فجر امسال ويتريني كامل‌تر دارد

از جشنواره فيلم فجر به عنوان ويترين سينماي ايران نام برده مي‌شود؛ ويتريني كه در آن آخرين توليدات سينماي كشور براي عرضه و تماشا و همچنين نقد و بررسي به نمايش گذاشته مي‌شود. از اين‌رو آن چيزي را كه در فجر مي‌گذرد، مي‌توان برآيند سينماي ايران دانست.
انتخاب درست آثار كه قرار است در جشنواره حضور داشته باشند باعث مي‌شود تا تحليل درست‌تري از آنچه در طول يك سال در سينماي ايران گذشته است به دست ‌آيد.
انتخاب‌هاي فجر براي اين دوره از جشنواره نشان داد كه هم سينماي ايران توليداتي متناسب با انواع و اقسام سليقه‌هاي سينمايي دارد و هم اينكه مي‌توان با يك انتخاب درست از هر سليقه و نوع نگاهي نماينده يا نمايندگاني را براي جشنواره برگزيد. تركيب فيلم‌هاي حاضر در بخش‌هاي مختلف جشنواره سي و چهارم فيلم فجر نشان‌دهنده تكثري است كه هيئت انتخاب در نگاه كارشناسانه به فيلم‌هاي متقاضي داشته‌ است. هيچ نوع نگاه سينمايي در اين انتخاب اكثريت مطلق را ندارد و به همين دليل است كه گروه‌ها و دسته‌هاي سينمايي نمي‌توانند از انتخاب‌هاي انجام شده ايراد عمده‌اي بگيرند. اين دوره را مي‌توان دوره تعادل در فجر ناميد.
در بسياري از دوره‌هاي قبلي جشنواره صرف نگاه سليقه‌اي به يك موضوع يا پديده اجتماعي و فرهنگي باعث مي‌شد جشنواره فيلم فجر از حالت تضارب‌آرايي به يك چينش يكدست پيش برود كه تماشاگران را دلزده و اهالي سينما را از دنبال كردن فيلم‌ها خسته مي‌كرد. كافي است به گذشته نگاهي بيندازيم برخي از سال‌ها تعداد فيلم‌هايي كه درباره موضوعي مانند خيانت هستند ناگهان اوج مي‌گيرد. هيچ كس منكر وجود اين معضل اجتماعي در كشورمان نيست، اما پرداختن آن به صورت گسترده در سينما و گلچين فيلم‌هايي با اين موضوع براي حضور در فجر باعث مي‌شد تا علاقه‌مندان به سينما ناگهان خود را در برابر جشنواره‌اي ببينند كه تم اصلي فيلم‌هايش را خيانت پر كرده بود. امسال با وجود اينكه باز هم فيلم‌هاي اجتماعي حضور پررنگي در ميان انتخاب‌هاي جشنواره دارند ولي تلاش شده فيلم‌ها به نوعي دستچين شوند كه يك موضوع به تنهايي در اولويت جشنواره قرار نگيرد. هيئت انتخاب سي و چهارمين جشنواره فيلم فجر اين احترام را به دوستداران سينما گذاشته است كه تركيب مناسبي از فيلم‌هاي توليد شده در سينماي ايران را در ويترين فجر قرار دهد. اين روش اگر در دوره‌هاي آتي برگزاري جشنواره فجر نيز مورد استفاده قرار گيرد فيلمسازان را مجاب مي‌كند تا مانند اواسط دهه 60 كه سينما براي سليقه‌هاي مختلف فيلم داشت و هر كس مي‌توانست با رفتن به سينما فيلم مورد علاقه‌اش را ببيند، فيلم‌هايي بسازند كه نه صرفاً تأكيد روي يك ژانر داشته باشند و نه اينكه در يك ژانر روي يك موضوع تمركز كنند و ساير موضوعات و سوژه‌ها را به ورطه فراموشي بسپارند.