افغانستان دومینوی جنگ داخلی و دخالت خارجی
کد خبر: 1059249
لینک کوتاه: https://www.Javann.ir/004RYf
تعداد نظرات: ۲ نظر
تاریخ انتشار: ۳۱ مرداد ۱۴۰۰ - ۲۱:۰۷
سرمقاله مدیرمسئول
بدون تردید طالبان به روش جنگ امکان تصرف نظامی افغانستان را نداشت. روزی که امریکا به افغانستان آمد هنوز بخشی از افغانستان دست طالبان نبود (پنجشیر و شمال)، اما اکنون که رفت همه آن - عمدتاً بدون خونریزی – به دست طالبان افتاده است
دکتر عبدالله گنجی

بدون تردید طالبان به روش جنگ امکان تصرف نظامی افغانستان را نداشت. روزی که امریکا به افغانستان آمد هنوز بخشی از افغانستان دست طالبان نبود (پنجشیر و شمال)، اما اکنون که رفت همه آن - عمدتاً بدون خونریزی – به دست طالبان افتاده است. افغانستان ۳۰۰ سال محل منازعه قدرت‌های بزرگ بوده است، چه آنکه بخواهند این ملت را در راستای منافع خود به خدمت بگیرند و چه بخواهند از این سرزمین اهداف دیگری را دنبال کنند. افغانستان همانند یک روسری پهن شده است که هر یک از چهار گوشه آن به کسی مرتبط می‌شود و امریکا و غرب دوست دارند وسط این روسری پهن بنشینند تا بتوانند در یک گوشه ایران، در گوشه دیگر روسیه، در گوشه سوم چین و نهایتاً هند را کنترل کنند، در زمان جنگ سرد به علت مستضعف بودن مردم افغانستان گرایش‌های چپ، آنجا لانه کرد. عمال شوروی بسیار تلاش کردند التقاطی از اسلام و کمونیست را ترویج دهند و امثال ببرک کارمل و نجیب‌الله این مأموریت را بر عهده داشتند. با انقلاب اسلامی گروه‌های جهادی افغانستان متولد شدند و با الهام‌بخشی از انقلاب اسلامی هویت و جسارت پیدا کردند و ارتش سرخ را به بیچارگی کشیدند. دومینو از آنجا آغاز شد که نزاع غرب‌گرا‌ها و شرق‌گرا‌ها منجر به ورود نظامی شوروی به خاک افغانستان شد، اما با اخراج شوروی فاز دیگری باز شد. گروه‌های چندگانه جهادی خصوصاً حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و جمعیت اسلامی برهان‌الدین ربانی و احمدشاه مسعود پس از تسلط بر افغانستان به روی هم تیغ کشیدند. حکمتیار توپخانه را در سر آسیاب کابل مستقر کرده بود و شهر را می‌کوبید و به رغم اخذ پست نخست‌وزیری باز نتوانست با وزیر دفاع کنار بیاید. جنگ‌های داخلی بین این گروه‌ها به علاوه جنایت‌های حزب اتحاد اسلامی رسول صیاف در منطقه شیعه‌نشین غرب کابل (که صبغت‌الله مجددی برای این جنایت علیه شیعیان برای خود طلب مرگ کرد) باعث شد گروه‌های شیعی در این میان گرفتار شوند و گروه‌های جهادی سنی نیز در آرایش جنگی دوگانه خودنمایی کنند. جنگِ بی‌حاصلِ گروه‌های پیروز – بر شوروی – باعث شد غرب و سیستم اطلاعاتی ارتش پاکستان به دنبال راه چاره‌ای برای خلاصی از وضع موجود بگردند و در عین حال امریکا بتواند برای کنترل ایران، چین و روسیه در این منطقه حضور یابد. ورود خزنده طلاب اهل سنت از پیشاور به قندهار در سال ۱۳۷۳ نهایتاً منجر به تصرف قندهار و حرکت به سمت کابل شد و با خیانت به حزب وحدت اسلامی از غرب کابل وارد شهر شدند و سپس اسوه جهاد و شهادت عبدالعلی مزاری را اسیر کردند و در میانه راه به شهادت رساندند. پیوند القاعده و طالبان از یک‌سو و خشونت طالبان علیه نماد‌های زندگی مدرن و عدم فهم از روابط و حقوق بین‌الملل و بهانه ۱۱ سپتامبر مجدداً قدرت‌های بزرگ را متوجه افغانستان کرد. ایران نیز که زجر و آوارگی مردم افغانستان خصوصاً قتل‌عام شیعیان در بامیان و غزنی را دیده بود بدش نمی‌آمد که این جریان از قدرت دور شود و بالاخره با محوریت عملیات احمدشاه مسعود و همکاری لجستیکی و اطلاعاتی ایران و امریکا طالبان سقوط کرد، اما امریکا مانند همیشه علاقه‌مند بود به تنهایی سر سفره بنشیند و اینچنین درصدد دولت‌سازی در افغانستان برآمد. اصلاحات امریکایی در افغانستان بعد از ۲۰ سال با کشته شدن هزاران امریکایی و ده‌ها هزار افغان تمام شد و نه تنها دولت‌سازی و ملت‌سازی (ترکیب قومی) اتفاق نیفتاد که مردم افغانستان دموکراسی امریکایی را پس زدند و با دوری حداکثری از صندوق رأی، بین دوگانه دولت امریکایی و طالبان گرفتار آمدند. شاید هرج و مرج ایجاد شده با دموکراسی امریکایی همانند دوران ۱۵ ساله پس از مشروطیت در ایران بود و مردم حتی حاضر بودند دیکتاتوری بیاید و اقتدار امنیتی، سیاسی و اقتصادی را به کشور بازگرداند و اینچنین دولت‌سازی و دموکراسی امریکایی فروپاشید و ارتش بزرگ افغانستان اراده دست بردن به سلاح امریکایی را نداشت. ارتش یا بدون خونریزی تسلیم یا به تاجیکستان و ایران پناهنده می‌شدند. اکنون نمی‌توان طالبان را پیروز اعلام کرد. امریکا هم از طالبان شکست نخورد بلکه از بکر بودن فرهنگ ذلت‌ناپذیری ملت افغانستان شکست خورد. نه امریکا توانست افغانستان را مکدونالیسم کند و نه شوروی توانست آن را کمونیست نماید. در ۲۵۰ سال اخیر افغانستان گورستان سربازان انگلیس، شوروی و امریکا بوده و عجیب است درسی گرفته نمی‌شود. اکنون به ظاهر، طالبان در ماه عسل است و همه چیز آرام است. بدون تردید دولت‌سازی مستقل طالبان اوضاع را پیچیده خواهد کرد و با عدم به‌روزرسانی فقه، وهن اسلام را به نمایش خواهند گذاشت. بنابراین راه‌حل امروز و آینده افغانستان نه دولت غربگرا، نه حاکمیت یکپارچه طالبان و نه یک جنگ داخلی مجدد است. راه حل مسئله افغانستان باید از مسیر ترکیب فکری – قومی بگذرد. جریانات اسلام‌گرای نئواخوانی (طالبان)، تکنوکرات‌ها و اقوام متنوع باید با هم دیده شوند. وجه پیونددهنده و مشترک ملت افغانستان – همانند ایران – اسلام است. این وجه می‌تواند استقلال و وحدت ملی افغانستان در عین دور کردن قدرت‌های بزرگ را تضمین کند. اگر طالبان بر مطلق‌گرایی سیاسی اصرار کند دومینوی دیگری از دره پنجشیر شروع خواهد شد و دوباره قدرت‌های بزرگ به دنبال بهانه برای جایابی می‌گردند.
