فعالشدن حزب دموكرات كردستان از منبر بيبيسي براي اعلام جنگ با ايران، اگر در چارچوب تحولات منطقهاي مورد توجه قرار گيرد و در كنار رخدادهاي امنيتي پرتعداد كه در چند ماه اخير در مناطق كردستان، خوزستان و سيستان و بلوچستان كه توسط دستگاههاي امنيتي و سپاه مديريت شدهاند، بررسي شود، معاني مهمي در بر دارد. اگرچه مصطفي هجري به عنوان سركرده حزب دموكرات كردستان در داخل حزب خود هم از حمايت و تأييد كافي براي اين رجزخواني برخوردار نيست ولي معلوم ميشود كه او به دليل فقدان هوشمندي كافي، بوي دلارهاي نفتي را با اختلاف فاز زماني زيادي استشمام كرده و از قافله دلاليهاي تبليغاتي و بازي در سناريوهاي استخباراتي و منطقهاي خيلي عقب است.
از سوي ديگر وقتي انگليسيها با يك برنامه همهجانبه وارد كارزار امنيتي، اطلاعاتي، ديپلماتيك و تبليغاتي عليه ايران ميشوند، حافظه تاريخي ما را در نقش فعال و پنهان انگليس در تجزيه منطقه در دهههاي گذشته كه طرح سايكس پيكو را به اجرا گذاشتند تحريك ميكنند. البته وقتي كفگير به ته ديگ ميخورد بايد از افرادي مانند هجري هم استفاده كنند. انگليسيها به لحاظ شخصيت تاريخي اهل پول خرج كردن نيستند و خود را در مال و دارايي ديگران شريك ميدانند ولي شرايط ورشكسته كنوني در اقتصاد آنها، روباه پير را واداشته تا از كيسه وهابيهاي سعودي خرج كند و موجي از هستههاي تروريستي را در مناطق مختلف ايران براي ناامني ريشهدار سامان بدهد. نكته اصلي در پروژه انگليسي اين است كه سايكس پيكوي امريكاييـ انگليسي كه از پنج سال قبل در منطقه آغاز شده، مانند كشتي در گل مانده براي آنها دردسرساز شده است و لذا براي مديريت بحران در منطقه از همه ابزارها استفاده ميكنند تا راه نجاتي پيدا شود. سفير انگليس كه جاسوسي كارآزموده است با دستپاچگي وارد ايران شده و منتظر است تا در كنار سفراي آلمان و فرانسه يك مثلث بحرانساز در درون ايران را تشكيل دهند. اگر فكر كنيم كه آنها براي پروژهاي بزرگتر كه فراتر از تكرار فتنه 88 باشد به ايران ميآيند، بهجز بيثباتي عمومي با تكيه بر فعال كردن غربزدههاي فتنهگر، مسائلي مثل قوميتها و تحريك مذهبي و جريانهاي تجزيهطلب و طيف ضد انقلاب و به چالش كشيدن نهادهاي انقلابي و نظام همراه با شعارهاي فريبكارانه زيادي در دستور كار آنهاست.
اين پروژه انگليسي و مشترك با برخي كشورهاي غربي آنچنان براي آنها اهميت دارد كه سرنوشت برنامه منطقهاي آنها را يكسره خواهد كرد. اگر چنين ارزيابي كنيم كه سرنوشت نظم منطقهاي، نظم جهاني و موازنه قوا در بين قدرتهاي جهاني به پروژه منطقهاي و پروژه ايران مرتبط است، به بيراهه نرفتهايم. وعده، وسوسه كردستان بزرگ، تكرار داستانهاي انگليسي و اسرائيلي كه از قبل از فروپاشي دولت عثماني آغاز شده، براي امثال هجري و بارزاني، هيجانبرانگيز است، تا با تكرار فريب مردم كرد در طرحهاي استعماري، آنها را به ابزار تنشهاي منطقهاي و بيثباتيهاي ملي تبديل كنند و البته دلارهاي نفتي براي عيش و نوش و فساد اينگونه رهبران دست چندم، كارساز است.
