در ادبيات و مهارت حرفهاي رسانه بعضي آمارها را نبايد گفت و اجتهاد اين بعضي هم اغلب به عهده دستاندركار توليد خبر و گزارش و تابع ضوابطي است. اين آمارها فارغ از آنهايي كه در ردهبنديها محرمانه اطلاق ميشوند، معمولاً در حوزههايي هستند كه فضاي جامعه را متأثر و در ميان افكار عمومي ايجاد تلاطم ميكنند يا بار منفي دارند و باعث نااميدي عمومي ميشوند. ويژگي ديگر اين آمارها قرار داشتنشان در محدوده آسيبها و ضعفها است. در اين بين، انتشار آمارهاي مرتبط با آسيبهاي حوزه اجتماع به دليل دربرگيري بيشتر، از حساسيت مضاعفي برخوردارند.
طلاق نيز يكي از اين آسيبها است كه انتشار آمار مربوط به آن در ابتداي شيوعش جزو خط قرمزهاي رسانهاي محسوب ميشد اما به مرور سياستگذاران و فعالان پيشگيري از آسيبها ترجيح دادند با در ميان گذاشتن واقعيتها با مردم، در پيشگيري و درمان و كاهش تبعات آن از ظرفيتهاي اجتماعي كمك بگيرند. بر همين اساس انتشار آمار طلاق و گزارشها و تحليلهاي مبتني بر اين آمار با شيب ملايمي در اخبار رسانهها وارد و جاگير شد؛ به طوري كه امروزه به طور متوسط هر رسانه در طول يك ماه حدود 10 گزارش و يادداشت و خبر و تحليل در مورد آسيب طلاق منتشر ميكند تا جامعه را نسبت به آسيبهاي آن آگاه كند و نسبت به رشد اين آسيبها به جامعه هشدار دهد.
طلاق يكي از پديدههاي اجتماعي است كه هم آسيب است و هم آسيبزاست و به شدت با ساير آسيبهاي اجتماعي داد و دهش دارد. بر اين اساس كوتاه كردن دامنه آن از جامعه در حال گذار ايران يك هدف و آرزوست و از آنجا كه اين آسيب مانند غول چندسر با هر ضربه قويتر شده و چند سر ديگر در ميآورد، ميتواند خطر بالقوهاي براي ماهيت جامعه ايراني و اسلامي ما محسوب شود كه تا حدودي تواناييهاي خود را در بالفعل كردن خطراتش نشانمان داده است.
اما در مسير انتشار اخبار مربوط به طلاق، نكته قابلتوجه، بيتفاوتي اخير جامعه به آمارهاي منتشره و به نوعي عادي شدن اين آمارها است. ديگر آمارها با مشاهدات مردم در اطرافشان تطابق دارد و چيزي براي پنهان كردن وجود ندارد. اين در حالي است كه در گذشته، گسترش طلاق به عنوان يك تابو مطرح بود و اگر طلاق در خانوادهاي رخ ميداد، آن را انكار و پنهان ميكردند و از بروز آن شرمسار ميشدند و اخبار آن با سياهنمايي دوچندان زبان به زبان نقل ميشد اما گويا اين اواخر هم جامعه و مردم و هم مسئولان و سياستگذاران، نسبت به آمار طلاق سر شدهاند، يعني آمارهاي طلاق دچار نوع ديگري از آفت شدهاند و آن عادي شدن و پذيرفته شدن پديده طلاق است كه اين مسئله در نوع خود گونه ديگري از خطرات بالقوه طلاق است. حالا ما ماندهايم كه آمار طلاق بايد اعلام شود يا نبايد اعلام شود و در سالهايي كه اين آمارها اعلام شدهاند در روند رو به گسترش آن چه تغييري ايجاد شده يا با خودداري از انتشار آن چه امتيازي نصيب جامعه ميشود.
علاوه بر اين، مطالعه اين بيتفاوتيها اين سؤالات را مطرح ميكند كه آيا ما در حمايت از خانوادههاي متلاشي شده توسط غول طلاق يا در معرض حمله آن آنقدر افراط كرده ايم كه از طرف ديگر بام افتادهايم؟ و...
خلاصه اينكه بر اساس آخرين اعلام سازمان ثبت احوال در پنج ماهه اول امسال۶۹ هزار و ۱۸۲ مورد طلاق به ثبت رسيده كه 5/11 درصد نسبت به مدت مشابه افزايش داشته، با اين وجود اين آخرين آمار توجه هيچ يك از اجزاي جامعه را به خود جلب نكرده است.
