ظاهراً پنگوئنها نميتوانند از مزه شيرين ميوه يا مزه ماهي كه ميخورند لذت ببرند يا اصلاً آن را تشخيص دهند. بررسي جديد شواهد ژنتيكي كه در مجله كرنت بيولوژي چاپ شده نشان ميدهد اين پرنده كه قادر به پرواز نيست و راه رفتني شبيه به اردك نيز دارد طي زمان تكامل خود توانايي تشخيص پنج مزه اصلي را از دست داده است. ظاهراً براي پنگوئنها غذا تنها دو مزه شور و ترش دارد.
بسياري از ديگر پرندگان مثل مرغ و فنچ نيز نميتوانند مزه شيرين غذا را تشخيص دهند؛ اما آنها بدون شك گيرندههايي براي تشخيص مزههاي تلخ و اومامي (گوشتي) دارند.
ژينژاي (جورج) ژانگ از دانشگاه ميشيگان اظهار داشت: ماهي يكي از غذاهاي پنگوئن محسوب ميشود و از اينرو شما نيزحدس ميزنيد كه آنها به ژن دريافتكننده طعم اومامي نياز دارند اما بنا به دلايلي پنگوئنها چنين ژني ندارند. اين نتايج شگفتانگيز و در عين حال گيجكننده هستند و توضيح قابل قبولي نيز براي آن وجود ندارد اما گمانهزنيهايي در اين مورد انجام شده است.
همكاران ژانگ در چين براي رسيدن به چنين كشفي به او كمك كردند. آنها در واقع متوجه شدند كه بعضي از ژنهاي مربوط به تشخيص مزه را در توالي جديد ژنومهاي پنگوئنها آدلي و امپراتور وجود ندارد. ژانگ دي.ان.اي پنگوئنها را دقيقتر بررسي كرد تا متوجه شود كه تماميگونههاي پنگوئن فاقد ژنهاي موردنياز براي دريافت مزههاي شيريني، اومامي و تلخ هستند.
محققان اذعان دارند كه ممكن است رمزگذاري ژنهاي مربوط به دريافت اين طعمها در پنگوئنها از بين رفته باشد. اين امر ممكن است به دليل محيط زندگي بسيار سرد پنگوئنها اتفاق افتاده باشد و نه به اين خاطر كه اين ژنها مفيد نبودهاند. (اگرچه بعضي از پنگوئنها به مناطق داراي آب و هواي گرمتر تغيير مكان دادهاند ولي ريشه تمامي پنگوئنها به قطب جنوب برميگردد).
برخلاف دريافتكنندههاي مزههاي ترش و شور، دريافتكنندههاي تشخيص مزههاي شيرين، اومامي و تلخي به دما حساس است و در نتيجه هنگاميكه بسيار سرد ميشوند كارايي خود را از دست ميدهند. بهبيان ديگر حتي اگر پنگوئنها اين دريافتكنندهها را داشتند براي آنها فايده چنداني نداشت.
محققان معتقدند كه زبان پنگوئنها نيز بهنوبه خود غيرعادي است. مطالعات تشريحي نشان ميدهد كه بعضي از پنگوئنها كلاً فاقد جوانههاي چشايي هستند؛ مكانهاي اصلي دريافتكنندههاي مزه. در عوض زبان پنگوئنها پوشيده از پاپيلهاي نوك تيز محكم هستند كه خود آن نيز پوشيده از لايه محكم و كلفت است. ظاهراً زبان پنگوئنها كارايي چنداني براي تشخيص مزه غذا ندارد و در عوض براي گرفتن و نگهداشتن غذا كاربرد دارد.
پنگوئنها همچنين عادت دارند كه كل غذاي خود را قورت دهند. اين امر نشان ميدهد كه پنگوئنها توجه زيادي به طعم واقعي غذاي خود ندارند. درواقع اين موضوع نيز ميتواند كاملاً برعكس باشد.
عادت قورت دادن كل غذا در پنگوئنها و ساختار و نقش زبان آنها نشان ميدهد كه پنگوئنها نيازي به حس مزه غذا ندارند اگرچه هنوز روشن نيست كه آيا اين ويژگيها دليل يا نتيجه از بين رفتن تشخيص مزههاي اصلي است.
منبع: ساينس ديلي
