جوان آنلاین: در گذشتههای دور، بسیاری از ورزشها در ذیل مناسک آیینی، مذهبی یا سلحشوری معنا پیدا میکرد. در واقع ورزش در این قالب امری مردانه محسوب میشد، اما امروزه به دلیل پیوند عمیق ورزش با مدیریت بدن، فراغت و سلامت، ماهیتی فراجنسیتی به خود گرفته و بخشی از زندگی روزمره زنان را تشکیل میدهد، هر چند گاهی به دلیل لذتجویی و فانتزیهای زیبایی است. در واقع به صورت کلی تناسب اندام عمدتاً تنها دلیلی است که این روزها بانوان را به سمت باشگاههای ورزشی میکشاند. برخی باشگاههای معروف و قدیمی هم در بعضی مناطق به ویژه در پایتخت، تبدیل به سالن مد، لباس و برندپوشی و شاید فضایی برای پیداکردن دوستان و حلقههای جدید دوستی است تا ورزش کردن! جالب است حتی کسانی که در این فضاها قرار میگیرند، خودشان به فضای لاکچری باشگاه اشاره میکنند و معتقدند هم فال است و هم تماشا!
در واقع این روزها ورزش کردن بیش از اینکه با هدف هدایت افراد به سلامتی باشد، به لطف فضای مجازی به خصوص اینستاگرام فضایی برای نمایش، خودنمایی و حتی کسب درآمد شده است.
شاید کمتر کسی دغدغه سلامت جسمانی را داشته باشد، در حالی که تناسب اندام بخش مهمی از اهمیت و توجه به ورزش برای بانوان محسوب میشود؛ موضوعی که البته باید گفت صرفاً به بانوان خلاصه نمیشود بلکه باشگاههای ورزشی مردانه را نیز دربرمیگیرد.
وقتگیر و گران بودن و عوارض جانبی سایر روشهای مدیریت بدن مانند رژیم غذایی، مصرف مواد آرایشی و بهداشتی، داروهای افزایش و کاهش وزن و جراحیهای زیبایی عمده دلایلی است که باعث شده ورزش و فعالیت جسمی به منزله یکی از روشهای درمانی و مدیریت بدن بیش از سایر دلایل مورد توجه قرار گیرد، اما در کنار اهمیت موضوعات عنوانشده، ورزش به دلیل اثرگذاری در کیفیت زندگی و نشاطی که با خود به همراه دارد، سایر ابعاد را نیز دربرمیگیرد. سازمان بهداشت جهانی به افراد بین ۱۸ تا ۶۲ سال توصیه کرده است در هفته حداقل ۱۵۰ دقیقه ورزش کنند. این میزان ورزش خطر مرگ زودهنگام را ۳۰ درصد کم میکند. همچنین یک بار در هفته ورزش کردن احتمال بیماریهای مختلف از جمله بیماریهای قلبی را تا ۴۰ درصد کاهش میدهد.
جوان به بهانه فرارسیدن ۲۶ مهر روز تربیت بدنی و ورزش سراغ بانوان شاغل، خانهدار و دختران رفته است تا دغدغهها و دلایل گرایش یا عدمگرایش آنها به ورزش را جویا شود.
بچهها را چه کار کنیم؟
فاطمه ۳۷ ساله مادر دو فرزند هفت و دو ساله است؛ فردی که به خاطر فرزندان خود و پرداختن به امور منزل، شغل خود را با سابقه چندین ساله رها کرده است. وی در گفتگو با جوان خواستار این است که در سراهای محلات یا باشگاههای ورزشی دولتی در محلههای مختلف شهر، اتاقی برای نگهداری فرزندان اختصاص یابد تا مادران در کنار فرزندان خود به انجام تمرینهای ورزشی بپردازند.
مرضیه ۳۷ ساله و دارای سه فرزند است. یک پسر هشت ساله و دوقلوی چهار ساله دارد. از او میپرسم ورزش میکنی؟ به من میگوید: نه از هیکلم راضی هستم. وقتی بیشتر صحبت میکنیم تا او را متوجه این موضوع کنم که ورزش صرفاً تناسب اندام نیست و دلایل دیگری برای ایجاد انگیزه وجود دارد، بیان میکند: سالها قبل دوچرخه داشتم و دوچرخهسواری میکردم. الان هم دارم، اما فرصت ورزش ندارم. در حال حاضر اگر همه کائنات هم دست به دست هم بدهند که من ورزش کنم، زمان کافی ندارم و مدیریت سه کودک برای رفتن به پارک و باشگاه بسیار سخت است.
برای ورزش نکردن بهانه نیاوریم!
