مدرسه دولتی شهید نامجو گاوزَن در بالای تپهای در دل جنگل مازندران واقع شده است که 40 سال قدمت دارد؛ این مدرسه آنقدر فرسوده است که 6 دانشآموز این مدرسه منتظر فروریختن آن در هر لحظه هستند.
مدرسه دولتی شهید نامجو گاوزَن به خانه متروک کاهگلی شمالی شبیه است که اعضای خانواده آن سالهاست از این خانه متروک، مهاجرت کردهاند اما در واقعیت این خانه متروک هنوز از هیاهو و جنبش خالی نشده است و 6 دانشآموز بازیگوش محله گاوزَن بر سر کلاس درس حضور دارند تا بخوانند و بنویسند و از فرصت کودکی بهره برند.
این مدرسه کاهگلی بیحصار و دیوار، 60 تا 70 متر زیربنا دارد و در محوطه دبستان دور از هیاهوی معمول دانشآموزان، گوسفند و سگ گله میگردند و به چِرا میپردازند.
یک متر مانده به دبستان میله پرچمی زده شده و پرچم ایران در اهتزاز است و به مناسبت آغاز سال تحصیلی بنری به ورودی دیوار مدرسه نصب شده است؛ 2 اطلاعیه نیز بر در ورودی دبستان نصب شده که در اطلاعیه اول جملهای از حضرت امام (ره) نوشته شده است «ما انقلابمان را در جنگ به جهان صادر کردهایم» و در اطلاعیه دوم راههای پیشگیری از آنفلوانزای نوع A توصیه شده است.
از در سبز رنگ نیمهباز دبستان که عبور میکنی، وارد راهروی چوبی میشوی که با نخستین و سهلالوصولترین مصالح محیط جنگلی یعنی چوب، 6 کلاس ساختهاند که تنها یک کلاس آن در حال حاضر استفاده میشود و به محض ورود به راهروی مدرسه صدای دانشآموزی که از روی کتاب فارسی میخواند شنیده میشود.
نخستین کلاس سمت راست، کلاس 3 پایه درسی است که 6 دانشآموز در آن مشغول تحصیل هستند؛ پایه اول 3 دانشآموز، پایه سوم 2 دانشآموز و پایه پنجم یک دانشآموز.
3 کلاس سمت چپ راهرو بلااستفاده ماندهاند و جلوی در کلاس اول، سمت چپ چند گونی گچ سفید گذاشته شده است و در دیوار چوبی راهرو، تابلو اعلانات و اطلاعیههای گوناگونی با بدسلیقگی به دیوار چسبانده شدهاند.
صدای معلم از تنها کلاس فعال مدرسه شنیده میشود که به دانشآموز پایه پنجم میگوید: «حضرت رسول(ص) جنگ و خونریزی را دوست نداشت ولی به فرمان خداوند برای حفظ دین به جنگ با دشمنان خدا برخاست».
کلاس اول سمت چپ مدرسه به انبار وسایل بی مصرف تبدیل شده است که در آن یک صندلی کهنه شکسته و یک میله تور والیبال و چند تکه پارچه کهنه قرار دارد و از پنجره بدون شیشهاش چوبی مورب بیرون زده و یک جعبه خالی روی آن قرار دارد.
کلاسهای دوم سمت چپ و راست راهرو دبستان قفل شدهاند و کلاس سوم سمت چپ راهرو دبستان به انباری تبدیل شده است که تانکر نفت در آن قرار دارد و کلاس سوم سمت راست نمازخانه مدرسه است.
محمدرضا ذبیحزاده گاوزنی تنها معلم مدرسه دولتی شهید نامجو است که به فارس میگوید: در حال حاضر 20 خانوار در روستای گاوزَن زندگی میکنند که امسال قرار بود از طرف آموزش و پرورش مدرسه دولتی شهید نامجو تعطیل شود این در حالی است یکی از مهمترین دلیل مهاجرت روستا در این منطقه، فقدان امکانات تحصیلی مناسب برای دانشآموزان است.
وی میافزاید: از جمله مشکلات ما امکانات کم و فضای نامناسب آموزشی است و با توجه به این امر خواستار ساخت فضای آموزشی یک کلاسه برای این روستا هستیم.
ذبیحزاده از جمله اقداماتی که برای آموزش دانشآموزان منطقه مفید است را برگزار کردن اردوی یک روزه علمی در طول هر ماه عنوان کرد که بچهها را به شهر و آموزشگاه علمی برده تا دانشآموزان از آموزشهای نوین علمی بهرهمند شوند.
نمای بیرون مدرسه مانند پیراهن هزار وصلهای است که به احتمال بسیار پدر و مادرهای دانشآموزان برای سرپا نگه داشتن این مدرسه 40 ساله و کاهگل فروافتاده و فرسوده، دیوارها را با چوب جنگلی تعمیر کردند. سرویس بهداشتی مدرسه چوبی است و آفتابه آبی و تر و تمیزش تنها وسیله نو مدرسه به شمار میرود و از صابون و مایع دستشویی خبری نیست؛ دانشآموزان مدرسه آب برای دستشویی را باید از نزدیکترین خانه به مدرسه با خود حمل کنند.
محمدرضا ذبیحزاده میگوید: در کلاس چند پایه حق دانشآموزان ضایع میشود این مدرسه در سال 1348 تأسیس شده است و با همین امکانات کم، بیش از 200 معلم، دکتر و مهندس تحویل جامعه داده است.
وی میافزاید: تا یک سال پیش ساکن روستا بوده است و امسال به بخش بندپی شرقی مهاجرت کرده است و هر روز با سرویس مدرسه رفت و آمد میکند.
وی به نمازخانه مدرسه اشاره میکند و ادامه داد: یک سال با زن و بچه در نمازخانه مدرسه زندگی کرده است.
سینا قلیزاده بزرگترین دانشآموز مدرسه دولتی شهید نامجو است که در پایه پنجم درس میخواند و نام خانوادگی معلم را نمیداند.
او را محمدرضا مینامد ولی در مدرسه آقا معلم صدا میزند؛ سینا قلیزاده در جواب این پرسش که «خانهاش کجاست؟»، خانهاش را با دست نشان میدهد، میفهمم که خانهاش در پایین تپه در دل جنگل سرسبز قرار دارد؛ میگوید خانهاش فاصله زیادی با مدرسه ندارد.
مدرسه شهید نامجو گاوزن تنها مدرسه تخریبی منطقه جنگلی بخش بندپیشرقی شهرستان بابل نیست و مدرسه زرپوت بندپی شرقی، شهدای مَمرِزکن، باقرالعلوم شورکَش و شهید علی احمدی فیروز جاه نیز از موقعیت مشابه برخوردارند و دانشآموزان منطقه جنگلی سرسبز با حداقل امکانات مشغول تحصیل هستند.
این در حالی است که به گفته کارشناسان امر با توجه به پراکندگی جمعیت و مدارس با تراکم کم این منطقه، با حداقل نگاه از سر لطف مسئولان آموزش و پرورش و خیرین مدرسهساز میتوان مشکل کمبود فضای آموزشی این منطقه را حل کرد.
