پشت و پناه اجتماعی

محسن قنبریان در کانال تلگرامی خود نوشت: قرآن با صراحت مى‌گوید، مردم با ایمـان، مـردان و زنــان با ایمــان، پشــت و پنــاه اجتمــاعى یکدیگرنــد: «والمؤمنون والمؤمنات بعضـهم اولیـاء بعـض» (توبه/۷۱) بـراى اینکه خصلت انسان این است که در جامعه نمى‌توانـد تنهـا زنـدگى کنـد. همکـارى و تعـاون در راه تأمین نیازهاى گوناگون اجتماعى، از نیازهاى جارى متعارف گرفته تا ایجاد جامعه‌اى که سیاست و اقتصـاد و نظـام ادارى سالم داشته باشد، همه داخـل در دایـره بعضـهم اولیاء بعض است؛ نه‌تن‌ها براى مردان، بلکه حتى بـراى خانم‌ها؛ نه‌تنهـا بـراى آقایـان و خانم‌هـا، بلکـه بـراى بچه‌ها. باید براى پسران و دختران برنامه‌هایى تهیه کرد تا حس نکنند به حکم ایمان و به حکم پایبندى به دین از مواهب زندگی کلاً محروم می‌مانند. (شهید بهشتی/ موسیقی و تفریح در اسلام ص۳۲) روی دیگر این پشت و پناه اجتماعی، امر به معروف و نهی از منکر متقابل همگانی است.