زنگ خطر «بنا» را جدي بگيريد

انتقادهاي محمد بنا را از وضعيت ورزشكاران المپيكي بايد جدي گرفت. او ديروز براي چندمين بار در يك ماه اخير به شدت از رسيدگي نكردن به وضعيت قهرماناني كه قرار است در المپيك ريو شركت كنند، انتقاد كرد و از دولتمردان خواست همان اندازه كه به ماجراي برجام اهميت مي‌دهند و براي اين موضوع وقت مي‌گذارند به المپيكي‌ها هم اهميت بدهند. هر چند برخي به بنا خرده مي‌گيرند كه به جاي انتقاد بايد تمركزش را براي آمادگي فرنگي‌كاران بگذارد، اما او نشان داده كه برابر كمبودها و بي‌توجهي‌هايي كه به ورزشكاران مي‌شود، ساكت نمي‌ماند و انتقادهاي صريح او در چند وقت اخير از وضعيت نامناسب المپيكي‌ها هم در اين چارچوب است. رويه بنا بر خلاف برخي مربيان و مديران است كه به رغم مشكلات زيادي كه بر سر راه ورزشكارانشان وجود دارد، سكوت مي‌كنند؛ سكوتي كه هر چند از سر رضايت نيست اما آنها ترجيح مي‌دهند خودشان را روبه‌روي متوليان ورزش قرار ندهند. با اين حال محمد بنا مي‌گويد همان‌طور كه مسئولان از كشتي و بقيه رشته‌هاي مدال‌آور توقع كسب مدال در المپيك دارند، بايد به همان اندازه امكانات كافي را براي درخشش آنها در المپيك آماده كنند. از كنار انتقادهاي محمد بنا نمي‌توان بي‌تفاوت گذشت، او نام بزرگي در كشتي ايران و جهان دارد و فرنگي‌كاران با هدايت او در المپيك لندن با سه مدال طلا، بهترين نتيجه تاريخ كشتي ايران را در المپيك گرفته‌اند. به همين خاطر هم انتقادهاي بنا از وضعيت نابسامان ورزشكاران المپيكي را بايد به پاي دغدغه‌هايش گذاشت كه نمي‌خواهد ورزشكاران ايران در كاروان ايران زنگ تفريح رقبا باشند؛ اتفاقي كه به نظر مي‌رسد با توجه به شرايطي كه اين روزها المپيكي‌ها دارند، دور از انتظار نيست.
البته بديهي است كه مسئولان و متوليان ورزش كشورمان به دنبال اعزام يك كاروان پر اميد به المپيك هستند و در اين زمينه برنامه‌ريزي گسترده‌اي را هم انجام داده‌اند تا كاروان ايران از ريو دست پر برگردد. به نظر مي‌رسد اين اقدامات و شرايطي كه بيشتر رشته‌هاي المپيكي براي آماده‌‌سازي دارند، در حد و اندازه‌هايي نيست كه بتواند يك كاروان قدرتمند را آماده حضور در ريو كند. نمي‌شود براي يك ورزشكار المپيكي در حد و اندازه‌هاي يك ورزشكار كه خودش را آماده مسابقات درجه چندم مي‌كند، هزينه كرد و در مقابل انتظار داشت او بتواند در المپيك روي سكو برود و براي كشورمان مدال كسب كند. البته ورزشكاران ايراني بارها نشان داده‌اند كه با وجود كمبودها و تمرين در شرايط سخت، باز هم مي‌توانند با توجه به توانايي‌هايي كه دارند در ميادين بين‌المللي افتخارآفرين باشند و پرچم كشورمان را برافراشته كنند. هر چند همت و تلاش قهرمانان رشته‌هاي مختلف ورزشي نمي‌تواند نافي مسئوليت متوليان ورزش براي فراهم كردن امكانات لازم جهت المپيكي‌ها باشد. البته با توجه به مشكلات اقتصادي چند سال اخير و تحريم‌ها، كشورمان در ركود اقتصادي و بي‌پولي است و كاهش بودجه در ورزش امري غيرقابل اجتناب است.
با اين حال، متوليان ورزش از وزارت ورزش گرفته تا كميته ملي المپيك بايد در تلاش باشند تا حداقل كف خواسته‌هاي المپيكي‌ها را تأمين كنند تا آنها با مشكلات و دغدغه كمتري تمرين كنند و آماده حضور در ريو شوند. محمد بنا و ديگر المپيكي‌ها انتظار ندارند كه مانند برخي كشورها، امكانات آنچناني و حقوق و پاداش ميلياردي به حسابشان واريز شود، آنها تنها مي‌خواهند حداقل امكاناتي كه يك ورزشكار براي المپيك مي‌خواهد برايشان مهيا باشد. انتقادهاي بنا نشان مي‌دهد آن حداقل‌ها هم هنوز فراهم نشده تا او در مصاحبه‌اش دولت را خطاب قرار دهد و از حسن روحاني بخواهد همان‌طور كه به ماجراي برجام و هسته‌اي اهميت مي‌دهد، به المپيك نيز توجه كند. به هر حال المپيك بزرگ‌ترين ميدان ورزشي دنيا است و كشورها براي موفقيت در اين مسابقات، هزينه‌هاي هنگفتي مي‌كنند، به همين خاطر هم به نظر مي‌رسد دولت اگر مي‌خواهد كاروان ايران در المپيك سال آينده دست پر به تهران برگردد بايد نگاهش را به ورزش تغيير دهد و اهميت المپيك در صرف دادن وعده كمك‌هاي ويژه كه مشخص نيست چه زماني عملي شود، خلاصه نشود و دولتي‌ها با جدي گرفتن انتقادها از وضعيت نامناسب المپيكي‌ها، براي رفع آن و فراهم كردن شرايط مناسب اقدام كنند، موضوعي كه مي‌تواند اميدواري‌ها را به موفقيت ايران در ريو بيشتر كند. در غير اين صورت و با ادامه اين وضعيت به نظر مي‌رسد، دولتي‌ها نبايد انتظار يك نتيجه خارق‌العاده از المپيكي‌ها را در ريو داشته باشند، چون كشورهاي ديگر بيكار ننشسته‌اند و سال‌هاست براي كسب نتايج درخشان در المپيك برنامه‌ريزي مي‌كنند. زنگ خطر مدت‌هاست به صدا درآمده و انتقادهاي بنا و بقيه براي اين است كه مسئولان را متوجه آن كنند.