محمد ایمانی در توئیتی نوشت: جایزه صلح نوبل از معتبرترین جوایزی است که در جهان اهدا میشود! نشان به آن نشان که غالباً آن را به جنایتکاران سرشناس غربی دادهاند یا به خیانتکاران در شرق که حاضر شدند پیاده نظام غرب در معارضه با حریفان شرقی باشند: هنری کیسینجر (بانی جنایات گسترده در شرق آسیا و شیلی)، انور سادات و مناخیم بگین (زمامداران مصر و رژیم صهیونیستی) به خاطر رسمیت بخشیدن به اشغال فلسطین، میخائیل گورباچف رئیسجمهور شوروی که سرانجام، رقیب امریکا را از هم پاشاند، آنگ سان سو چی (حامی جنایت علیه میلمانان در میانمار)، دالایی لاما، معارض تبتی (چین)، شیرین عبادی، یاسر عرفات، اسحاق رابین و شیمون پرز به خاطر رسمیت دادن به رژیم اشغالگر فلسطین، لیو شیائوبو معارض و اپوزیسیون چینی، یان راچینسکی معارض و اپوزیسیون روس، آلس بیالیاتسکی، معارض و اپوزیسیون بلاروسی!
هیئتمدیره اهدای جایزه صلح نوبل، تمایل کاملاً منفعلانهای نسبت به امریکا دارند، چنانکه با وجود بیشترین ضربات امریکا به صلح و امنیت جهانی، شمار زیادی از برندگان جایزه صلح نوبل، امریکایی بودهاند؛ افرادی مانند: وودرو ویلسون، تئودور روزولت، الیهو روت، جرج مارشال، امیلی گرین بالچ، جان رالیگ موت، کوردل هال، جین ادامز، نیکولاس مورای باتلر، فرانک بیکلاگ، رالف بونچ، جرج کتلت مارشال، لینوس کارل پولینگ، الیه ویزل، جودی ویلیامز، ال گور، جیمی کارتر و باراک اوباما.
نکته بسیار قابل تأمل اینکه هرگز منتقد و معترض دارای نگاه اپوزیسیون نسبت به نظامهای امریکایی یا اروپا را پیدا نمیکنید که همانند معارضان شرقی، نامزد جایزه صلح نوبل شود. جایزه آنها غالباً سرکوب و طرد و اخراج و سربهزیر آب شدن است.
هیئتمدیره صلح نوبل، امسال جایزه سیاسی خود را به «نرگس صفیه محمدی» دادند. همسر تقی رحمانی (از سران خارجنشین گروهک ملی مذهبی) و همکار شیرین عبادی در گروهکی موسوم به کانون مدافعان حقوق بشر که مدتی هم در گروهک شورای ملی صلح فعال بود.
مرور روند واگذاری این جایزه نشان میدهد که برگزارکنندگان آن تدریجاً بهجای حمایت گلدرشت و ضد کارکردی از مقامات جنایتکار غربی بهویژه امریکایی، به ترویج محافل همکار اپوزیسیون در جهان فرا غرب و کشورهای حریف غرب پرداختهاند. با چنین منطقی بود که کسانی مانند آنگ سان سوچی، دالایی لاما، شیرین عبادی، لیو شیائوبو، یان راچینسکی و آلس بیالیاتسکی را نامزد پرداخت جایزه کردند.
آنها به یک نفر پولی معادل یک میلیون یورو یا ۳/۱ میلیون دلار میدهند و برای هزاران نفر مزدور آماده خیانت به کشور خود، دانه میپاشند و دام میچینند، بیآنکه به اغلب آنها بابت خیانتهای بعدی پولی بپردازند. این، روش شکار ماهیهای بیشتر و بزرگتر بدون پرداختن هزینه از طریق سر قلاب کردن کرمها یا ماهیهای کوچک است.
