در سالهاي اخير به دليل افزايش سطح ارتباطات اقتصادي و سياسي كشورها با يكديگر و پيوندخوردن اقتصاد كشورها با هم، تحريمهاي اقتصادي نيز اثرگذاري بيشتر يافته و به عنوان ابزاري مؤثر در دست قدرتهاي برتر براي اثرگذاري بر فرآيندهاي جامعه سياسي هدف قرار گرفتهاند كه در اين اثرگذاري معمولاً دو هدف عمده دنبال ميشود؛ گروهي از تحريمها با هدف تغيير رفتار سياسي يا اقتصادي كشور مقابل طراحي ميشوند و به اجرا در ميآيند و گروهي ديگر از تحريمها بيثباتسازي كشور هدف را دنبال ميكنند كه طبعاً اين نوع تحريمها به مراتب سختتر و گستردهتر از تحريمهاي نوع اول هستند.
در مواجهه 36 ساله غرب با انقلاب اسلامي ايران، نظام سلطه به دليل نگراني از تثبيت نظام جمهوري اسلامي به عنوان يك كشور مستقل و اثرگذار در سطح منطقه از انواع مختلف تحريمهاي اقتصادي و سياسي و نظامي بهره گرفته است تا به زعم خود بتواند ضمن مهار حركت انقلاب، از تثبيت آن جلوگيري كند و در نهايت فروپاشي نظام اسلامي را به نظاره بنشيند. در سال 91 كه دور جديد تحريمهاي اقتصادي ايران به استناد قطعنامه 1929 شوراي امنيت آغاز گرديد، ديويد پترائوس رئيس وقت سازمان سيا اعلام كرد كه امريكا فلجكنندهترين تحريمها را عليه مردم ايران اعمال كرده است و منتظر است ببيند كه آيا تحريمها منجر به نارضايتيهاي اجتماعي و به تبع آن نارضايتيهاي سياسي خواهد شد؟ و طبيعي بود كه آنها براي گسترش نارضايتيهاي اجتماعي و دامن زدن به فتنههاي ديگر و نهايتاً درگيرسازي كشور ايران با بحرانهاي دروني را دنبال ميكردهاند.
در شرايط كنوني كه مذاكرات هستهاي ايران در نقطه اوج مواجهه قدرتهاي سلطه با ايران قرار گرفته است، بهرهگيري از ابزار تحريم عليه ايران و به ويژه استفاده از آن به عنوان بخشي از پروسه عمليات رواني به تنها نقطه اميد كشورهاي سلطه و به ويژه امريكاييها براي تسليم ايران تبديل شده و به همين دليل است كه آنها تمام توان خود را بر اين متمركز كردهاند كه اولاً در انسجام ايجاد شده ميان كشورها در تداوم تحريم ايران خللي ايجاد نشود و از سوي ديگر با طرح موضوعاتي جديد، براي تعميم و گسترش تحريمها، به زعم خود با ارعاب مردم و مسئولان ايران، به اهداف خود براي تسليم نظام سياسي دست يابند.
مقام معظم رهبري در سخنان ديروز خود در جمع مردم تبريز به استفاده حداكثري جبهه استكبار از حربه تحريم عليه ايران اشاره كردند و يادآور شدند كه هدف اصلي آنها از اين اقدامات، تحقير ملت ايران و متوقف كردن حركت عظيم ملت و نظام اسلامي به سوي تمدن نوين اسلامي است و من معتقدم كه حتي اگر در مسئله هستهاي نيز همان خواستههايي را كه آنها ديكته ميكنند، قبول كنيم، باز هم تحريمها برداشته نخواهد شد، زيرا آنها با اصل انقلاب مخالفند.
اما به رغم سرمايهگذاري غرب در يك بررسي تطبيقي در ميان كشورهاي جهان كمتر كشوري را ميتوان يافت كه اينگونه آماج متنوعترين و گستردهترين تحريمها قرار گرفته باشد، اما در عين حال توانسته باشد به اهداف مورد نظر نظام دست يابد. اگر نظام سلطه در آغازين روزهاي پيروزي در پي خاموش كردن شعلههاي انقلاب در درون سرزمين ايران بود، اكنون و به رغم تحميل 36 سال تحريم و هشت سال جنگ و... نه تنها ناچار است با يك قدرت منطقهاي بر سر اجزاي يك توافقنامه چانهزني كند، بلكه حوزه نفوذ انقلاب اسلامي نه تنها كشورهاي اسلامي، بلكه حتي تا امريكاي لاتين نيز براي آنها دردسرساز شده است و برخلاف ميل آنها، ايران توانسته در بسياري از عرصهها نظير قدرت دفاعي و هستهاي و... كه نقطه هدف آنها در تحريمها بوده است به مرحله خودكفايي برسد.
ظرفيتهاي بالاي ايران در امكانات طبيعي و نيروي انساني و مهمتر از آن اراده ملي اين امكان را براي تصميمسازان كشور فراهم آورده است كه در صورت باور به توان ملي و اتكا به ظرفيت داخلي بتوانند از اين فراز از حركت انقلاب نيز با اقتدار عبور كنند و با حل موضوع هستهاي، چون مسائل ديگر نظير جنگ تحميلي، تحقق قلههاي شرف و افتخار را نظارهگر باشند.
