پيدايش و ظهور انقلاب اسلامي ايران در سال ۱۳۵۷ هجري شمسي (۱۹۷۹ ميلادي) در اوج جنگ سرد و نظام دوقطبي، نظام بينالملل و خاصه غرب آسيا (خاورميانه) را از جهت ژئوپلتيكي دستخوش تحولات و تغييرات جدي نمود. وقوع انقلاب اسلامي بعد از جنگ جهاني دوم بزرگترين واقعهاي بود كه در يكي از راهبرديترين نقاط جهان رخ داد و موجي از بيم و اميد را در سطح منطقه و جهان به راه انداخت، خاصه اينكه حضرت امام خميني (ره) از همان آغاز ضمن ايجاد باور و اميد در اردوگاه مستضعفين، خيمهگاه ابرقدرتها را نشانه رفته و اضمحلال نظامهاي سياسي انگلي و استعماري را وعده و فرمودند: «من با اطمينان ميگويم اسلام عزيز ابرقدرتها را به خاك مذلت مينشاند». «اين قرن بهخواست خدا قرن غلبه مستضعفين بر مستكبرين است.»
اگر چه قدرتهاي بزرگ اقتصادي و نظامي غربي با محوريت شيطان بزرگ امريكا، ايران را بهواسطه صدام درگير جنگي خانمانسوز كرده بودند اما در ميان بهت و حيرت جهان سلطه با فروپاشي شوروي، بنا به اذعان صريح افرادي نظير برژينسكي، ناي و... قطب جديدي بهنام انقلاب اسلامي در برابر غرب خودنمايي كرد. در اين باره آقاي برژينسكي ميگويد: «بي ترديد جهان غرب پس از شوروي ناچار به رويارويي با ابرقدرتي بهنام ايران و انقلاب اسلامي خواهد بود.» انتظار غرب بعد از فروپاشي شوروي، حركت به سمت هژموني مسلط غربي بر جهان و ايجاد نظم نوين جهاني بود اما نه تنها اين آرزوي غرب محقق نشد بلكه آن طور كه در آخرين آيه سوره مباركه فتح آمده روز به روز بر اقتدار راهبردي جمهوري اسلامي ايران افزوده شد و همين مسئله سبب افزوني غضب و خشم غرب گرديد (... يعجب الزراع ليغيض بهم الكفار).
آنقدر غربيها از برنامه خود در تسلط بر منطقه غرب آسيا مطمئن بودند كه با نگاه اروپا محوري نام غرب آسيا را بر اساس محوريت اروپا خاورميانه ناميده بودند، منطقهاي كه كشمكشهاي زيادي در آن رخ داده و بهدليل مهندسي نظام سلطه و استقرار رژيم صهيونيستي محل منازعه دائمي مسلمانان با يكديگر بود؛ تا جايي كه در نظريههاي ژئوپلتيك به منطقه شكسته! معروف شده بود، يعني منطقهاي كه گسيخته و اجزايش با هم درگير بودند، كشمكشهايي كه بيشتر نيابتي و از طرف دو ابرقدرت بود. ايران و عراق، يمن و عمان، عراق و عربستان و همينطور سوريه و ديگران به صورت نيابتي با يكديگر درگيري داشتند. تقريباً با جرئت ميتوان گفت كشوري در منطقه غرب آسيا نميتوان يافت كه با همسايگانش مشكلات مرزي نداشته باشد. انقلاب اسلامي در گام نخست ايران را بهعنوان خط تقسيم دو قلمرو بينالمللي (بلوك شرق به رهبري شوروي و بلوك غرب به رهبري امريكا) از بين برده و همين اتفاق كافي بود هر دو قدرت ناامني را با تمام وجود احساس كنند و در تحميل جنگ نابرابر عليه انقلاب اسلامي با يكديگر متحد شوند.
فضاي حاكم بر انقلاب اسلامي و تكيه بر شعار كليدي و بنيادين «نه شرقي، نه غربي» اولاً ايران را از حوزه و قلمرو ژئواستراتژيك غرب خارج كرده، ثانياً موازنه بينالمللي را بر همزده و به اين ترتيب انقلاب اسلامي تحولات ژئوپلتيكي اساسي را براي ايران رقمزده و ايران را كه تا پيش از انقلاب تحت سلطه و در اردوگاه غرب بود به يك كشور مستقل و قدرتمند منطقهاي تبديل نمود. هم اكنون جمهوري اسلامي ايران به دليل دارا بودن سه خصيصه «فضاي جغرافيايي»، «موقعيت ژئوپلتيك» و «موقعيت ژئواستراتژيك» و تكيه بر ظرفيتهاي عظيم راهبردي انقلاب اسلامي، خيلي زودتر از آنكه تصور ميشد بهرغم همه موانع و تحريمهاي ايجاد شده با مديريت صحيح و انقلابي مبتني بر ظرفيتهاي بالقوه و بالفعل داخلي و بهرهگيري از فرصتهاي خلق شده در منطقه و جهان اسلام و... به عنوان قدرت اول منطقه غرب آسيا در پي توسعه عمق راهبردي خود بوده و توانسته است قدرت استراتژيك خود را از قلب آفريقا و كشور نيجريه تا مركز امريكا به رخ جهانيان بكشد.
امروز جمهوري اسلامي ايران به بركت ظرفيتهاي انقلاب اسلامي، تهديدهاي خارجي را به فرصتهاي طلايي تبديل نموده و ضمن تجزيه ۱+۵ به ۳ در برابر ۳ به بهترين وجه ممكن از حريم امنيت و استقلال خود دفاع كرده است. آنچه اين روزها در محيط داخلي امريكا تحت عنوان موافقت و مخالفت با حضور و ظهور ترامپ مشاهده ميشود نيز بي تأثير از آثار جهانشمولي انقلاب اسلامي ايران نيست كه اين موضوع نياز به بحثي مستقل دارد و از حوصله اين وجيزه خارج است و به روزهاي آينده موكول ميشود.