فرشته ۳۶ ساله مادر دو فرزند ۱۱ و ۹ ساله است. دختران او همزمان راهی مدرسه میشوند و او نیز دو ساعت از وقت خود را در نبود بچهها به ورزش اختصاص داده است. باشگاهی که او انتخاب کرده نزدیک خانه و مربوط به سرای محلات است که ماهی ۳۵۰ هزار تومان برای هشت جلسه پرداخت میکند. به اعتقاد او کمکاری از مادران و زنان خانهدار است، وگرنه هیچ بهانهای برای ورزش نکردن قابل پذیرش نیست.
او به جوان میگوید: کسی اگر بخواهد ورزش کند، انجام میدهد و اگر هم نخواهد همه چیز را برای ورزشنکردن بهانه میکند، حتی مادری که فرزند کوچک دارد، میتواند فرزند خود را در کالسکه بگذارد و پیادهروی برود.
از او درباره هزینههای باشگاه میپرسم که میگوید: ۳۵۰ هزارتومان هزینه خیلی کم و مناسبی نسبت به سایر مخارج است، اما همین هزینه اندک باعث اجبار خواهد شد تا به ورزش برویم در حالی که پیادهروی مادر همه ورزشهاست و میتوانیم بدون هزینه ورزش کنیم.
لاله ۴۰ ساله مجرد و دارای اضافه وزن است. او نیز شاغل و تنها جمعهها را تعطیل است. وی با صراحت میگوید: مشکل من تنبلی است، هنوز هم منتظر شنبه هستم تا از راه برسد و من شروع کنم!
ورزشگاه مادر و کودک راه بیندازید
مهسای ۳۳ ساله شاغل است و فرزندی چهار ساله دارد. او ساعتهای زیادی از روز را به کار مشغول است و در زمان باقی مانده هم مشغول فعالیتهای مربوط به خانه و رسیدگی به فرزندش است. بسیار علاقه دارد در طول هفته چند ساعتی را به ورزش اختصاش دهد، اما محدودیتها و ملاحظات مختلف مانع از این شده است که بتواند به صورت منظم ورزش کند.
از او درباره مطالباتش در این زمینه میپرسم، میگوید: کسانی که صاحب بچه هستند و فرزندان کوچک دارند، چون امکان سپردن آنها به مهد کودک وجود ندارد، از امکانات ورزشی استفاده نمیکنند. وی با ذکر مثالی از راهاندازی باشگاههای مادر و کودک که در غرب تهران وجود دارد، خواستار این شد ورزشگاههای مادر و کودک در همه جا راه اندازی شود تا همه مادران از امکانات و مزیتهای چنین باشگاههایی برخوردار شوند.
زهرا ۲۶ ساله و دارای یک نوزاد هشت ماهه است. او میگوید: به توصیه دکتر برای درمان افسردگی بعد از زایمان نزدیکترین باشگاه محل را انتخاب کردم. اوایل بچهام را پیش مادرم میگذاشتم، اما چند وقتی است او را با خودم میبرم و دستبهدست بین همه میچرخد تا من ورزش کنم و کسی هم گلایهای نمیکند و اینگونه میتوانم همزمان او را تروخشک هم کنم.
وقتی اسم باشگاه ورزشی مادر و فرزند را آورد، تعجب کردم که در همین گزارش میدانی کوتاه سومین مادری بود که چنین مطالبهای را داشت و معتقد بود: اگر شرایط نگهداری بچهها در محیط باشگاه فراهم شود، مطمئن باشید مادران بیشتری در باشگاهها حضور خواهند داشت.
به خاطر تناسب اندام باشگاه میروم
عاطفه ۳۵ ساله، مجرد و شاغل است. او سه روز در هفته به باشگاه میرود و دلیل خود از حضورش در باشگاه را صرفاً تناسب اندام میداند و برای حضور در باشگاه ماهی یکمیلیونو ۲۰۰ هزارتومان هزینه میکند.
نهال ۳۵ ساله است. به تازگی متأهل شده و فرزندی ندارد. وی به «جوان» میگوید: سالهاست باشگاه ورزشی نمیروم، چون جو باشگاه را دوست ندارم. بیشتر شبیه سالن فشن و مد است تا باشگاه ورزشی. دلایل افراد صرفاً تناسب اندام و خوشاستایلبودن است. به همین خاطر بیشتر از هشت سال است به صورت منظم هفتهای یک تا دوبار به استخر میروم و به صورت نیمهحرفهای شنا میکنم. اضافهوزن ندارم و به شدت در روحیه خودم مؤثر است. اتفاقاً روزهایی که شنا میروم با اینکه وقت بیشتری میگذارم و زودتر از خواب بیدار میشوم، اما سرحالتر هستم.
