عباس حسیننژاد: زبان رسمی تاجیکستان فارسی است ولی حیف که خط سیریلیک طی حدود ۸۰ سال چنان بین تاجیکان و منابع فرهنگ و ادب فارسی فاصله انداخته است که جز افسوس و دریغ چیزی نمی توان گفت؟
از این سو نفوذ فرهنگی ایران به رغم علاقه ی تاجیکان در این کشور کم است و هیچ است، از آن سو تا آنجا که من فهمیدم ایران عامدانه تلاش می کند که در افزایش منابع علمی و فرهنگی به خط سیریلیک در تاجیکستان سهمی نداشته باشد تا شاید بتواند برای بازگشت به خط فارسی به این کشور فارسی زبان ِ بدخط تأثیری بگذارد.
در سفرم به تاجیکستان ایرانی بودن برایم یک مزیت بود چه در برابر فرهیختگان و بزرگان علم و فرهنگ، چه در برابر مردم عادی مثل آن کارگر شاد هتل اوستا و به رغم تفاوت های زبانی که هر بار خیلی زود رفع و به تفاهم زبانی بدل می شد احساس نمی کردی وارد کشور غریبه ای شدی ولی خط سیریلیک چون وصله ای ناجور روح ایرانی ِ تاجیک دوست مرا می خراشید و دلم می گرفت از این فاصله که افتاده است!
کاش بزرگان و ریش سفیدان فرهنگ و سیاست تاجیکستان و ایران دور هم بنشینند و فکری به حال خط این کشور دوست داشتنی بکنند تا یک جوان تاجیک با چشم های بادامی این شعر مولانا جلال الدین بلخی را از روی خط بی لکنت و با همان لهجه شیرین بخواند:
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
بازجوید روزگار وصل خویش
پس نوشت:
عکسی که همراه متن است کتابی است نازل و ابتدایی برای آموزش خط فارسی که حتی جلدش هم همان کاغذ تحریر بود که از کتابفروشی ای در دوشنبه خریدم.
