مصطفي آلاحمد كه فعاليت سينمايي خود را از دهه 70 و با طراحي صحنه در سينما و تلويزيون آغاز كرد، بعد از ساخت چندين فيلم كوتاه، مستند و انيميشن و حضور در بسياري از جشنوارههاي معتبر وقتي در اواخر دهه 80 اولين ساخته بلند سينمايياش «پوسته» را كارگرداني كرد، به شدت در كانون توجه منتقدان قرار گرفت. با اين حال بعد از گذشت پنج سال از توليد فيلم سينمايي «پوسته» اين فيلم هنوز رنگ پرده به خود نديده است.
آل احمد درباره اوضاع و احوال سينماي ايران در يك سالي كه از مديريت جديد گذشته ميگويد: « آن گشايشي كه انتظار ميرفت، در سينما اتفاق نيفتاده. بسياري از فيلمسازان كه طي پنج سال گذشته بيكار بودهاند همچنان فعاليتي ندارند. به نظر ميرسد مديران فعلي سينمايي احساس ميكنند زمان را در اختيار دارند. به نظرم جوشش اصلي سينماي ما بايد در سينماي جوان و مستند و تجربي اتفاق بيفتد كه البته رئيس سازمان سينمايي هم اين را تأييد كرده است. اما انتظار نميرفت با اين سرعت كند همه چيز پيش رود. ما در مسائل فرهنگي بسيار از زمان عقب افتادهايم و نياز است تا به سرعت عقبافتادگي ساليان پيش را جبران كنيم.»
سايت پذيرش فيلمنامه مركز گسترش بسته شدهآل احمد ادامه ميدهد: «در ديگر نهادهاي سينمايي مانند مركز گسترش سينماي مستند و تجربي هم وضع به همين منوال است. هنوز سه ماه از آغاز سال نگذشته اما سايت پذيرش فيلمنامه اين مركز بسته شده. علت آن هم تا آنجا كه من ميدانم كمبود بودجه گفته شده است.»
اين كارگردان درباره اينكه آيا ميشود ارگاني دولتي، رديف بودجه مربوط به فعاليتهاي رسمي خويش را هم نداشته باشد، ميگويد: «مگر در ساليان گذشته جز اين شنيديم. هر وقت كه شفيع آقامحمديان را ميديديم ميگفت بودجه نداريم اما از آن طرف هزينههاي ميلياردي صرف توليد پروژه «لاله» و از اين دست پروژهها كردند. مسئله مشكل مالي نبود بلكه نوعي فساد مالي بود كه اميدوار بوديم با توجه به خواست فيلمسازان و نامه 61 نفر از كارگردانان وضعيت مالي آن پروژه براي اهالي سينما روشن شود كه نشد.»
مصطفي آلاحمد درباره وضعيت اكران فيلم «پوسته» اظهار ميدارد: «در ماههاي اخير صحبتهايي از اكران اين دست از فيلمها شد كه در نهايت با فيلمسازان اين آثار مشورتي نشد و هنوز هم اين طرح اجرايي نشده است.»
ميگويند سينما از توليد گرفته تا اكران مال ماستوي با اشاره به مضرات حركت كند سازمان سينمايي ادامه ميدهد: «متأسفانه پس از ماهها نه اتفاقي در اكران فيلمهايي كه به دلايل واهي اكران نشدهاند، افتاده و نه از توليد فيلمهاي هنري با مضامين روز خبري هست. همچنان سينماي سطحي است كه در اكران غلبه دارد و متأسفانه مديران سينمايي سالهاست مرعوب اين جريان هستند.»
آلاحمد دليل ارعاب رؤسا را به متظاهراني نسبت ميدهد كه به مديران دستور ميدهند و اضافه ميكند: «متأسفانه تسبيح به دستاني در سينماي ما هستند كه ميگويند سينما از توليد گرفته تا اكران مال ماست و همينها هستند كه به مديران زور ميگويند. اينها در باطن اعتقادي به آموزههاي دين اسلام كه يكي از اصليترين آنها عدالت است، ندارند اما به تظاهر از مسائل اسلامي و عقيدتي به عنوان ابزاري براي بهرهبرداري از بودجه سينما استفاده ميكنند.»
مدير معزول مركز گسترش در كن چه ميكرد؟اين كارگردان جوان سينما با بيان اينكه چرا بايد هر سال هزينه هنگفتي صرف سفر صفي طويل از مديران به جشنوارهاي چون كن شود، ميگويد: «مگر از سينماي ايران فيلمي به كن رفته كه اين همه مدير به كن رفتند؟ جالب است كه مدير معزول آقاي شفيع آقامحمديان كه مشكلات مالي در زمان مديريتش در مركز گسترش سينماي مستند و تجربي بهوجود آمد هم در فهرست مسافران كن بود. اين دست از مديران بايد از فعاليتهاي دولتي و سينمايي كنار گذاشته شوند.»
وي با انتقاد از مديريت يك دهه اخير سينما در كشور اظهار ميدارد: «مديريت سينمايي در 10 سال گذشته به خطا رفته است. چه در دوران رئيسجمهور قبل و چه قبلتر از آن و حالا هم همچنان همان خطاها تجربه ميشود. من هشدار ميدهم كه اين مسير توليد و اكران مسير غلطي است. بودجه فرهنگي كشور تنها بايد صرف پروژههايي شود كه به بنيانهاي فرهنگي جامعه ميپردازد. در بخش سينما اولويت با سينماي جوان و مستند و تجربي است. طبيعي است، سينماي تجاري كه مدعي است مردم خواهان آنند نبايد از بودجه عمومي استفاده كند. سينمايي تحت عنوان فاخر هم گلي به سر سينماي كشور نزده ولي جيب برخي حضرات را پر كرده است. اگر دولت جايي پول هنگفتي ميپردازد اين حق را هم دارد كه مدير و ناظر مالي پروژه را خود تعيين كند. آن وقت ببينيم باز هم حضرات علاقهاي دارند فيلمهاي فاخر بسازند.»
