شكست سنگين تروريستهاي تكفيري در سوريه و عراق از ارتشهاي اين دو كشور و نيروهاي جبهه مقاومت، زمينهساز موج جديد ايرانهراسي توسط كشورهاي مثلث عبري، عربي و غربي شده و طراحان اين پروژه جديد تصورشان اين است كه با دميدن در اين موج قادرند اهداف خود را در صحنههاي عملياتي و به طور خاص در عرصه سياسي داخلي ايران پيش ببرند.
اين موج كه از ماهها قبل، متأثر از شكست راهبردي منطقهاي امريكا در جنگ نيابتي و سرافكندگي مزدوران منطقهاياش نظير عربستان، قطر، امارات و... در برابر نيروهاي جبهه مقاومت آغاز شده بود، اين روزها با ورود انگليسيها به صحنه از گستردگي بيشتري برخوردار شده است. ترزا مي، نخستوزير انگليس در همين راستا و در جريان سفر به بحرين در نشست شوراي همكاري خليج فارس، با بهرهگيري از عنوان مجعول براي خليج هميشه فارس به همكاري انگليس با كشورهاي شوراي همكاري خليج فارس براي مقابله با آنچه كه «اقدام تهاجمي» در منطقه خواند، تأكيد كرد و با ادعاي اينكه ايران براي اين كشورها تهديد است، ميگويد: «همانطور كه با تهديدات جديد امنيتي مواجه ميشويم، بايد با كشورهايي كه تأثير آنها باعث تشديد بيثباتي در منطقه ميشود، مقابله كنيم.» و آنگاه ميافزايد: «بنابراين قصد دارم به شما اطمينان دهم نسبت به تهديدي كه ايران براي خليج فارس و خاورميانه ايجاد ميكند، هوشيار هستم و بريتانيا به همكاري استراتژيكمان(؟!) با كشورهاي حوزه خليج فارس و همكاري با شما براي مقابله با آن تهديد پايبند است.» به دنبال او اگرچه وزير خارجه انگليس با سفر به رياض بر اين موضع تأكيد ميكند، اما مواضع اخير ليبرمن، وزير جنگ رژيم صهيونيستي از اهداف اين رژيم با موج جديد ايرانهراسي پرده برداشته و مدعي ميشود كه ايران يكي از عوامل به راه انداختن جنگ نيابتي در منطقه است. او ميافزايد: بايد راه ايران را در سوريه بلوكه كرد. راندن اسد از قدرت و بستن راه ايرانيها در سوريه «منفعت سياسي، امنيتي و نظامي اسرائيل» است.
اين موج جديد پس از آن اوج گرفت كه فاز اول ايرانهراسي كه در پي «پرونده هستهاي» ايران آغاز شده بود، پس از مذاكرات هستهاي كارايي خود را از دست داده بود و اكنون شكستهاي مستمر و زنجيرهاي در عراق، لبنان، سوريه و يمن سبب شده است كه آنها ناكاميهاي خود را به گردن ايران بيندازند و اين در حالي است كه خدمات مستشاري ايران در سوريه يا عراق به درخواست دولتهاي قانوني اين كشورها صورت ميگيرد و در نقطه مقابل دخالتهاي كشورهايي نظير عربستان، قطر و تركيه در روند تحولات سوريه و عراق مصداق بارز تجاوز و دخالت غيرقانوني در كشورهاي مستقل است. اهداف موج جديد ايرانهراسي را در چند بعد ميتوان مورد توجه قرار داد:
1- ايجاد ترديد در نيروهاي نظامي و مردمي كشورهاي مذكور در مقابله با تروريستها و نجات آنها از شكستهاي حتمي در صحنههاي درگيري نظير موصل، حلب و...
2- تحريك مردم و به ويژه مسلمانان در كشورهاي مختلف عليه ايران، هدف ديگر دستگاههاي رسانهاي غرب و مرتجعين منطقه در فضاسازي اخير است. در جريان مبارزه ارتش سوريه و جبهه مقاومت براي آزادسازي حلب، دستگاههاي رسانهاي و شبكههاي مجازي مثلث شوم عبري، عربي و غربي تلاش ويژهاي براي تحريك احساسات و به خيابان كشاندن مردم عليه ايران به كار گرفتند. اين تاكتيك اگرچه با حضور اندك مردم در اين كشورها ناكام ماند، ولي آن رسانهها با بازتاب گسترده اخبار اعتراضات، تلاش كردند تا از اين طريق، ايران را مقصر درگيريهاي اخير در حلب جلوه دهند.
3- تضعيف پايگاه مردمي ايران در ميان مردم در كشورهاي منطقه، هدف ديگر اين موج جديد ايرانهراسي است كه در طي سالهاي اخير به ديل حمايت ايران از مقاومت ضدصهيونيستي و كمك به نيروهاي مقاومت از رشد روزافزوني برخوردار شده بود.
4- زمينهچيني براي محكوميت ايران و ديگر كشورهاي حامي جبهه مقاومت يكي ديگر از اهداف اين موج ايرانهراسي است كه در قالب انتشار اخبار دروغ پيرامون كشته شدن زنان و كودكان منتشر ميشود و اين در حالي است كه طي سالهاي اخير، تروريستهاي مذكور فجيعترين جنايات را در حق مردم سوريه روا داشته و فيلمهاي آن را منتشر كرده بودند.
5- ناچيز انگاشتن اهميت پيروزي نيروهاي مقاومت و توجيه شكست تروريستها، نيز يكي ديگر از اهداف اين موج ايرانهراسي است، تا از آن طريق، شكست هاي خود را ناشي از حضور مستقيم نيروهاي ايران در درگيريها القا كنند.
6- يكي از مهمترين ابعاد اين موج جديد را ميتوان تلاش براي تأثيرگذاري در فضاي داخلي ايران دانست كه دو هدف اساسي از طريق آن دنبال ميشود.
الف: زمينهسازي براي تحركات اعتراضي در داخل نسبت به حضور مستشاري ايران در كمك به نيروهاي مقاومت و القاي اينكه ايران عامل كشتارهاي غيرنظاميان است. اين ترفند اگرچه به دليل هوشياري مردم و شناخت نسبت به تهديدات تكفيريها پاسخ نداده است اما در فضاي مجازي عملاً رسانههاي مربوط به فتنهگران و ديگر ضدانقلابيون بسترساز آن هستند.
ب: هدف ديگر اين موج ايرانهراسي، همچون موج اول كه در عرصه مذاكرات هستهاي كاربرد داشت، زمينهسازي براي برجامهاي بعدي است، تا از آن طريق زمينه را از داخل براي مهار اقتدار منطقهاي ايران فراهم كنند.
