بیرانوند: هم چوپان بودم و هم رفتگر

نویسنده: دنيا حيدري

 

بيرانوند، ‌بدون شك يكي از اصلي‌ترين فاكتورهاي قهرماني پرسپوليس در فصل جاري بود. گلري كه شايد كمتر كسي بداند با تحمل چه سختي‌هايي به اينجا رسيده و اينكه در ابتدا يك مهاجم بوده نه دروازه‌بان. سختي‌هايي كه او از گفتن آنها ابايي ندارد: «وقتي وارد تهران شدم، از خانواده‌ام اجازه نگرفته بودم و آنها نمي‌دانستند. براي آمدن به تهران حتي کرايه ماشين هم نداشتم و از آشنايي پول قرض گرفتم. در تهران جاي خواب نداشتم و مجبور بودم در پيتزافروشي و كارواش كار كنم. در كارواش خوراكم اين بود كه ماشين‌هاي شاسي بلند را خوب مي‌شستم. مدتي هم افتخار رفتگري را داشتم. در كل سختي‌هاي زيادي كشيدم. مدت‌ها هم چوپان بودم.  شايد جالب باشد بدانيد كه من از ابتدا مهاجم بودم، اما در يك بازي گلر تيم مصدوم شد و به‌خاطر قدم مربي مرا درون دروازه گذاشت و بعد از آن گفت كه ديگر همين‌جا بايست و دروازه‌بان شدم و از اين اتفاق خيلي خوشحالم. البته يك مربي جديد به تيم ملي آمده كه مي‌گويد تو كه گوشت نداري چطور اينقدر پرتاب مي‌كني. آخر سال سال 2015 پاس گل من با پرتاب دست دوم شد. به گفته آمار پرتابم 90 متر بوده است.»