با كدام ساختار انتظار مدال و نتيجه داريم؟

 توقع كسب مدال، ‌رفتن روي سكو و موفقيت ورزشكاري كه برايش كمترين‌ها را هم فراهم نكرديم. مايكل فلپس وقتي مدال مي‌گيرد، تمريناتش برنامه‌ريزي شده و هدفمند است. برنامه تغذيه، ‌بدنسازي، تمرين و مسابقه دارد. كنار او يك بدنساز و روانشناس و مربي تغذيه است. نه او بلكه همه شناگران. استراليا و امريكا كه در صدر مدال‌آوران شناي المپيك هستند، در طول سال، براي دانش‌آموزان خود از مقاطع ابتدايي و در تمام دوران تحصيل برنامه مشخص استعداديابي شنا دارند، مسابقه دارند. بايد هم مدال‌ها را يكي پس از ديگري درو كرده و جلو بروند، اما شناگر ايراني چه امكاناتي دارد. حضور يك شناگر 16 ساله در المپيك يك افتخار بزرگ است اما همه از او توقع مدال دارند. با كدام امكانات. در كدام استخر تمرين كرده، هفته‌اي چند جلسه تمرين داشته است. به چند مسابقه بين‌المللي اعزام شده كه حالا توقع مدال داريم.

در استراليا 196 مدرسه وجود دارد با استخر و امكانات كامل و كادر تخصصي. هر مدرسه 800 تا1200دانش‌آموز دارد. از بين اين نفرات چه استعدادهايي كشف مي‌شود اما در ايران، تعداد استخرهاي كل كشور به 3 هزار تا هم نمي‌رسد كه نيمي از آنها هم براي تربيت بدني نيست. ورزش در ايران به دست دولت است كه نه پول مي‌دهد نه شرايط خصوصي‌سازي فراهم مي‌كند. امكانات ورزشي همه اجاره داده مي‌شود و براي برگزاري كلاس بايد هزينه‌هاي زيادي پرداخت شود. خب با كدام امكانات و شرايط بايد استعداديابي كرد و اين استعدادها را شكوفا كرد. علم ما محدود است اما آيا مشاوره‌اي داريم؟ نسيمي‌شاد با سن 16 سال، در 200 متر قورباغه ركورد 2 دقيقه و 18 ثانيه و 88 صدم ثانيه  را دارد. از همين امروز كه برمي‌گردد بايد براي المپيك 2020 او برنامه‌ريزي شود تا سالي دو ثانيه ركوردش را كم كرده و در المپيك بعدي حرفي براي گفتن داشته باشد نه مثل هميشه سه ماه مانده به المپيك بدوبدو كنيم و قول و وعده بدهيم و بعد هم بدون امكانات كه ورزشكار را اعزام مي‌كنيم و نتيجه نمي‌گيرد، به جاي خسته نباشيد بگويم چه خوب كه در استخر غرق نشد. خب معلوم است با اين ساختار هيچ وقت به امريكا و استراليا و گردپاي مدعيان نمي‌رسيم.