معادله پنهان سوریه علیه تل‌آویو

شاخص‌هاي موجود نشان مي‌دهد رژيم صهيونيستي نيز همانند تركيه و عربستان با تلاش‌هاي جاري براي حل سياسي بحران سوريه مخالف است و به شيوه‌هاي مختلف در قبال آن مانع‌تراشي و سنگ‌اندازي مي‌كند. يكي از اين شاخص‌ها سخنان وزير جنگ اين رژيم در نشست امنيتي مونيخ بود كه طي آن ضمن ابراز بدبيني به توافق حاصله در اين نشست درباره حل بحران سوريه تجزيه اين كشور را اجتناب‌ناپذير دانست. در واقع وي با اين اظهارات از نيت واقعي اين رژيم در سوريه پرده برداشت. همچنين از زماني كه عربستان و تركيه بار ديگر تجاوز زميني و هوايي به سوريه را در پوشش مقابله با داعش مطرح كرده‌اند، منابع رسانه‌اي صهيونيستي كاملاً در جهت تشويق و تحريك اين رويكرد بوده‌اند، البته بايد به اين واقعيت نيز توجه داشت كه از زمان اجراي پروژه براندازي در سوريه روزي نبوده است كه اين رژيم در اجراي اين پروژه دست و نقش نداشته باشد. نبايد فراموش كرد كه اولين اعتراضات مهندسي شده در سوريه از درعا آغاز شد كه در جنوب سوريه و در نزديكي مرزهاي فلسطين اشغالي قرار دارد و بلافاصه با توزيع سلاح بين معترضان به درگيري‌هاي مسلحانه كشيده شد. همچنين تعدادي از تكفيري‌هاي وارداتي به سوريه از داخل فلسطين اشغالي صورت گرفت و در اين راستا فعاليت كلاه‌آبي‌هاي سازمان ملل در جولان براي مدتي به حالت تعليق درآمد. گذشته از اينها در مواردي كه گروه‌هاي مسلح و تكفيري در محاصره نيروهاي ارتش سوريه و حزب‌الله قرار گرفتند، هواپيماهاي اين رژيم به بمباران مناطق مذكور اقدام كردند و از اين طريق كوشيدند آنها را از محاصره نجات دهند. همچنين اين رژيم با احداث بيمارستان صحرايي در جولان( كه با بازديد بنيامين نتانياهو همراه بود) به مداواي مجروحان اين نيروها پرداخت و در پوشش همين مسئله به تسليح و تجهيز مجدد آنها پرداخت. از همه مهم‌تر اينكه جنگنده‌هاي رژيم صهيونيستي بارها مراكز استقرار و به‌خصوص انبارهاي مهمات و تسليحات ارتش سوريه را بمباران كردند و از اين طريق كوشيدند مسير پيشروي نيروهاي مسلح و تكفيري را فراهم كنند. علاوه بر اينها اين رژيم در چند سال اخير هر بار كه روزنه اميدي براي حل بحران سوريه پيش مي‌آمد با توسل به اقداماتي همچون متهم كردن دولت سوريه به استفاده از سلاح‌هاي شيميايي مي‌خواست زمينه را براي مداخله نظامي قدرت‌هاي غربي آماده كند و از اين ديد اين رژيم در خلع سلاح‌هاي شيميايي سوريه نقش اساسي داشت. در عرصه سياسي نيز شواهد موجود حاكي از اين است كه در خلال چند سال گذشته هربار كه روزنه اميدي براي حل سياسي بحران سوريه ايجاد مي‌شد، اين رژيم با استفاده از لابي‌هاي خود در امريكا و اروپا و همچنين همراهي با ديگر مخالفان دولت سوريه و در رأس آن عربستان و تركيه اين روزنه را از بين مي‌برد و بار ديگر فضا را به عرصه نظامي مي‌كشاند. رژيم صهيونيستي با اين اقدامات از همان ابتدا در پي چند هدف مشخص بوده است: نخست اينكه انتقام شكست در جنگ‌هاي 33 روزه سال 2006 و 22 روزه سال 2008 را از سوريه بگيرد چرا كه تصور مي‌كرد در پيروزي جنبش‌هاي مقاومت لبناني و فلسطيني در اين جنگ ها، سوريه نقش اساسي و كليدي داشته است. دوم اينكه مي‌خواست از دامن زدن به درگيري‌هاي داخلي براي ايجاد كمربند امنيتي در جولان استفاده كند و به اين بهانه بخش‌هاي ديگري از خاك سوريه را اشغال كند اما اكنون اين رژيم مي‌بيند كه نه تنها به هيچ يك از اهداف خود نرسيده است بلكه باب جبهه جديد عليه خود را در جولان گشوده است و بر همين اساس نهايت تلاش خود را به‌كار گرفته است تا در كنار تركيه و عربستان يك بار ديگر شانس خود را براي ورود نظامي به سوريه امتحان كند. اما آنچه در اين ميان مسلم است اينكه ورود هر نيروي مهاجم ديگر به سوريه چه از طرف تركيه و عربستان باشد و چه از طرف رژيم صهيونيستي نتيجه‌اي جز شكست مفتضحانه به همراه نخواهد داشت چرا كه معادلات نظامي بيش از هر زمان ديگر به نفع دولت و ارتش سوريه و متحدان آن رقم خورده است.