی حاشیهها پررنگتر از متن بود.
تساوی استقلال مقابل شمسآذر قزوین بهترین فرصت برای بازگشت پرسپولیس به صدر جدول بود، اما یاران یحیی با تساوی مقابل نفت بار دیگر فرصتسوزی کردند، آنهم در روزی که سپاهان نخستین باخت فصل خود را مقابل ملوان متحمل شد. با وجود این نه تساوی مدعیان تهرانی خیلی به چشم آمد و نه پاره شدن روند موفقیتهای سپاهان که برای قهرمانی این فصل هزینه هنگفتی کرده است. در واقع حاشیههای این هفته اجازه نداد هیچ مسئله فنی یا ناکامی پرحرف و حدیثی به چشم آید و همه نگاهها در هفته نهم یا متوجه قضاوت فاجعهبار داوران بود یا مبهوت مصاحبههای تند و تیزی که کم از گلاویز شدنهای رودررو نداشت.
نه مدافع عنوان قهرمانی از عهده تیم ۱۰ نفرهای که در انتهای جدول جای دارد، برمیآید و نه مدعی قهرمانی از پس تیم تازهوارد! اما چه انتظاری میتوان داشت وقتی از مدیر و مربی گرفته تا بازیکنان، همه با هم درگیر هستند! پرواضح است که در چنین شرایطی فرصتی برای تمرکز کردن روی بازیهای لیگ باقی نمیماند که به کسب نتایج قابل قبول و منطقی منجر شود، خصوصاً که در این بلبشو، معضلی به نام داوری نیز اوضاع را آشفتهتر از قبل کرده است، بهطوریکه گویی این فصل از رقابتهای لیگ برتر با قانون جنگل اداره میشود که شاهد این حجم از حاشیههای جنجالی هستیم، آنهم در شرایطی که تنها ۹ هفته از رقابتهای لیگ سپری شده و هنوز فاصله زیادی تا خط پایان وجود دارد.
فاجعه داوری
دو صحنه مشکوک در محوطه جریمه در دیدار شمسآذر و استقلال، یک پنالتی، یک اخراج، یک صحنه جنجالی و یک گل پرحرف و حدیث در بازی پرسپولیس- صنعت نفت آبادان، پنالتی پرحرف و حدیث در مصاف آلومینیوم- ذوبآهن که اکثر کارشناسان آن را مردود اعلام کردند و دو اخراجی، گل مشکوک به آفساید در مصاف تراکتور – نساجی، بخشی از اشتباهات تأثیرگذار پنج بازی هفته نهم بود، اشتباهاتی که حالا صدای زمین و زمان را درآورده و بهزعم عسگری، نتیجه همهکاره بودن یک نفر در کمیته داوران است: «وقتی یک نفر در داوری همهکاره باشد و همه تصمیمات را خودش بگیرد، طبیعی است که شاهد چنین فاجعهای باشیم.» هرچند که این ادعا را نمیتوان رد کرد، اما بیتردید داوری در فوتبال ایران زمانی فاجعهبار شد که به اهرمی برای بدهبستان فدراسیون و هیئتها قرار گرفت. رئیس اسبق کمیته داوران با اشاره به امکانات ضعیف تأکید دارد که وقتی کار دست یک نفر باشد، نمیتوان انتظاری بیشتر از این داشت: «داوران ما وسایل، دستمزد، آموزش درست و VAR ندارند. تشکیلات داوری هم بیمار است و هیچکس به آن توجه نمیکند. اصلاً تشکیلاتی نداریم و فقط یک نفر به عنوان رئیس کمیته داوران داریم. در ظاهر میگویند اعضای کمیته داوران این افراد هستند، اما وقتی آنها هیچگونه دخل و تصرفی در تصمیمات افشاریان ندارند، یعنی در عمل کمیتهای نداریم. دپارتمان داوری هم در ظاهر کارش را میکند، اما همه کارها را یک نفر انجام میدهد و هیچ نظارتی هم روی آن نیست. وقتی یک نفر هر کاری خودش دوست دارد، انجام میدهد، نتیجه کار بهتر از فاجعه هفته نهم نمیشود.»
صدالبته که نبود کمکداور ویدئویی یک معضل است. مسئلهای که هر هفته مربیان تیمهای لیگ برتری به آن اشاره دارند و این هفته نیز تکرار شد، اما ضعف عملکرد داوران تنها با استفاده از تکنولوژی کمکداور ویدئویی حل و فصل نمیشود و تا زمانی که به داوران به چشم وسیله برای ایجاد ارتباط بین فدراسیون و هیئتها جهت کسب رأی در انتخابات نگریسته شود، اوضاع نه تنها بهتر نمیشود که روز به روز بدتر هم میشود، چراکه با این روش عملاً بساط شایستهسالاری جمع میشود و افراد به واسطه لابیهای قوی میتوانند قضاوت بگیرند، نه براساس توانمندیهایی که دارند. با این اوصاف اصلاً عجیب نیست که هر هفته در تمام بازیهای لیگ شاهد اشتباهات داوری و از این لحاظ رکورددار باشیم!
پردهدری مدعیان
اما داوریهای پرحرف و حدیث تنها حاشیه جنجالی هفته نهم نبود و بدتر از اشتباهات داوری، بیحرمتی افراد به یکدیگر بود. اتفاقی که روزهاست شاهد آن هستیم، اما در هفته نهم به اوج خود رسید، بهطوریکه جای تعجب ندارد اگر طی روزهای آینده آقایان رسماً فحاشی به یکدیگر را آغاز کنند! تردیدی نیست که هیجانات فوتبال گاهی باعث از کوره در رفتن افراد میشود، اما عمدتاً این اتفاقات برای جوانان کمتجربهای رخ میدهد که هنوز نیاموختهاند چطور باید احساسات خود را کنترل کنند، نه افراد باتجربه و صدالبته مدعی! حال آنکه پردهدری این روزها را از افرادی شاهد هستیم که نه کمسن و سال هستند، نه کم تجربه، ضمن اینکه حد و سطح خود را نیز از دیگران بالاتر میدانند، اما برخلاف تمام ادعاهایی که دارند، رفتار و گفتارشان به بچههایی میماند که هنوز باید یادشان داد احترام گذاشتن به بزرگتر و رعایت ادب نشانه شخصیت است و تا چه اندازه مهم!، اما کار آقایان چنان بیخ پیدا کرده که فراز فاطمی، پیشکسوت فوتبال خواستار پادرمیانی بزرگان این رشته برای پایان دادن به درگیریهای لفظی و کلامی مدیران و مربیان شده است. رویه تأسفباری که حالا به بازیکنان هم سرایت کرده است: «این مسائل اصلًا زیبنده فوتبال ما نیست و توقع من این است که بزرگان فوتبال به این موضوع ورود کنند. همه این عزیزان از نامداران و بزرگان فوتبال ایران هستند و برای فوتبال کشورمان زحمات زیادی کشیدهاند. خوب است که سعهصدر بیشتری داشته باشند و اجازه دهند که با صبوری این اتفاقات تمام شود.»
در واقع همانطور که فراز فاطمی نیز اشاره دارد، چشم جوانترهای این رشته به دهان بزرگترهاست و وقتی بزرگترها به جای سعهصدر اینچنین بیمحابا به جان هم میافتند و از هیچ توهین و تحقیری فروگذار نیستند، چه انتظاری میتوان از جوانان داشت؟!
