المپيكي شدن كاراته اگرچه رؤياي كاراتهكاران براي رسيدن به تاتامي اين رويداد بزرگ را به واقعيت تبديل كرد، اما متوليان اين رشته در كشورمان عملاً ثابت كردهاند اهميتي براي كاراته قائل نيستند. سطح فني كاراته ايران نسبت به گذشته رشد قابل قبولي داشته است و عناوين زيادي نيز توسط كارتهكاهاي كشورمان به ارمغان آمده است اما برخلاف آن سطح مديريتي اين رشته نه تنها پيشرفتي نداشته بلكه جدالهاي لفظي، اختلافنظرها و تصميمات يواشكي همواره ضربههاي جبرانناپذيري برپيكر كاراته زده است. تا جايي كه حالا كاراته ايران همچون كشتي طوفان زدهاي است كه بهرغم همه فراز و نشيبها، چالشها و حواشي به راه خود ادامه ميدهد.
رفتن روي سكوي جهاني در مسابقات اتريش، خون تازهاي به رگهاي كاراته تزريق كرد. جامعه كاراته انتظار داشتند پس از كسب اين موفقيت مسئولان فكري اساسي براي نجات آن از گرداب مشكلات كنند، ولي با گذشت چندماه پاداش ناچيز اعضاي تيم هنوز پرداخت نشده است. يكسال و نيم است كه فدراسيون كاراته با سرپرست اداره ميشود و در همين مدت هم چالشهاي زيادي به وجود آمد. بلاتكليفي فدراسيون بيش از همه به ضرر مليپوشان تمام شد. در حالي كه پس از سالها تلاش و انتظار اين رشته مدالآور به بازيهاي المپيك راه يافت، به جاي آنكه بيش از پيش از فرصت ايجاد شده بهره بگيريم كاراته را به حال خود رها كردهايم. ايستادن بر سكوي جهاني افتخار بزرگي بود كه ملي پوشان ايراني آن را محقق كردند. ورزشكاران كشورمان در تمامي رشتهها همواره ثابت كردهاند كه هدف اصلي آنها موفقيت تيم ملي و بالا بردن پرچم ايران است و براي رسيدن به اين هدف مهم نيز تمام سختيها را به جان ميخرند. به همين دليل است كه همه انتظار دارند كه مسئولان فدراسيون و وزارت قدر زحمات مليپوشان را بدانند و پاداشي كه خودشان وعده دادهاند را تا قبل از اينكه همه يادشان برود، پرداخت كنند. بيش از دو ماه است كه جهاني اتريش به پايان رسيده، ولي خبري از پاداش وعده داده شده فدراسيون نيست. اينكه سرمربي تيم ملي و مليپوشان مدالآور هرچند وقت يكبار مجبور شوند در گفتوگو با رسانهها بدقولي مسئولان را يادآور شوند و حق مسلم خود را مطالبه كنند، اصلاً خوب نيست. به ويژه حالا كه كاراته يكي از رشتههاي اصلي المپيك 2020 به شمار ميرود و قدرتهاي برتر جهان از مدتها قبل براي درو كردن مدالها برنامهريزيشان را به مرحله اجرا در آوردهاند.
فدراسيون در شرايطي پاداش مصوب خود را به اعضاي تيم ملي نپرداخته كه زيرنظر سرپرست اداره ميشود. احتمالاً با توجه به نزديك شدن زمان مجمع انتخاباتي سرپرست فعلي خيال دادن پاداشها را ندارد تا رئيس جديد تصميم لازم را در اين باره بگيرد. از ياد نبريم كه اين بيتوجهيها و بدقوليها روحيه مليپوشان را به شكل قابل توجهي تضعيف ميكند و انگيزه را براي موفقيتهاي بعدي از آنها ميگيرد. سهروز ديگر انتخابات كاراته بالاخره با همه حواشياش برگزار ميشود و يكي از آن همه كانديداي تأييد صلاحيت شده، سكان هدايت اين رشته را به دست ميگيرد. به اينكه در اين مدت كانديداها براي كنار زدن يكديگر چه تلاشهايي انجام دادهاند كاري نداريم، اما سؤال اصلي ما از وزارت ورزش درباره علت تأخير طولانيمدت در برگزاري انتخابات است. چه توجيهي را ميتوان براي تعويق مكرر انتخابات كاراته پذيرفت؟ در صورتي كه وزارت از مهرماه سال گذشته كه سمندر از سمتش استعفا داد، اگر تاكنون فكري به حال كاراته كرده بود حالا اين رشته تازه وارد به المپيك در كشورمان تا اين اندازه سردرگم نبود. تمامي نفرات اعزامي به جهاني اتريش از بيتفاوتي مديريت فعلي فدارسيون گلايه دارند و همچنان منتظرند تا يكنفر حالشان را بپرسد. در حالي كه آقاي سرپرست با انتخاب رئيس ميرود و به هيچ وجه پاسخگوي مديريتش در يكسال و چند ماه اخير نخواهد بود. چه بسا سرپرستي فدراسيون ديگري را هم برعهده بگيرد! در حالي كه يك تشكر خشك و خالي و يك مراسم تجليل خودماني براي فدراسيون كاراته كاري دشوار محسوب نميشود. متأسفانه به جاي آنكه برنامهاي مدون جهت حضور موفق در المپيك توكيو ارائه شود و كاراتهكاران تكليف خود را بدانند زخمهاي كهنه و عميق كاراته ايران را احاطه كرده است و با ادامه اين وضع نبايد منتظر درخشش در المپيك باشيم. انتخاب بهترين گزينه از بين 25 نامزد نهايي انتخابات تنها راهي است كه اهالي كاراته پيشرو دارند.
