بهار نژادپرستي اروپايي

حملات پاريس در شامگاه جمعه 13 نوامبر بزرگ‌ترين شوك را در پاريس ايجاد كرد كه گفته مي‌شود بعد از جنگ جهاني به اين سو سابقه ندارد. آمار تلفات اين ادعا را تأييد مي‌كند چون پاريس در اين مدت شاهد اين حجم از كشته و زخمي به دليل حملات تروريستي نبوده و فرانسوا اولاند، رئيس جمهور فرانسه درست بعد از اين حملات وضعيت فوق‌العاده را در كشور اعلام كرد. آخرين باري كه وضعيت فوق‌العاده در فرانسه اعلام شد در سال 2005 به دليل شورش حومه پاريس بود اما متيو مبن، تحليلگر سياسي فرانس 24، موقعيت كنوني و اقدام اولاند را با سال 1955 مقايسه مي‌كند كه فرانسه آن موقع درگير جنگ الجزاير و سركوب استقلال‌طلبان الجزايري بود، البته نمي‌توان عاملان حمله 13 نوامبر و تروريست‌هاي داعشي را با استقلال‌طلبان الجزايري مقايسه كرد اما مشابهت اوضاع فعلي با آن زمان يك وجه از وضعيت فعلي فرانسه و چه بسا غرب را نشان مي‌دهد. اين وجه در ويژگي نژادپرستانه اروپايي است كه در آن زمان‌، با عنوان ميهن‌پرستانه از جنگ با استقلال‌طلبان الجزايري به صورت قاطع حمايت مي‌كرد و كسي مثل ژان ماري لوپن در آن موقع نه فقط در جنگ حضور داشت بلكه گفته مي‌شود در زندان ويلارسسيني الجزاير انقلابيون را شكنجه مي‌كرد.  ژان ماري لوپن بعدها حزب جبهه ملي فرانسه را بر مبناي نگرش نژادپرستانه و دشمني با اقوام مهاجر در فرانسه بنا نهاد كه دخترش، مارين لوپن از ژانويه 2011 تا كنون رهبري اين حزب را به عهده دارد. مقايسه وضعيت فعلي فرانسه با زمان جنگ الجزاير اين معنا را تداعي مي‌كند كه شرايط براي شكوفايي جبهه ملي فرانسه فراهم شده تا با نگرش نژادپرستانه خود از اين شرايط براي تبليغ ديدگاه ضد مهاجرتي بهره‌برداري كند. ناتالي نوگايره، سردبير پيشين لوموند با انتشار يادداشتي در روزنامه گاردين به اين نكته اشاره كرده و مي‌پرسد: «واژه استفاده شده توسط اولاند يعني وضعيت اضطراري در حافظه تاريخي فرانسه مربوط به جنگ الجزاير است. اين پرسش مطرح مي‌شود كه آيا جبهه ملي فرانسه كه راستگراهاي ملي‌گراي افراطي در آن كشور هستند، از پيامدهاي اين اقدام بهره‌برداري سياسي خواهند كرد؟» پاسخ مثبت است. مارين لوپن اعلام كرده: «فرانسه بايد فعاليت انجمن‌هاي اسلامي را ممنوع كند، مساجد تندروها را تعطيل كند، خارجي‌هايي كه از نفرت استقبال مي‌كنند، اخراج كند و بايد تابعيت شهروندان غيرقانوني و دومليتي را كه با فعاليت‌هاي تروريستي ارتباط دارند از آنها بگيرد و آنها را اخراج كند.» نيكلاس باي، دبير كل جبهه ملي هم در توئيتر خود عليه رئيس جمهور و نخست وزير فرانسه نوشت و گفت: در حالي كه اولاند و والاس با جبهه ملي مي‌جنگيدند، تروريست‌هاي تشنه به خون آماده اين حملات مي‌شدند، «شرم بر آنها»، در واقع اعلام وضعيت فوق العاده از سوي اولاند و جو رسانه‌اي سنگين فعلي فضاي مناسبي را براي اين قبيل موضع‌گيري‌هاي نژادپرستانه فراهم كرده تا آنكه رهبران جبهه ملي با تبليغ نگرش خود و درخواست‌هايي از اين دست نظر افكار عمومي را به سوي خود جلب كنند چرا كه سياست اولاند اين حس عمومي را در فرانسه ايجاد مي‌كند كه تروريست‌ها در گوشه و كنار اين كشور كمين كرده و در هر جايي از وجود آنها احساس خطر مي‌شود. از طرف ديگر، حملات تروريستي 13 سپتامبر اين نوع نگرش را در خارج از فرانسه ترويج مي‌دهد تا آنجا كه روزنامه راستگراي ايتاليايي ايل ليبرو از تيتر تند نژادپرستانه‌ و ضد مسلمانان استفاده مي‌كند كه حتي برخي در حزب راستگراي زنده باد ايتاليا هم نمي‌توانند آن را تحمل كنند و پائولو روماني، رئيس فراكسيون زنده باد ايتاليا در مجلس سنا، هم گفت كه نمي‌توان با چنين نوشتاري عليه مسلمانان موافق بود. بايد به ياد داشت كه موج نژادپرستانه و اسلام‌ستيزي بعد از حملات هفتم ژانويه پاريس جان تازه‌‌اي گرفت و آن حملات تأثير مستقيمي بر جريان راستگرايي در اروپا گذاشت و باعث شد تا حزب راستگراي اتحاد دموكراتيك در انتخابات سوئيس به يك سو كرسي‌هاي پارلمان برسد و در انتخابات پارلماني اخير لهستان هم حزب راستگراي قانون و عدالت به پيروزي قاطع برسد. به اين جهت است كه بايد گفت اولاند با تشديد فضاي امنيتي در فرانسه زمين بازي را براي رقباي راستگراي خود فراهم مي‌كند و همچنين به قدرت گرفتن احزاب مشابه در ديگر كشورهاي اروپايي كمك مي‌كند. اين جريان روي نژادپرستانه اروپايي است كه از حملات پاريس براي تقويت خود استفاده مي‌كند و به جاي هدايت اروپا به سوي فضاي همزيستي، خشونت و ضديت با مهاجران را تبليغ مي‌كند. تبليغ خشونت از سوي اين وجهه اروپايي را نبايد كمتر از عمل تروريست‌ها دانست و حتي بايد گفت كه هر دو در وضعيت فعلي مكمل يكديگر هستند، به نحوي كه نژادپرستي اروپايي به همان اندازه تروريست‌ها خشونت را ترويج مي‌كند و هر كدام باعث تقويت ديگري مي‌شوند. با اين وضعيت، بايدگفت كه نشانه‌ها حاكي از بروز بهار نژادپرستي در اروپا هستند كه ارزش‌هاي ادعايي ليبراليستي مثل همزيستي فرهنگي يا جامعه چند فرهنگي در پاي اين بهار قرباني مي‌شوند.