محمدصادق عبداللهی در کانال تلگرامی خود نوشت: دوستی با هشتگ #نه_به_جنگ در گروهی نوشته بود: «بیایید جنگ را محکوم کنیم/ خمپاره و ترکش و ویرانی خانهها را محکوم کنیم/ اگر هوادار شعر، کلمه و صلح هستیم/ فقط جنگ را زشت بدانیم/ خانه همان خانه است در غزه و تلآویو همان خانه است.» زیرش هم اسم محمود درویش، شاعر فلسطینی را گذاشته بود که گویا این چند خط سرودهای از اوست. از شدت تعجب برایش نوشتم:
خدا رحمت کند محمود درویش را. سال ۲۰۰۸ درگذشت؛ شاعر مقاومت فلسطین بود و شهرتش در میان اعراب به وطندوستی. اصلاً درویش عضو سازمان آزادیبخش فلسطین بود و وقتی پیمان صلح اسلو پذیرفته شد به نشانه اعتراض از این سازمان استعفا کرد. این شعرش را ببینید: «در اینجا خواهیم ماند | دیواری روی سینهات | ژنده پوش و جان به لب از گرسنگی | مبارزه میکنیم | و سرودهایمان را میخوانیم | با خشممان در خیابانها انبوه میشویم | و در نسلهای آینده، بذر کینه میکاریم، | هم، چون هزار نادره گرد آمدهایم | در لیدا | در رمله | در الجلیل | در اینجا خواهیم ماند | و کاری از تو برنمیآید.»
حالا میشود از چنین شاعر وطندوستی، شعر برای غاصب ظالمی، چون اسرائیل درآورد؟ با کی از صلح صحبت میکنیم؟ وقت بمباران پناهندگان فلسطینی در صبرا و شتیلا یاد صلح نبودیم؟ وقت بمباران دیر یاسین به فکر صلح نیفتادیم؟ وقت اعدامهای دستهجمعی در خان یونس صلح مقدس نبود؟ باز هم بگویم؟ اصلاً مگر کم فلسطینیها راه صلح را رفتند؟ مگر مصر و اردن سالها برای صلح در فلسطین مذاکره نکردند؟ مگر یاسر عرفات پیمان پشت پیمان اسلو برای صلح امضا نکرد و نگفت «ما میل نداریم که حتی یک قطره از خون اعراب یا یهود، فرق نمیکند، بر زمین ریخته شود.» آخرش چه شد؟ کشتار اردوگاه جنین (۱۵۲ فلسطینی)، کشتار قانا (۱۰۶ فلسطینی) و همینطور کشتار پشت کشتار. هیچ کس از صلح بدش نمیآید، هیچ کس خونریزی دوست ندارد، اما توقع داریم فلسطینیها دست دوستی به کی بدهند؟ با کسی که سالهاست حتی خلاف نظر امریکاییها به شهرکسازی در مناطقی که خودش وعده داده بود برای فلسطینیهاست، ادامه میدهد و ملت مظلومی را در زندانی روباز به نام غزه، محاصره کرده و فقط در ۱۵ سال اخیر ۵ هزار و ۶۰۰ فلسطینی را با انواع مختلف جنایات کشته است؟ هر ارزشی باید تابع عقل باشد تا به عدل و خوشی برسیم، وگرنه سالهاست که ظالمان به هر حربه عقل را زیر سایه احساس کشیدند تا خون مظلومان را در شیشه کنند.
