«جمعآوري معتادان متجاهر، موجب كاهش ۳۰ درصدي سرقت و ۸۰درصدي خردهفروشي مواد مخدر در سطح شهر تهران ميشود.»
اين خبري بود كه روز گذشته وزير كشور در جايگاه دبيركل ستاد مبارزه با مواد مخدر اعلام و تأكيد كرد كه تا كنون 3 هزار و 150 معتاد متجاهر از خيابانها جمع شدهاند. كاهش 80 درصدي خرده فروشي مواد مخدر بسيار رقم شگفتانگيزي است كه نشان ميدهد با كمي همت و تلاش ميتوان اين رقم را به صددرصد رساند. البته رحماني فضلي از اراده جمعي دادستاني تهران و وزارت كشور براي جمعآوري 10 هزار معتاد متجاهر تهراني تا پايان سال از سطح شهر خبر داد و كاهش 30 درصدي سرقت و 80 درصدي خرده فروشي موادمخدر در سطح شهر را منوط به عملي شدن اين كار دانست.
متأسفانه ايران به دليل قرار گرفتن در مسير ترانزيت موادمخدر هميشه ضربات زيادي متحمل شده است. در حال حاضر سالانه 8 هزار تن مواد مخدر در افغانستان توليد ميشود. با اين حال ايران در مسير مرز مشترك 2 هزار كيلومتري با افغانستان، تلاش زيادي ميكند كه موادمخدر وارد كشور نشود، اما محافظت از اين مسير طولاني كاري بس دشوار و احتمالا غير ممكن است.
اما با اين شرايط سخنان دبيركل ستاد مبارزه با موادمخدر نشان ميدهد كه ميتوان با برخوردهاي درست و با برنامه در داخل كشور جلوي بسياري از معضلات را گرفت. اينكه با جمعآوري 10هزار معتاد ميزان سرقتها را تا يك سوم كاهش داد و خرده فروشي مواد مخدر را به عدد صفر نزديك كرد خيلي خوب است. ولي آيا اين معتادان براي هميشه در زندان ميمانند يا با آزادي آنها دوباره جامعه به خانه اولش بازخواهد گشت!
سالهاي سال است كه چرخه دستگيري و زنداني كردن و بعد از چند روز آزاد شدن معتادان و خرده فروشان نشان ميدهد يك جاي اين كار نقص دارد و نميتوان به پايين آمدن مقطعي آمارهاي خلاف و بزه و معضلات اجتماعي در اين روش دل خوش كرد.
حال اگر عزم سازمانها و نهادها براي سازمان دادن به وضع شهر و حذف معتادان و كارتنخوابها از چهره آن جدي است، بهتر است براي دوران بعد از بازگشت اين افراد به جامعه نيز برنامهاي داشته باشند تا مبادا يكبار ديگر تمام تلاشها، چرخيدن به دور خود و آب در هاون كوبيدن باشد.
