مصرف مشروبات الکلی، یک پای ثابت بسیاری از جرائمی است که در حال وقوع است. افرادی که بعد از مصرف مشروب سر از پای نمیشناسند و زمانی که سردی دستبند پلیس را روی دستهایشان احساس کنند، از عمق فاجعهای که رقم زدهاند باخبر میشوند. بسیاری از جوانان که برای تفریح راهی بوستانهای شهر و روستاها میشوند، بخشی از مراسم تفریحیشان را با مصرف مشروب به سرانجام میرسانند و از مجرای همین بزمها مسیر زندگی خود را تغییر میدهند. آسیبهایی که از مصرف مشروب به جامعه سرایت میکند فقط محدود به بروز جرم بعد از بزمهای دوستانه نمیشود، بلکه خیلی وقتها منجر به مسمومیت شدید و از دست رفتن بینایی چشمهای مصرفکنندگان یا مرگ آنها میشود. همزمان با شیوع کرونا در کشور بسیاری بر این باور بودند که مصرف مشروب مانع از ابتلا به بیماری کرونا میشود، از اینرو شروع به مصرف آن کردند تا جایی که وزارت بهداشت اردیبهشتماه سال 99 اعلام کرد 5 هزار و 11 نفر به دلیل مصرف مشروب تقلبی مسموم شده و 525 نفرشان هم جان باختهاند. آمارهای بسیاری درباره مسمومیت، فوت و عوارض ناشی از مصرف مشروبهای تقلبی به این شیوه مدام در حال انتشار است. مثلاً مردادماه امسال مصرف مشروب تقلبی در بندرعباس باعث مسمومیت ۷۵ نفر و مرگ ۱۳نفر شد. بهزعم ممنوعیتهایی که درباره مصرف مشروب وجود دارد اقبال به مصرف آن همچنان وجود دارد. براساس گزارش سازمان جهانی بهداشت، ایران از نظر سرانه مصرف الکل در میان مصرفکنندگان نوشیدنیهای الکلی، رتبه نهم را در میان ۱۸۹ کشور جهان داراست. با وجود اینکه مصرف مشروب با اصول اخلاقی حاکم بر جامعه در تعارض است، اما اقبال به مصرف آن نشان میدهد عبور از ساختارهای اخلاقی برای عمده مصرفکنندگان ممکن شده است. بنابراین ضرورت دارد در سازوکارهایی که در برخورد با این مشروبه ممنوعه وجود دارد، تجدیدنظری صورت گیرد، چراکه تجربه نشان داده برخوردهایی که با تولیدکنندگان و توزیعکنندگان مشروبات صورت گرفته راه به جایی نبرده است.
