چند سالي ميشود كه واكنشهاي حاضران در كاخ جشنواره نسبت به فيلمهاي جشنواره برونگرايانهتر از قبل شده است. اگر يك دهه قبل بسياري از روزنامهنگاران جرئت اين را نداشتند كه به هنگام تماشاي آثاري از پيشكسوتان سينماي ايران و از جمله چهرههايي نظير داريوش مهرجويي، بهرام بيضايي و مسعود كيميايي در كاخ جشنواره جز سكوت واكنشي ديگر نشان دهند در سالهاي اخير صراحت گريبانگير نسل جديد و پوستاندازي جامعه رسانهاي، سببساز آن شده است كه ديگر نسل تازه روزنامهنگاران ابايي از واكنش صريح در برابر فيلمهايي كه آزارشان ميدهد، نداشته باشند.
دقيقاً به همين دليل است كه در سالهاي اخير كف و سوتهاي كاخ جشنواره در جريان نمايش آثار بيكيفيت هر كارگرداني حتي چهرههايي مثل مهرجويي و كيميايي بيشتر شده است. در آخرين دور جشنواره فجر نيز اين كف و سوتها آثار كارگرداناني شناخته شده و از جمله مسعود كيميايي، داريوش مهرجويي و كيومرث پوراحمد را نشانه رفت و حتي كساني كه هوادار چهرههايي چون كيميايي هستند، ابايي از اين نداشتند كه درباره لحن روايي سطحي اثر جديد او و به ويژه پايانبندي باسمهاي آن واكنش نشان دهند. كيميايي كه حس كرده سوت و كفهاي جشنواره نميتواند بيدليل باشد، تصميم گرفته براي اكران فيلمش نسخهاي تغييريافته نسبت به نسخه جشنواره را روي پرده بفرستد و جالبتر اينجاست كه يكي از اصليترين تغييرات، فينال فيلم است يعني همان سكانسي كه در نسخه جشنوارهاي حجم بالاي كف و سوت را به دنبال داشت!
كيميايي براي سينماييتر كردن وجه روايي فيلم خود و ايجاد ارتباط منطقي بيشتر داستان با نام فيلم يكسري از تصاوير و صداهاي مربوط به آثار كلاسيك دنياي سينما را در دل فيلمش قرار داده است. آنچه مشخص است اينكه كسي مانند كيميايي سعي كرده بيش از توجه به نظرات تحسين آميز آدمهايي مثل جواد طوسي و پرويز نوري كه نسخه جشنوارهاي «متروپل» را يك شاهكار قلمداد كرده بودند به اصلاح فيلم منطبق با نقطه نظرات آنها كه در نمايش جشنوارهاي فيلمش كف و سوت زده بودند، بپردازد؛ اين يعني يك همگامي خوب با زمان! انگار خودِ كيميايي هم فهميده نبايد تحسين يكي دو نام معدود را بيش از حد جدي بگيرد و براي كمك به سطح كيفي فيلمهايش هم كه شده بايد انتقادات را ولو به صورت كف و سوت هم كه شده جديتر ببيند. به كيميايي به خاطر اين تغيير نگاه تبريك ميگوييم و به آنها كه انتقاد حرفهاي را مترادف دانستهاند با تحسين نامهاي بزرگ ولو به هر قيمتي، ميگوييم بد نيست رفتار خود را با رفتار يكي از مريدان خويش كه همين جناب كيميايي است، همگام كنند.
