کانال تلگرامی «معنا و فلسفه زندگی» نوشت: سابقاً تصور بر این بود که ژنها عامل بیماری هستند و ما تحت کنترل DNA هستیم. بنابراین اگر یکی از اعضای خانواده بر اثر بیماری قلبی فوت میکرد، احتمال میدادیم که بروز این بیماری و فوت به همین شیوه در سایر افراد خانواده نیز محتمل است؛ اما براساس یافتههای علم اپی ژنتیک؛ ژنها عامل بیماری نیستند بلکه محیط از عوامل مهم بیماریزا است. در واقع، عوامل محیطی باعث برنامهریزی ژنها میشوند تا آنها نیز بیماری ایجاد کنند. البته منظور از محیط، فقط محیط بیرون از بدن ما نیست (مصرف سیگار، آفتکشها و غیره) بلکه محیط داخلی بدن نیز ممکن است همین تأثیرات را روی سلولهای بدن بگذارد.
اما آیا یک محیط در درون بدن ما وجود دارد؟ همانطور که قبلاً هم گفته شد، احساسات بازخوردهای شیمیایی هستند، آنها محصولات نهایی تجربیات ما از محیط خارجی هستند؛ بنابراین اگر نسبت به یک موقعیت در محیط خارجی واکنش نشان دهیم که باعث بروز احساسات در درون ما شود، شیمی درونی بدن ما نیز سیگنالهایی را برای ژنهایمان ارسال میکند تا آنها را روشن کند. (تغییرات عملکرد آنها یا افزایش اظهارات ژنی) یا آنها را خاموش کند (کاهش عملکرد آنها یا کاهش اظهارات ژنی) اصولاً ژنها از نظر فیزیکی تغییر نمیکنند بلکه فقط اظهارات ژنی است که تغییر میکند و این اظهارات ژنی هستند که بر سلامت و زندگی ما تأثیرگذار هستند.