عاقبت با طي فراز و نشيبهاي 12 ساله و يك ماراتن 18 روزه، بيانيه مشترك جديدي براي اقدام مشترك ايران و 1+5 در وين قرائت شد و براساس ساز و كارهاي پيشبيني شده به جز شوراي امنيت سازمان ملل، در مراكز قانونگذاري يا تصميمگيري ايران و امريكا و اروپا هم زير ذرهبين قرار ميگيرد. هنوز جزئيات دقيقي از توافق و ضمائم آن منتشر نشده تا بتوانيم نگاهي كارشناسانه و منصفانه بدان داشته باشيم ولي همانگونه كه روندهاي مذاكراتي از گذشته تاكنون يا عوامل مؤثر بر فضاي مذاكراتي و نتايج به دست آمده، در يك بازيگر يا يك مجموعه منحصر نيست، پيامدها و ابعاد موفقيت به دست آمده هم، نه در ابعاد هستهاي محصور ميماند و نه در عرصه اقتصادي صرفاً قابل تفسير و ارزيابي نيست. آنچه ساخته شده و در توافق هستهاي وين شكل گرفته، احتمالاً نقاط ضعفي هم داشته باشد ولي حتماً اين مذاكرات و ويژگيهاي آن و بخشهاي زيادي از توافق هستهاي وين، قابل تأمل و تقدير هستند.
همانگونه كه در 12 سال چهرههاي گوناگون ملي، تلاشهاي خود را در مسير تعامل و مذاكره با 1+5 ثبت كردهاند و بر ميزان نتايج در هر مرحله تأثيرگذار بودهاند، آنچه نتايج توافق در وين را برجسته ميكند، اين است كه نتيجه به دست آمده حاصل مجموعهاي از متغيرها و پارامترهاي جدي است. رهبر، مردم، پارلمان، دولت، تيم مذاكرهكننده، رسانهها، مراكز فكري و مطالعاتي، نخبگان و آحاد مردم ايران در آن نقش مهم و غيرقابل انكار دارند. آنچه امريكا و غرب را مجبور كرده تا به فقدان گزينههاي روي ميز از تحريم تا حمله نظامي اعتراف كند، نيز مجموعهاي از پارامترهاست كه يكي از عناصر اصلي آن، توانمنديها و مؤلفههاي قدرت ايران در عرصه منطقهاي است.
عرصه روابط بينالملل به ويژه از سوي امريكا و غرب، بر اساس «رئاليسم قدرت پايه» تعامل ميكند و هيچ مكانيزمي به جز عناصر قدرت ملي و فراملي قادر نيست در رفتار غرب و امريكا اثر بگذارد. لذا شعارهاي عاطفي مانند اينكه با «اعتدال و صلح خواهي، امريكا را مجبور به تكريم كردهايم»، قاعدتاً فاقد پايه علمي و عملي است. آنچه به دست آمده و شايد ميتوانست بهتر از اين هم شكل بگيرد، فقط پيامدهاي هستهاي و اقتصادي ندارد كه اينها بخش بسيار كوچكي از پيامدهاي احتمالي است كه با پايداري و استقامت همه كساني كه مجاهدت كردهاند يا در جهاد نظامي و ديپلماتيك و رسانهاي و اقتصادي و فرهنگي، همه ناملايمات را به تن خريدهاند، به وجود آمده است. شش قدرت جهاني كه پارادايم مناسبات قدرت را تعريف ميكنند و به اجرا ميگذارند و عرصه جهاني را براي فراز و فرود بازيگران بينالمللي تعريف ميكنند و تا به حال قصد داشتند با ناديده گرفتن ايران اسلامي، بازيگري و بازيسازي و مديريت جهاني را زمامداري كنند، امروز پذيرفتهاند كه بدون ايران و توانمنديها و قابليتها و ظرفيت ملي و فرا منطقهاي آن، بسياري از مسائل منطقهاي و جهاني قابل حل شدن نيست. اينها پذيرفتهاند كه قادر به متوقف كردن روند قدرتسازي يا توليد ابزارهاي قدرت و توسعه در ايران نيستند و خلاصه بسياري از شاخصهاي امنيتي، سياسي و ديپلماتيك و نظامي و اقتصادي و تكنولوژيك با ايستگاه توافق وين تأثير خواهد پذيرفت. همه اين شادمانسازيها و قدرت افكني و سرافرازي و غرور و عظمت در عرصه ملي و فراملي يا تكيه بر آحاد مردم ايران به ويژه تحمل و پايداري اقشار ضعيف و مجاهدت و پايمردي و پافشاري بر اصول و ارزشهاي انقلاب و پيروي و اطاعت از رهبري معظم انقلاب به دست آمده است و اين احساس پيروزي و غرور و شادماني و عظمت ملي، در هيچ يك از دستاوردهاي ملي و موفقيتهاي موضوعي، نبايد و نميتواند يك واقعيت اصلي را تحتالشعاع قرار دهد. اين واقعيت اين است كه با وجود تمايلات سياسي و دستهبنديها و جناحهاي فعال و غيرفعال، قدر ملت ايران و قدر خودمان را بيشتر و بهتر بدانيم.
آنچه موفقيتهاي گذشته و حال و آينده را تضمين يا ضمانت ميكند، پايداري، مقاومت و اصرار مستمر بر انديشه و ارزشها و باورهاي انقلابي، اسلامي و ملي است و همين فرمول است كه دشمن را مجبور به كرنش اجباري در مقابل اراده ملي ايران خواهد كرد. مذاكرات وين تجلي يك مدل فكري پيروزمند است كه تنها با مقاومت و داشتن ابزارهاي مقاومت و قدرت، قدرت پيروزيسازي و شادماني حاصل ميشود و انديشههاي تسليمپذير و گفتمانهاي كور تعاملگراهاي ليبرال، قادر به توليد عزت ملي و شادماني ماندگار و توانمنديهاي پيروزيساز نميباشند.