اگر امریکا مجدداً سلاح در اختیار پنجشیریان قرار دهد -به علاوه اینکه سلاح‌های ارتش افغانستان هم دست طالبان است- به این معناست که امریکا دنبال شعله‌ور کردن جنگ داخلی در افغانستان برای بازگشت دوباره ناتو و نهایتاً پیگیری یک دولت نوظهور دیگر است. نخبگان افغانستان از این دومینوی تلخ باید جلوگیری کنند، آسایش حق طبیعی ملت خسته افغانستان است.

غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۲
محمد
|
Germany
|
۱۲:۰۹ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۱
0
2
با سلام ،،،، بعد از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱ و جولان آمریکا و همپیمانان آن در افقانستان و حضور پر رنگ رژیم تروریستی امریکا در این کشوربه بهانه شکست القاعده ، سه موضوع ایران را طی این سالها آزرده است اول هجوم پر شمار آوارگان و مهاجران ، دوم شدت گرفتن کشت مواد مخدر ، و سوم سد سازی های مهم بر روی رود هایی که به ایران سرا زیر می شدند ، در عرض این سالها یعنی بین سالهای ۲۰۰۱ الی ۲۰۲۱ ایران هیچ برنامه مشخص و مدون سیاسی برای مقابل با این معضلات از خود نشان نداده است ، اما در مقابل کشور هایی که در این موضوع در حاشیه قرار دارند تظیر قطر، ترکیه و البته پاکستان برای سناریو های احتمالی در این عرصه خود را آماده تر از ما نشان داده اند و اصولان ایران بجز ضرر هنگفت چه از جنبه اقتصادی و سیاسی و اجتماعی آورده ایی از میدان و کارزار جنگ تمام نشدنی افغانستان بدست نیاورده است، در حال حاظر هم هیچ افق شفاف و روشنی وجود ندارد که این طالب ها که نگاهشان به اسلام صد هشتاد درجه با اسلام پیشرو نظام مقدس جمهوری اسلامی تفاوت دارد چطور در کنار ایران اسلامی می توانند رندگی مسالمت آمیزی داشته باشند، البته نباید فراموش کرد همنطور که جناب آقای دکتر گنجی بدرستی تحلیل نمودند افقانستان بدون خونریزی بدست طالبان افتاده است و همچنین فرصت برای گفتگو و تشکیل یک دولت فرارگیر و متفاوت از آنچه در ذهن ها از طالبان گشته نقش بسته است وجود دارد و تا این پنچره باز است دستگاه دیپلماسی کشور با دیدگاه نوین کارشناسی وارد عمل شود و ضمن جلوگیری از ورود به یک تراژدی جدید برای مردم افقانستان ابزاری فراهم شود تا نقش ایران اسلامی براحتی کنار گذاشتنی نشود. و السلام.
قاسم
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۷:۲۹ - ۱۴۰۰/۰۶/۰۳
0
2
در کل میتوان برداشت مثبتی از این نقد و بررسی داشت. اما جای این نکته که امریکای جنایتکار و اروبا به غیر از بهم زدن اوضاع کشورهای مظلوم و رو به رشد نداشته و ندارند به نوعی مغفول مانده است.
کشورهایی مانند افغانستان شده است ازمایشگاه برای امتحان سلاح های مرگبار و خشونت دیکته شده و جنایت توسط قدرت های بزرگ از نظر سلاح و بول.
امریکا به دلیل غارت منابع زیر زمینی و معادن افغانستان با به انجا گداشت و کل زیر ساخت های این کشور را بهم ریخت و جنگ داخلی برایشان تدوین نمود و خودش گورش را گم کرد و رفت و در حقیقت خنجر از بشت به افغانستان زد.
این خیانت و جنایت امریکا و اروبا در هر کشوری که ضعیف باشد میتواند اتفاق بیفتد
نظر شما
جوان آنلاين از انتشار هر گونه پيام حاوي تهمت، افترا، اظهارات غير مرتبط ، فحش، ناسزا و... معذور است
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدید ها
عناوین پیشنهادی
آخرین اخبار