ورزش نمیکنم، چون تنبل هستم!
مریم ۳۹ ساله و دارای یک کودک پنج ساله است. او قبلاً شاغل بوده و در حال حاضر خانهدار است. وی در رابطه با مطالبات خود در حوزه ورزش میگوید: مطالبهای ندارم. واقعاً اگر کسی بخواهد ورزش کند، شرایط برای او در همه زمینهها و در هر نقطه از شهر فراهم است. راحتتر از پیادهروی و ورزش صبحگاهی نداریم که هزینهای هم ندارد، اما صرفاً تنبلی مانع از این میشود که صبحها خود را به پارک برسانیم و ورزش کنیم. وی بارها و بارها در کلام خود میگوید: ما تنبل هستیم و صرف تنبلی ورزش نمیکنیم، در نتیجه حرف از مطالبه زدن چه مادی و چه معنوی صرفاً بهانهای
بیش نیست.
وسایل ورزشی پارکها را تعمیر کنید
ستاره ۴۵ ساله متأهل و دارای دو فرزند نوجوان است. وی میگوید: دو سالی میشود صبحها با دو نفر از دوستانم به پارک محل میرویم و ورزش صبحگاهی انجام میدهیم. اوایل به اجبار و زور و سختی میرفتم، اما تأثیرات روحی، روانی و نشاطی که برایم داشت به قدری در زندگیام محسوس بود که حالا حتی اگر دوستانم هم همراهی نکنند، باز هم خودم به تنهایی میروم، اما تنها مطالبه من این است که به وسایل بازی پارکها رسیدگی کنند. عمدتاً برخی وسایل در مناطق پایین شهر خراب و ازکارافتاده میشود یا احتیاج به روغنکاری دارد، اما متأسفانه رسیدگی نمیشود و برخی از آنها دکوری است.
هزینه باشگاه خصوصی بالاست
زهرا ۳۵ ساله، خانهدار و دارای دو فرزند هشت و دو ساله است. او میگوید: هزینه باشگاههای ورزشی خصوصی بالاست و سرای محلات و باشگاههای دولتی هم مربی خوبی برای ورزش ندارد یا اینکه استخرهای شنای آنها به شدت کثیف هستند تا جایی که امکان استفاده نیست. به اعتقاد او این هزینه بالای ورزش است که باعث شده از فضای فعالیت جسمانی دور بماند و بر همین اساس در خانه ورزش میکند.
وی توضیح میدهد: صبحها ساعت ۸ صبح با یک برنامه آنلاین برای نیمساعت ورزش میکنم در حالی که شرایط رفتن به باشگاه را دارم، اما هزینه زیاد مانع حضور و ثبتنامم میشود.
مزیتهای باشگاه مادر و فرزند
آنچه در این گزارش میدانی در خصوص باشگاه مادر و کودک از سوی برخی مادران مطرح شد، میتواند مزیتهایی را داشته باشد که در ادامه میخوانید.
- مادران در فضایی نشاطآور و مفرح در باشگاه، میتوانند همراه با فرزند خردسال خود ورزش کنند و همچنین مهارتهایی ضروری و جدید را به کودک یاد دهند. همچنین فضای باشگاههای اختصاصی مادر و کودک به نحوی طراحی شده که کودک ترغیب به انجام حرکات ورزشی شود و خود را سرگرم کند.
- مادران میتوانند در باشگاه ورزشی مادر و کودک یک همراهیکننده ورزشی خوب برای فرزندان خود باشند. با فعالیت کردن مادر و فرزند در کنار یکدیگر، کودک آرامش بیشتری دارد و میتواند علاوه بر تخلیه انرژی به خوبی مهارتهای جدید بیاموزد.
- باشگاه ورزشی مادر و کودک میتواند این شرایط را برای مادران و کودکان فراهم کند تا کودکان در کنار ورزش با مادر، بتوانند با همسن و سالان خود نیز ارتباط برقرار کنند که فرصتی برای اجتماعیشدن و واردشدن در جامعه برای کودکان فراهم میکند.
- تقویت قدرت عضلات بدن کودک، رشد اندامی درست و متناسب با سن، رفع خستگی و کوفتگی عضلات بدن مادران، سرگرمشدن و افزایش فعالیت بدنی کودکان، عضلهسازی و تقویت قدرت ماهیچههای مادر و نیز افزایش توانایی یادگیری مهارتهای جدید در کودکان از جمله موارد قابل اهمیت و مهمی است که با حضور و مادران و کودکان در کنار یکدیگر عملی میشود.
