حدوداً یک سال پیش بود که دبیر از پایین آمدن جمعیت آماری کشتی کشور ابراز نگرانی کرد. دغدغهای که ناشی از کاهش چشمگیر استقبال جوانان و نوجوانان کشور از کشتی بود، رشتهای که از دیرباز مورد توجه ایرانیان بوده است، آن هم نه صرفاً به عنوان یک ورزش که به عنوان راهی برای تزکیه نفس و آموزش اصول اخلاقی و جوانمردی. اهمیت کشتی برای مردم ایران از زمانهای بسیار دور آنقدر بود که پایین آمدن استقبال نوجوانان و جوانان کشور از آن باعث نگرانی رئیس فدراسیون شود. آماری که، اما بعد از رقابتهای جهانی نروژ رشد چشمگیرش همگان را متعجب کرد.
بعد از رقابتهای قهرمانی جهان بود که کشتیگیران با شعف خاصی از شلوغی غیرقابل وصف سالنهای کشتی میگفتند و استقبال چشمگیر جوانان و نوجوانانی که برای رفتن روی تشک و کشتیگیر شدن به صف شده بودند. قهرمانان نروژ بارها از این واژه که در سالن جای سوزن انداختن نیست استفاده کردند تا لب مطلب را ادا کنند.
اتفاقات نیاز به تحلیل نداشت؛ پرواضح بود آشتی با کشتی بیارتباط با درخشش کشتی ایران در نروژ نیست. کشتی همواره مردم را پای جعبه جادویی میخکوب و هیجان را به شریانهای جامعه تزریق میکرد، اما اینبار انگیزه از دسترفته را نیز بازگرداند و خون نسل جوان را چنان به جوش آورده بود که پای آنها به سالنهای کشتی باز شد.
پر شدن سالنهای کشتی از جوانان و نوجوانان پرانگیزهای که چشم امید به آینده دارند اتفاق کمی نیست. اتفاقی که بدون شک فدراسیون باید برای رسیدن به آن هزینههای هنگفتی را میپرداخت، اما تلاشها و عرقی که دوبندهپوشان روی تشک رقابتهای جهانی به نمایش گذاشتند بیهیچ هزینهای، جوا نها را به سالنهای کشتی کشاند تا یکی از بزرگترین دغدغههای فدراسیون برطرف شود. این، اما نه پایان کار است و نه تمام داستان!
ایجاد انگیزه با مدالآوران و قهرمانانی بود که سالهای عمر خود را برای کسب مدال و ایستادن بر سکوهای قهرمانی گذاشتند، اما حفظ این انگیزه، پرورش و شکوفایی استعدادهایی که این روزها سالنها را پر کردهاند نیازمند برنامه، حمایت و توجه است. توجهی که سالهاست از قهرمانان و مدالآوران دریغ شده و بسیاری از آنها را حتی دلسرد کرده است، اما دریغ کردن آن از جوانان و نوجوانانی میتواند فاجعهای جبرانناپذیر را به دنبال داشته باشد و آیندهای تیره و تار را به تصویر بکشد.
دادن وعدههای پوچ به قهرمانان اگرچه آنها را از مسئولان ناامید کرده، ولی بسیاری از آنها، چون علیرضا سرلک، نایبقهرمان کشتی آزاد رقابتهای جهانی نروژ همچنان امیدوارند تا پایههای کشتی مورد این بیمهری قرار نگیرند و استعدادهای ناب این سرزمین یکی پس از دیگری نشکفته پرپر نشوند: «بعد از کسب مدال، ۳۰۰ نونهال به کشتی آمدند و سالن کشتی ما جای سوزن انداختن ندارد. این خیلی خوشحالکننده است. امثال علیرضا سرلک در این باشگاه زیادند. اینکه به من چیزی ندهند اهمینی ندارد، اما حداقل به بچههای شهرم برسند که با این روحیه و انگیزه مثالزدنی باید روی تشکی تمرین کنند که حتی رویه هم ندارد!»
درخواست سرلک مطالبه اکثر کشتیگیران و مدالآورانی است که بعد از جهانی نروژ با استقبال غیرمنتظره ردههای پایه از کشتی مواجه شدند، اما امکانات اسفناک سالنهای کشتی این نگرانی را ایجاد کرده که مدالآوران و قهرمانان آتی رقابتهای جهانی و المپیک قبل از رفتن روی سکو، چون خود آنها با دلسردی از بیتوجهیهای مسئولان آرامآرام از گود خارج شوند.
بیتوجهی به قهرمانان و مدالآوران و عملی نشدن وعدههای داده شده به آنها سالهاست که باعث دلخوری و گله ورزشکاران شده و بسیاری را ناچار به بوسیدن و کنار گذاشتن ورزش قهرمانی کرده، اما در پیش گرفتن این روند برای پایهها و روا داشتن این بیتوجهی به آنها، آینده یکی از مهمترین رشتههای ورزشی کشور را به خطر میاندازد.
