من و همسرم هم صداي اعتراضمان به خاطر اين هزينهها از چند ماه پيش از تولد فرزندم در آمده بود. چون خانوادهها علاوه بر اينكه خودشان دوست داشتند خرج اضافي براي خودشان بتراشند ما را هم داشتند به زور با خودشان در اين مسير ميكشيدند.
درست انگار خرجهاي اضافي و هزينههاي بيخود باتلاقي شده بود كه اول مادربزرگها و پدربزرگها را داخل خودش كشيده بود و بعد هم آنها ما را با خودشان ميكشيدند!
اينكه آنها دوست دارند هزينههاي ميليوني كنند اگرچه مورد تأييد ما نيست اما ديگر چارهاي نميماند جز اينكه كوتاه بياييم ولي توقع نداريم آنها ما را هم به زور با خودشان همراه كنند.
مادر من فقط 5 ميليون تومان بابت خريد تخت و ميز تحرير سيسموني هزينه كرده بود چراكه معتقد بود مارك« chi chi» را همه ميشناسند و براي خودش كلاس دارد.
تا اينجا مهم نبود نكته در اين بود كه مادرم ميگفت: چون ميز و تخت بچه سبز است شما بايد رنگ ديوار و كفپوش اتاق را با رنگ سرويس همخوان كنيد.
از طرف ديگر ما ميتوانستيم كف اتاق را با يك هزينه كمتر كفپوش چوبي بزنيم ولي مادرم ميگفت: الا و بالله موكت بايد همرنگ سرويس خواب باشد چون بچه اگر روي كفپوش زمين بخورد اذيت ميشود! من نميدانم چرا اين حساسيتها براي ما كه بچههاي آنها بوديم وجود نداشت؟ مگر خود ما توي حياط، كوچه و خيابان راه به راه زمين ميخورديم مرديم؟!
خلاصه اينكه نتيجه همه اجبارها اين شد كه همسر من مجبور شد 3 ميليون تومان بابت كاغذ ديواري اتاق بچه و يك ميليون تومان هم بابت موكت كف اتاق بدهد. تازه خدا را شكر كه منزل ما دو اتاق داشت چون خانواده دوستم هم سيسموني اجباري ميليوني براي نوهشان خريده بودند و چون فكر كردند بايد همه اين وسايل را در اتاق جداگانه و مخصوص بچه بچينند دوستم را مجبور كردند در آن اوضاع و احوال دوران حاملگي خانه خودش را اجاره بدهد و به خاطر يك اتاق خواب اضافهتر به مستأجري تن بدهد.
يكي نيست بگويد ما بچههاي قديم كه چند نفري يك اتاق مشترك داشتيم بهتر بزرگ شديم يا نسل جديد كه آنقدر لي لي به لالايشان ميگذارند؟!
موجي مياندازند تا خودشان نفع ببرند
مائده محمدينيا، كارشناس مسائل اجتماعي
موج اندازي از قديم به شكلهاي مختلف در ميان مردم يك جامعه وجود داشته است. هرصنف و هر شغلي و حتي هر جنسيتي به اقتضاي زمان و صرفاً براساس منافع خودشان در هر دوره از زندگي دست به كار اين موج اندازيها ميشوند. البته من معتقدم تنها بخشي از اين تحركات كه از سوي مشاغل يا صنوف مختلف صورت ميگيرد از پيش برنامهريزي شده است و در باقي موارد بيشتر اين تحركات وقتي هيچ برنامه يا پشتوانه فكري ندارد، شكل ميگيرد.
بگذاريد كمي واضحتر توضيح بدهم يك زماني به خاطر تبليغات در بين خانمهاي خانهدار بحث اين مطرح شد كه غذا در ظروف نچسب كيفيت بهتري دارد نتيجه اين تفكر اين شد كه در برههاي از زمان حدود 20 سال پيش ما شاهد توليد و فروش بيش از اندازه ظروف تفلون بوديم. پس از مدتي كارخانههاي ظروف خانگي وقتي ديدند كه بازار به ركود رسيده است تجهيزات توليدي خود را به روز كردند و براي فروش محصولات جديد يك خودزني يا موج جديد در جامعه شكل دادند. «ظروف تفلون سرطانزاست در مقابل ظروف چدني هم نچسب است هم مشكلي براي سلامتي ندارد.» گفتن و پخش كردن اين جمله از سوي توليدكنندگان ظروف خانگي كافي بود براي آغاز يك فروش هنگفت ديگر ظروف جديد! به همين راحتي، اينجاست كه من ميگويم صنوف و مشاغل موج مياندازند و خودشان بهرهاش را ميبرند.
نمونه اين اتفاق در بين دكترها و مشاغل وابسته به آنها مثل آزمايشگاهها و مراكز سونوگرافي شكل گرفته است. حتي اين آفت به داروخانهها هم رسيده است. يكي از دوستان من ميگفت براي ترك پوست دوران باردارياش به سراغ دكتر پوستي رفته كه داروي ساختني تجويز كرده است و گفته: بايد اين دارو را فقط از فلان داروخانه بگيري!
