دولت براي همه چيز بستههاي نجات بخش ارائه ميكند، الا درد اصلي جامعه كه مشكلات مرتبط با جوانان است. از وام 25ميليوني خودرو كه معلوم نشد به جز پر كردن جيب خودروسازان، چه اثري در جامعه داشت گرفته تا كارت اعتباري 10 ميليون توماني براي خريد لوازم خانگي كه بيشتر به حمايت از محصولات خارجي ميماند و از همين ابتدا صداي توليدكنندگان داخلي را درآورده. البته زمزمههايي نيز در مورد تسهيلات 30 تا 80 ميليوني خريد خانه به گوش ميرسد كه حتماً تا چند روز ديگر شرايط دريافتش اعلام خواهد شد.
تمام اين به اصطلاح حمايتها در شرايطي صورت ميگيرد كه درد اصلي جامعه، جوانان و مشكلات مربوط به اين قشر است. بالا رفتن سن ازدواج، بيكاري و گراني مسكن از جمله معضلاتي است كه گريبان جوانان را چسبيده است.
اما با اين حال هنوز بانك مركزي با يك وام 3ميليوني كه با هزار چك و سفته و ضامن به زوجين ميدهد، فكر ميكند گام بزرگي در رفع مشكل ازدواج جوانان برداشته است.
بيشك هيچ يك از بستههاي دولت نميتواند جزو انتخاب جوانان باشد. زيرا جواني كه در ليست بيكاران جامعه قرار دارد نه توان دريافت وام 80ميليوني را دارد و نه ميتواند اقساط 800هزار توماني وام 25ميليوني خودرو را پرداخت نمايد.
با اين حال گويي عدهاي نشستهاند و براي خالي نبودن عريضه طرحهايي ارائه ميكنند تا حداقل نشان دهند جوانان خيلي هم بينصيب نماندهاند.
در همين رابطه ميتوان به ازدواج سبز يا بيمه ازدواج اشاره كرد كه ارتباط جدي با رفع مشكلات واقعي سر راه ازدواج جوانان ندارد.
نبايد فراموش كنيم كه در حال حاضر مشكل جوانان فقط وام ازدواج نيست. البته رقم اين وام حتي در صورت پرداخت، آنقدر پايين است كه دردي از جوانان درمان نميكند.
به عقيده كارشناسان اشتغال جوانان بسيار مهمتر از ازدواج بوده و در گام نخست بايد به آن توجه شود زيرا تا زماني كه اشتغال جوانان سامان نيابد، طرح بقيه موارد در حد مسائل سطحي است.
پس از اشتغال بايد موضوع مسكن جوانان مورد توجه و تامل قرار بگيرد. چطور ميشود جواني را كه فاقد مسكن است به امر ازدواج ترغيب كرد. حال اگر از هزينه تهيه اقلام زندگي و خرج عروسي چشم پوشي كنيم، واقعاً با چند ميليون وام ازدواج چطور ميتوان سرپناهي براي زوجين تهيه كرد.
زمان بازي با كلمات به پايان رسيده است و ديگر نميتوان با قولهاي واهي سر جوانان را گرم كرد. جوانان ثابت كردهاند كه استعدادهاي فراواني در حوزه اشتغال دارند اما به دليل ساختارهاي پيچيده اداري و نبود سيستمهاي حمايتي بسياري از اين پتانسيلها هرز ميرود و تا زماني كه فكري براي اين مسائل نشود، نميتوان انتظار داشت با طرحهاي سطحي و فانتزي، از ميزان مشكل آنان كاسته شود.
با اين تفاسير دولت نشان داده يا از مشكلات جوانان خبر ندارد يا نميخواهد به رفع آنها بپردازد كه احتمال دوم بسيار قويتر است. چطور براي پرداخت كارتهاي 10ميليوني خريد لوازم خانه كه اين اجازه را به خريدار ميدهد حتي اجناس خارجي بخرد، دولت اعتبار دارد اما براي ازدواج جوانان سالهاست كه كفگيرش به ته ديگ رسيده و هيچ راهكاري براي برون رفت از اين وضعيت به ذهنش نميرسد. اگر دولت وام 25 ميليوني خودرو يا 80 ميليوني مسكن را به بهانه خروج از ركود به بازار تزريق ميكند، آيا فكر نميكند ايجاد زمينههاي اشتغال در جامعه گامي به مراتب بزرگتر و اساسيتر در جهت خروج از ركود به شمار ميآيد. به هر حال جوانان مفقودان برنامههاي دولت هستند؛ برنامههايي كه همه كس و همه چيز را ميبيند الا اصل ماجرا را.
