پيش از اين حسن روحاني همچون رؤساي سابق دولتها بر توسعه بخش ريلي تأكيد داشت و اگر اظهارات جلسه رأي اخذ اعتماد وزراي راه و ترابري ( راه و شهرسازي فعلي) را به ياد داشته باشيم، ميبينيم كه همه و همه بر توسعه بخش ريلي و تأكيد و عقبماندگي بخش راهآهن شكوه و گلايه كردهاند، اما با تمام اين اظهارات، اين افراد در عمل به اندازه داستان ريزعلي روي توسعه بخش ريلي مطالعه نكردند.
با وجودي كه بخش ريلي از نظر امنيت و همچنين ساير موارد اقتصادي مزيت خود را براي هر رئيس جمهور، وزير راه و همچنين كارشناسي اثبات كرده است، اما مشخص نيست در كشور ايران چه مشكلي وجود دارد كه در عمل هيچ يك از مسئولان روي توسعه بخش راهآهن كار انجام ندادهاند. در اين ميان در شرايطي كوتاهي در توسعه راهآهن دليل اصلي عقبماندگي اين حوزه و شكلگيري سانحه در بخش ريلي شده است كه وزير راه و شهرسازي بدون آنكه از مردم عذرخواهي كند و به فكر استعفا باشد، عنوان ميدارد كه جانباختگان بيمه بودهاند!
از سوي ديگر مدير عامل راهآهن كه يكي از زيرمجموعههاي وزيري است كه بيمه را التيامبخش دل داغدار خانواده جانباختگان تصور ميكند، تلاش كرده نيروي انساني را عامل اصلي اين سانحه معرفي كند، اين در حالي است كه «سيستم كنترل اتوماتيك» قرار بود جلوي تكرار سانحههاي ريلي را بگيرد و اين نيز يكي از وعدههاي مديرعامل راهآهن در سال 93 بود؛ زماني كه دو قطار مسافري در 45 كيلومتري دامغان ( ايستگاه امروان) باهم برخورد كردند كه نتيجه اين حادثه زخمي شدن 31 نفر و جان باختن يك نفر از هموطنان بود.
اگر به آرشيو اخبار سري بزنيم بعد از حادثه سال 93، محسن پورسيد آقايي، مديرعامل راهآهن دقيقاً عامل انساني را علت اين سانحه معرفي كرده بود و با طرح مواردي چون عبور از چراغ قرمز در ورود به ايستگاه با سرعت غيرمجاز و تغيير مسير و اعلام اشتباه مسئول كنترل ايستگاه تلاش كرده بود افكار عمومي را آرام كند.
مديرعامل راهآهن در همان سال 93 بعد از سانحه ايستگاه امروران اعلام كرد: براي جلوگيري از بروز چنين حوادثي تصميم گرفته شد، همه ايستگاهها به سيستم كنترل اتوماتيك قطار (ATC) مجهز شوند، با تجهيز ايستگاهها به اين سيستم، لكوموتيو به محض ورود به ايستگاه و ديدن چراغ قرمز به طور خودكار ميايستد، حال جاي تعجب است كه چرا در سال 95 به رغم برقراري سيستم كنترل اتوماتيك قطار چرا بازهم مديرعامل راهآهن عامل انساني را عامل اصلي سانحه منطقه هفتخوان معرفي ميكند، آيا سيستم مشكل داشته است يا اينكه سيستمي در كار نبوده يا اينكه واقعاً عامل انساني بر سيستم كنترل داشته يا اينكه اصلاً اصل ماجراي سانحه ريلي چيز ديگري بوده است.
طبق ادعاي مسئولان وزارت راه و شهرسازي خطآهن تهران- مشهد به سيستم كنترل اتوماتيك (ATC) تجهيز شده است و حتي مديرعامل راهآهن مدعي شده بود كه كل شبكه ريلي به سيستم كنترل اتوماتيك ورود ايستگاهها در حال تجهيز است. بنابراين گزارش در سيستم كنترل اتوماتيك (ATC) اگر لكوموتيوران هم قصد داشته باشد، سرعت قطار را افزايش دهد، اين سيستم مانع سرعت گرفتن غيرمجاز قطار ميشود. حال در كنار كشف علت دقيق حادثه مذكور بايد ديد چرا مسئولان حوزه راه و شهرسازي از توسعه بخش ريلي امتناع ميكنند و ريشهيابي كرد كه چرا يك جريان مافيايي در ايران نميخواهد بخش ريلي و راهآهن توسعه يابد.
عقبماندگي ريل نسبت به راههاي ديگر حمل و نقل سالانه هزينهاي حدود 17ميليارد ليتر گازوئيل به ارزش تقريبي 10 ميليارد دلار را به كشور تحميل ميكند، اين در حالي است كه سهم راهآهن از حمل بار در كشور از 10/5 درصد در سال ۹۲ به 11/8 درصد در پايان سال ۹۴ رسيده است. در اين بين در حالي مديرعامل راهآهن، رشد 1/3 درصدي سهم راهآهن در حمل بار كشور را آن هم در دو سال ابتدايي دولت يازدهم رشد مناسبي عنوان ميكند كه طبق سند چشمانداز 1404، سهم راهآهن از حمل بار در كشور بايد به ۳۰درصد برسد.