واقعاً چرا؟ اگر دارو ساختني است چه دليلي دارد محدوديت داروخانه براي بيمار ايجاد كنيم؟ اولين فكري كه به ذهن هر آدم عاقلي در اين مورد ميرسد اين است كه پزشك معاينه كننده با دكتر داروخانه در پي منافع هم عمل ميكنند. چه بسا بيماري با ناراحتي پوستي به همان داروخانه مراجعه كند و طبق قرارهاي بين دكتر و داروخانه به اجبار بيمار را پيش همين دكتر بفرستند.
بگذريم، متأسفانه اين اتفاق در رويههاي پزشكي چه درماني و چه معاينهاي پيش از بچهدارشدن و دوران بارداري به شكلي پررنگ ديده ميشود. هزار و يك مورد معاينه پزشكان خصوصي، سونوگرافيهاي وقت و بيوقت تك بعدي، دو بعدي يا حتي چهار بعدي و از همه بدتر هزينههاي تحميلي زايمان سزارين.
شما با خودتان فكر نكردهايد كه چرا با وجود اينكه چند سالي است تلاش همه اقشار فرهنگي جامعه بر اين است كه زايمان سزارين را از چرخه خارج و تمايل زنان را به زايمان طبيعي زياد كنند باز اين تلاشها نتيجه نميدهد؟ كاملاً مشخص است چون در ذهن عموم مردم اين تصور غلط جا افتاده است كه پزشك ماما داشته علمي ندارد و در مقابل متخصص زنان عقل كل است!
غافل از اينكه پزشكان زنان اين روزها به هزار و يك دليل كه خودشان ميگويند و از همه مهمتر مسئله مالي است قبول نميكنند كه بيمارشان زايمان طبيعي داشته باشد. پس به خاطر منافع خودشان و ساير همكارانشان هم كه شده نه تنها هزينهاي از روي دوش يك مادرباردار برنميدارند بلكه دست به دست هم ميدهند و در هزينهتراشيها مدام از هم سبقت ميگيرند.
در مورد خرج كردنهاي اضافي خانوادهها هم من چنين نظري دارم. ببينيد شما اگر خودتان توليدكننده لباس بچه باشيد و ببينيد با همان توليد تك رنگ سنتي و بدون مارك فروش چنداني نداريد اين ميشود كه ميگوييد «چه كنم؟! بهتر است دست به كار شوم و راهي براي فروش بيشتر پيدا كنم» چه راهي بهتر از تشريفات بيخودي.
شما كافي است يك چرخي در بازار لوازم بچه بزنيد متوجه منظور من ميشويد. 60 رنگ و مدل سيسموني فقط به اسم «دخترانه يا پسرانه» در بازار وجود دارد و چه بسا 60 رقم ديگر اين روزها به بازار بيايد. من منكر تأثير رنگها روي شخصيت بچهها نيستم اما به شدت اين تفكر را كه مثلاً نارنجي رنگ دخترانه است و آبي رنگ پسرانه رد ميكنم.
من حتي فكر ميكنم هيچ ضرورتي وجود ندارد كه ما براي بردن فرزندمان به هركجا انواع و اقسام وسايل حمل كننده را بخريم. انواع قنداق فرنگيها، كيفهاي كمري، كيفهاي دستي، صندلي ماشين نوزاد و نظاير واقعاً اينها خرج تراشيهاي بيخود و بيمورد است كه به شدت رد ميكنم.
از همه مهمتر اينكه جامعه ما چند دهه است كه دچار بيماري برندگرايي شده است. لباس مارك خريدن اصلاً بد نيست اتفاقاً خيلي هم خوب است كه آدم با پرداخت كمي پول بيشتر، لباس يا اسباب بازياي را بخرد كه از طول عمر و سالم بودن آن مطمئن است. اما اولين نكته در اين مورد اينكه در دوراني كه كشور ما مورد تحريم از سوي كشورهاي بزرگ دنيا به ويژه انگليس و امريكا قرار گرفته است چطور ميشود ادعا كرد كه فلان لباس يا اسباب بازي انگليسي است؟! دروغ محض است.
دوم اينكه به فرض اصل بودن ماركهاي كشورهاي غيرتحريم مانند تركيه آيا باز هم منطقي است كه هزينههاي چندبرابر و غيرمتعارف براي خريد لباس و اسباب بازي بچه فقط و فقط به اسم مارك پرداخت كنيم؟ نه مسلماً نه تنها اين موضوع منطقي نيست بلكه اين نوع رفتارها ميتواند از همان اول ريشههاي تربيتي يك نوزاد را اشتباه جهتدهي كند.
هميشه بايد بين رفتارها و هدفهايمان را طوري اهم و مهم دستهبندي كنيم كه آسيبي به روند زندگي و بقاي حيات در بين انسانها وارد نشود. متأسفانه رويههاي غلط شكل گرفته در بين مردم ما باعث شده است نسل جوان چون به شدت از هزينههاي دوران بارداري و پيش از به دنيا آمدن بچه دچار ترس شده است كمتر حاضر به بچهدار شدن است.
