سخنان دو روز پيش خطيب نمازجمعه مبني بر اينكه«برخي فتنهگران در مجاري اجرايي كشور نفوذ يافتهاند... فتنهگران از حالا براي خبرگان و مجلس برنامهريزي كردهاند و از امكاناتي كه حقشان نيست استفاده ميكنند تا مجلس را براي خودشان زمينهسازي كنند و در خبرگان نيز دست داشته باشند تا بتوانند براي متزلزل كردن نظام برنامهريزي كنند» واكنشهاي متفاوتي را در سطح جامعه در پي داشت.
واكنشهاي تند و عصبي در اين بين سهم جريان تجديدنظرطلب بود كه بيان اينگونه مواضع را آن هم از تريبونهاي عمومي سمي مهلك براي حيات خود ميبينند.
حال سؤال اصلي اينجاست كار به كجا رسيده كه خطيب نماز جمعه تهران ضرورت ديده موضوع فوق را از اين تريبون بيان كند؟
با شكلگيري دولت يازدهم بسياري از دلسوزان و وفاداران انقلاب اسلامي با ادلهاي عقلايي و اثبات گرايانه هشدارهاي فراواني را نسبت به تحركات جريان موسوم به اصلاحات به دولتمردان يازدهم اعلان داشتند.
در همان ماههاي ابتدايي هم روزنامه جوان در قالب مطالب متنوع، نظير «خيز تجديدنظرطلبان براي فتح مجلس دهم»، «پدرخواندههاي اصلاحات دولت دهم را سكوي پرش خود ميدانند»، «تجديدنظرطلبان در انديشه بازتوليد فتنه جديد هستند» عنوان كرد كه جريان تجديدنظرطلب طرح «پله پله نفوذ تا براندازي حاكميت» را تئوريزه كرده و تبيين شد كه پدرخواندههاي جريان مذكور پس از اتمام شهرآشوب 88 تلاش كردهاند با حركتي نامحسوس و زيرپوستي ضمن اتخاذ «ادبيات و رفتار نرم و همسو با جامعه و گفتمان انقلاب» چهره راديكالي و ضدحاكميتي خود را ترميم و تطهير كرده و هدف نهايي خود را كه همان «بازگشت به حاكميت» است هموار كنند.
اين هم مورد تأكيد قرار گرفت كه «امتيازگيري از شخص رئيسجمهور» با اين توجيه كه اصلاحطلبان عامل موفقيت روحاني در آوردگاه خرداد 92 بودهاند به صورت ويژه مورد توجه رهبران اين طيف قرار گرفته چراكه آنها با در دست داشتن چند وزارتخانه مهم و استراتژيك نظير وزارت علوم و تحقيقات و آموزش و پرورش و همچنين «نفوذ در سطوح و لايههاي مختلف دولت» خواهند توانست مقدمات غائلهاي ديگر از جنس شهرآشوب 88 را فراهم و اين بار با قدرشناسي از فرصتها و لحظهها نظام را استحاله كنند.
اين هم تصريح شد كه رفرميسم داخلي براي پيادهسازي هدف غايي خود - «استحاله نظام »- راهكارهاي متفاوتي نظير «چندپاره كردن اصولگراها»، «تضعيف مجلس نهم و تخريب فعاليتهاي منتخبان آن»، «سرازير شدن انتقادات با شيب ملايم از عملكرد دولت يازدهم و نهايتاً دور زدن و عبور از روحاني»، «توسعه تخاصم ميان دولت و مجلس»، «بازخواني جهتدار و تحريف شده از كارنامه جريان رقيب در طول سالهاي اخير»، «حفظ نقش منتقد و حتي مخالف حاكميت و تعميق اين نقش طي ماههاي آتي» و «القاي ناكارآمدي گفتمان و توان اجرايي رقيب به افكار عمومي» را مورد توجه قرار داده است.
امروز پس از گذشت 17ماه از روي كارآمدن دولت يازدهم نفوذ جماعت هواخواه ليبراليسم در مراكز حساس بيش از گذشته احساس ميشود تا جايي كه خطيب نماز جمعه تهران هم به مانند بسياري از وفاداران به انقلاب تلاش ميكند برخي دولتمردان را قانع كند كه خطر رهبران فتنه 88 در بخشهاي مختلف قوه مجريه جدي است و بايد فعاليتهاي هدفمند و تئوريزه شده آنها را زنگ خطري براي انقلاب به حساب آورد.
بهراستي با عملكرد براندازانه جماعت تجديدنظرطلب در طول 17سال گذشته كه برجستهترين آن غائله 18 تير 78 و شهر آشوب 88 است نبايد نگران آينده دولت و به طريق اولي كشور بود؟
بهراستي كدام ساختار حاكميتي در شرق و غرب را ميتوان پيدا كرد كه اجازه دهد عوامل برانداز يا بهتر بگويم اپوزيسيون داخلي كشورش شريانهاي اصلي و حياتي سياست، اقتصاد و فرهنگ را در دست گيرد كه جمهوري اسلامي ايران دومين آن باشد؟
چطور نبايد نسبت به تحركات زيرپوستي جريان هواخواه ليبراليسم در داخل طي ماههاي اخير هشدار داد آن هم در حالي كه بسياري از نظريهپردازان داخلي و خارجي اين نحله سياسي به صراحت از لزوم كنار گذاشتن دين در حكومت و سياست و اقتصاد سخن به ميان آورده و مفاهيم بلندي چون عاشورا و مهدويت را به سخره گرفته و اصل ولايت فقيه را ديكتاتوري معرفي ميكنند؟
به هر روي آنچه در اين ميان قابل اثبات بوده اين موضوع است كه جريان مخالف گفتمان انقلاب اسلامي در تدارك غائلهاي نو آن هم به واسطه نفوذ روزافزون در دولت كنوني هست و سادهانگاري نسبت به فعاليتهاي اين جماعت خسارتهاي فراواني را براي انقلاب و نظام به همراه خواهد داشت.
