اكنون در حدود يك سال از فاجعه غمبار منا ميگذرد و افكار عمومي و نخبگان كشورمان پرسشهاي فراواني در خصوص چرايي وقوع اين حادثه و ابعاد گوناگون آن در برابر رژيم سياسي حاكم بر حجاز مطرح كردهاند. پرسشگري و مطالبهگري ملت ايران و به ويژه رهبر معظم انقلاب حتي ديدگان خواب نگاه داشته شده جهان اسلام را بيدار كرده است و پس از پيام بيدارگرانه معظمله، بسياري در امت اسلامي به خود آمده و شجره خبيثه ملعونه آلسعود را استيضاح كردهاند.
اما نكتهاي مهمتر كه گاه در هياهوهاي رسانهاي كمتر مورد توجه قرار ميگيرد، نقش حاميان رژيم آلسعود در چنين وقايعي است. به عبارت ديگر اگر سرزمين امن الهي تحت سيطره رژيمي مسئوليتناپذير و فاقد صلاحيتهاي انساني براي حكمراني است، در واقع كساني كه اين رژيم را برپا داشته و تا به امروز با تمام توان به حمايت از آن پرداختهاند را بايد مورد استيضاح قرار داد.
همگي ميدانيم كه اين رژيم مرتجع و جاهلي چه در سطح سياسي و چه در سطح فرقهاي از پسامدهاي دوره استعماري است، به اين معنا كه حكومت سياسي قبيله آلسعود از يكسو و از سوي ديگر فرقه وهابيت هر دو ساخته و پرداخته قدرتهاي استعماري براي كنترل منطقه شبهجزيره عربستان بوده و انصافاً هم در طول يك قرن اخير در ايفاي اين نقش، موفق بودهاند.
علاوه بر اينها حمايتهاي سلطهگران در حال حاضر نيز پشتوانه بقاي اين تاج و تخت لرزان بوده و حتي اگر اين رژيم در بازار نفت يا تحولات منطقه نيز ميدانداري ميكند با چراغ سبز غرب بوده است.
به اين ترتيب ميتوان گفت حمايتهاي غرب و به ويژه نظام سلطه عامل «محدثه» و «مبقيه» اين شجره ملعونه است و شايسته است اگر بگوييم تاخت و تاز اين رژيم چه در مديريت يكسويه و يكجانبه حج، چه در حمايت از جريانهاي تروريستي – تكفيري و چه در بيثباتسازي منطقه به پشتوانه و دلگرمي حمايتهاي كاخ سفيد است كه رخ ميدهد.
اين حمايتهاي واشنگتن از رياض به حدي است كه حتي ميتوان كاخ سفيد را شريك جنايات آلسعود از جمله جنايت به شهادت رساندن هزاران حاجي بيگناه در مكه و منا دانست. هزار نكته باريكتر از مو اينجا آن هنگام هويدا ميشود كه معيارهاي دوگانه غرب در خصوص مفاهيمي همچون حقوق بشر در مورد كشورهاي مستقل و مخالف سياستهاي غرب و نيز كشورهاي متحد آن همچون رژيم پادشاهي عربستان سعودي را مطالعه ميكنيم. در حالي كه شعار «حقوق بشر» به ابزاري براي حمله به كشورهاي مستقل و غيرهمسو با غرب تبديل شده است، اما آن هنگام كه موضوع مورد مناقشه در كشوري همچون عربستان سعودي باشد ناگهان بلندگوهاي مدعي خاموش و زبان مجامع به اصطلاح بينالمللي گنگ ميشود. گاه مجازات يك مجرم در يك كشور به تيتر يك رسانههاي نظام سلطه تبديل ميشود، ولي در ماجرايي همچون شهادت 7 هزار حاجي بيگناه فاجعه منا با سانسور رسانهاي مواجه ميشود. به روشني پيداست كه چراغ سبز استكبار و محافل صهيونيستي اين سانسور رسانهاي را رقم زده است. به اين ترتيب منصفانه است اگر ادعا شود امريكا و برخي كشورهاي اروپايي كه حاميان اصلي اقدامات آلسعود هستند، بايد به عنوان شركاي جرم «فاجعه غمبار منا» در كنار رژيم حاكم بر حجاز پاسخگوي افكار عمومي امت اسلامي و همه انسانهاي آزاده جهان باشند.
به نظر ميرسد لازم است براي پيگيري اين مهم، تلاشي مجدانه و فراگير از سوي نخبگان و رسانههاي مستقل جهان اسلام دنبال شود و اتفاقاً از همان مفاهيمي كه مستمسك غرب در فشار به كشورهاي مستقل است- همچون حقوق بشر – براي به چالش كشيدن حاميان رژيم آلسعود استفاده شود. اين پيگيري حتي اگر استيفاي حقوق شهداي مظلوم مكه و منا را به دنبال نداشته باشد در بيداري هرچه بيشتر افكار عمومي جهان مؤثر خواهد بود.
