سكوهاي خالي ورزشگاهها در فوتبال ايران طي فصلي كه كمكم به نيمه آن نزديك ميشويم، بيشتر از قبل توي ذوق ميزند، چند سالي ميشود كه تماشاگران با فوتبال قهر كردهاند و ديگر نامهاي بزرگي چون پرسپوليس، استقلال، سپاهان و تراكتور هم نميتواند باعث شود كه آنها به ورزشگاه بيايند.
هرچند كه بيان اين مسئله ناخودآگاه ذهن خواننده را به سمت سطح فوتبال باشگاهي كشور و تماشاگر پسند نبودن بازيها و نداشتن جذابيت و هيجان در آنها ميبرد، اما بهرغم تمام اين ايرادهاي وارده به فوتبال باشگاهي نوع برنامهريزي و نبود مديريت در زمانبندي مسابقات نيز مسئلهاي است كه روي استقبال نكردن تماشاگران از بازيهاي ليگ تأثير مستقيم دارد. هفته گذشته پرويز مظلومي سرمربي استقلال نسبت به روزهاي انجام مسابقات در هفته انتقاد داشت، مسئلهاي كه بلافاصله به بهانه گرفتن او براي توجيه برخي نتايج تيمش ربط داده شد در حالي كه اگر به خوبي نگاه كنيم بايد حق را به مظلومي داد. به عنوان مثال به بازي عصر ديروز پرسپوليس برابر گسترش فولاد توجه كنيد، اين بازي در بدترين زمان هفته يعني روز ميان آن و بدترين ساعت ممكن يعني 16:20 يكي از سردترين روزهاي آذرماه كه حتي احتمال بارش برف هم در آن ميرفت، برگزار شد. حالا در نظر بگيريد با توجه به نتايج پرسپوليس و قهر تماشاگرانش با بازيهاي اين تيم در شرايط مساعد جوي و ساعتهاي مناسبتر در خوشبينانهترين حالت فقط چند هزار نفر به ورزشگاه ميرفتند پس چطور مسئولان برگزاري مسابقات توقع دارند با توجه به شرايط ديروز استقبال خوبي از بازي شود؟
مدتهاست فوتبال باشگاهي ما به بهانه واهي ساعت پخش تلويزيوني با چنين معضلي روبهروست، بازيهاي فوتبال نه در ايام مناسب و نه در ساعات مناسب برگزار ميشود و اين نكته مزيد بر علل ديگر از جمله بيكيفيتي و شادابي نداشتن مسابقات شده تا تماشاگران به كلي با فوتبال باشگاهي قهر كنند. اين مشكلي است كه ميتوان با يك برنامهريزي ساده و نگاه درست به مسئله آن را حل و فصل كرد، دوباره بازي ديروز پرسپوليس را مثال ميزنيم، مثلاً چه ايرادي داشت كه بازي ديروز اين تيم مانند دو بازي ديگر مثلاً ساعت 15 برگزار ميشد تا حداقل همان تعداد تماشاگري كه به ورزشگاه رفته بودند به سرماي بيشتر و تاريكي شب نميخوردند و قبل از غروب آفتاب راهي منازلشان ميشدند، البته چون آقايان برنامهريز با اتومبيلهاي گرم و نرمشان به ورزشگاه تردد ميكنند، طبيعي است كه چنين مسئلهاي را درك نميكنند و نميتوانند بفهمند علاقهمندي كه با اتوبوس و وسايل نقليه عمومي يا حتي موتورسيكلت به ورزشگاه ميآيد، چه رنجي را در سرماي استخوانسوز ديروز و گرماي طاقتفرساي تابستان به جان ميخرد. اهميت مسئله زماني بيشتر به چشم ميآيد كه متوجه باشيم اين سوءمديريت و برنامهريزي درست نداشتن، فوتبال ايران را كمكم از داشتن اصليترين سرمايه خود يعني تماشاگران محروم ميكند، همان تماشاگراني كه سالهاست آقايان فدراسيوننشين به حضور پرشور و پرتعداد آنها مينازند، اما از سر سوءمديريت آنها حالا حتي پرشورهاي تبريزي هم به ورزشگاه نميروند، چه رسد به هواداران تيمهاي تهراني، اصفهاني، خوزستاني و مشهدي!
