وقتي مديران فوتبال جاده‌صاف‌كن فساد مي‌شوند

اين روزها با قاطعيت مي‌توان گفت اراده‌اي براي برخورد با فساد در فوتبال وجود ندارد، با اتفاقاتي كه هفته گذشته براي يكي از بازيكنان سرشناس فوتبال ايران افتاد، انتظار مي‌رفت مديراني كه دم از اخلاق و برخورد با فساد مي‌زدند، وارد ميدان مي‌شدند و با برخورد با بازيكنان بي‌اخلاق، صداقتشان را در اين باره ثابت مي‌كردند، اما بي‌توجهي‌هاي آنها نشان داد كه تا ديروز هم اگر صحبتي درباره رعايت اخلاق و مسائل فرهنگي در ورزش مي‌شد، تنها يك شعار بيشتر نبوده و مديران فدراسيون و باشگاه‌ها تنها برابر جريحه‌دار شدن افكار عمومي از مسائل غير اخلاقي فوتباليست‌ها، دم از اخلاق و برخورد با مفاسد در اين رشته ورزشي مي‌زده‌اند، اما امروز كار به جايي رسيده كه حتي شعار مبارزه با فساد هم داده نمي‌شود. بي‌تفاوتي فدراسيون فوتبال و باشگاه پرسپوليس در اين ماجرا آزار دهنده است، طوري كه سكوت آنها در ماجرايي كه براي دروازه‌بان اين تيم رخ داده است، نشان از مرگ اخلاق در فوتبال ايران دارد. اگر تا ديروز مديران و مسئولان فدراسيون و باشگاه‌ها حداقل براي حفظ ظاهر هم كه شده شعار اخلاقمداري سر مي‌دادند، امروز آن را هم كنار گذاشته‌اند و با بي‌تفاوتي‌شان برابر مسائل غير اخلاقي كه در فوتبال رخ مي‌دهد، نشان مي‌دهند كه رعايت اخلاق و جلوگيري از فساد برايشان محلي از اعراب هم ندارد. اين بي‌تفاوتي برابر پرونده اخلاقي يكي از بازيكنان فوتبال كه امروز با قيد وثيقه آزاد شده، مي‌تواند نماي كاملي از آن چيزي باشد كه در فوتبال ايران مي‌گذرد، ورزشي كه با توجه به هزينه‌هاي ميلياردي كه در اين رشته ورزشي از بودجه بيت‌المال و دولت مي‌شود، در فساد مالي و اخلاقي غوطه‌ور شده و اراده‌اي در بين مسئولان براي جلوگيري از اين وضعيت ديده نمي‌شود.
دروازه‌بان پرسپوليس و پرونده اخلاقي او تنها يك نمونه از فساد گسترده در فوتبال ايران است و با بي‌تفاوتي مسئولان روز به روز به اين پرونده‌ها اضافه مي‌شود. برخورد نكردن با معضلات اخلاقي فوتباليست‌ها كار را به جايي رسانده كه آنها به جاي اينكه در جايگاه متهم قرار بگيرند، اين روزها در جايگاه شاكي قرار گرفته‌اند و از كساني كه پرونده‌هاي مبارزه با فساد را در فوتبال به راه انداخته‌اند، طلبكار شده‌اند. نمونه آن، واكنش‌ها به صحبت‌هاي جعفر كاشاني، عضو هيئت مديره پرسپوليس درباره پرونده دروازه‌بان اين تيم بود، او در مصاحبه‌اي گفته بود«پرسپوليس جاي بازيكنان بي‌اخلاق نيست.» اين صحبت او آنقدر با واكنش منفي برخي اهالي فوتبال روبه‌رو شد كه مجبور شد حرفش را پس بگيرد. حتي برخي مديران باشگاه پرسپوليس، وقيحانه پيش از رسانه‌اي شدن ماجراي اخلاقي دروازه‌بان اين تيم، سعي داشتند با لابي‌هاي پشت پرده جلوي برخورد با اين دروازه‌بان را بگيرند. باشگاه پرسپوليس كه روزگاري بازيكنان بزرگ و با اخلاقي را به خود ديده است، امروز به جاي برخورد با دروازه‌بان تيمش كه متهم به مسائل غير اخلاقي است، همه تلاشش را به كار گرفته تا جلوي محروميت اين دروازه‌بان را بگيرد و مسئولان اين تيم در مصاحبه‌هايشان از اين دروازه‌بان كه با قيد وثيقه آزاد است و پرونده سنگين اخلاقي او در قوه قضائيه در حال بررسي است، حمايت كرده‌اند. آنها به جاي شماتت و تقبيح كارهاي غير اخلاقي دروازه‌بانشان، به عنوان حامي او وارد ميدان شده‌اند تا نشان دهند كه اخلاق موضوعي فراموش شده در باشگاه پرسپوليس است كه پسوند فرهنگي هم دارد!
اين موضوع درباره فدراسيون فوتبال هم صدق مي‌كند، علي كفاشيان و همكارانش هم در ساختمان خيابان سئول جنوبي به نظر مي‌رسد دغدغه‌هاي مهمتري از مبارزه با فساد دارند. كميته انضباطي و كميته اخلاق فدراسيون با سكوت درباره ماجراي دروازه‌بان پرسپوليس و در نظر نگرفتن محروميت براي او، همان راهي را در اين پرونده مي‌رود كه درباره ماجراي فوتباليست‌هاي سرباز فراري رفت. سكوت آنها در اين پرونده مهم، چهره فوتبال را لكه‌دار‌تر از قبل كرده است و به نظر مي‌رسد در صورتي كه نهادهاي قضايي دروازه‌بان پرسپوليس را از فوتبال محروم نكنند، آنها در اين باره وارد عمل نخواهند شد و حتي براي دروازه‌باني كه پرونده‌هاي اخلاقي‌اش در دادگاه مفتوح است، فرش قرمز براي بازگشتش به فوتبال پهن خواهند كرد. اين حكايت تلخ مرگ اخلاق در فوتبال ايران است كه بايد فاتحه‌اي براي آن خواند؛ ورزشي كه مديرانش جاده صاف‌كن فساد در آن هستند.