روزنامه تودي زمان روز گذشته نوشت كه احمد تورك، رئيس «كنگره جامعه دموكراتيك» كه حامي كردها است، گفت: «احتمالاً» فرماندهان حزب كارگران كردستان تركيه (پ.ك.ك) تا پيش از ۲۱ مارس (اول فروردين) آتش بس اعلام خواهند كرد. عبدالله اوجالان در اقدامي كمباور از كردهاي پ.ك.ك خواست كه سلاح خود را زمين بگذارند.
به گفته احمد تورك، فرماندهان پ.ك.ك حاضر در كوهستانهاي قنديل احتمالا به اين خواست پاسخ مثبت ميدهند. اوجالان طي اين مدت و براي پيشبرد روند آتش بس تا كنون سه نامه نوشته و نقشه راه و اهداف خود را براي صلح با دولت نوشته است. اين سه نامه طي روزهاي گذشته به حزب صلح و دموكراسي، فرماندهان پ.ك.ك در قنديل و رهبران ارشد اين حزب در اروپا فرستاده شده است. نامه كردهاي قنديل در بلنديهاي شمال عراق را احمد تورك به دستشان رسانده است، بنابراين از نوع واكنش آنها نيز خبر دارد. وي پس از انجام ديدارها و تماسهايي با فرماندهان پ.ك.ك در اربيل عراق نسبت به برقراري صلح ابراز اميدواري كرده است، اما بحث اصلي در اين بين اين است كه قرار آتش بس و صلح بين پ.ك.ك و دولت تركيه نميتواند چشمانداز چندان روشني داشته باشد.
به اين دليل اختلافات كردهاي منطقه به خصوص داخل مرزهاي تركيه و همچنين دولت اين كشور بيش از آن است كه با چنين سرعتي بخواهد حل و رفع شود. چنين شوكي حتي ميتواند اعضاي پ.ك.ك را كه چند دهه است به زندگي همراه با تفنگ آميخته و در فضايي ايدئولوژيك مدام در ذهن خود با دشمن جنگيده، دچار انشعاب و شكاف كند. اگر چنين هدفي پشت سر بازي تركيه است، اگرچه در كوتاهمدت با موفقيت روبهرو است، اما در ميانمدت و بلندمدت دچار مشكل خواهد شد. حتي احمد تورك كه در اين راه تلاش زيادي انجام ميدهد، جملات همراه با شك را بيان كرده است: «در صورتي كه دولت تركيه به درستي روند دست يافتن به صلح را ارزيابي و به صورت قابل قبول و «صادقانه» آن را به اجرا بگذارد، مشكلات پيش رو حل خواهد شد. »
به هر جهت بخش هايي از پ.ك.ك به آنكارا اعتمادي ندارد و با آن مبارزه ميكند، به همين دليل دوشنبه شب پنج جنگنده اين كشور با وارد شدن به خاك عراق مقر اعضاي پ.ك.ك را بمباران كرد. اين گروه كه از سوي تركيه، سازماني تروريستي شناخته ميشود، ۷ هزار عضو دارد كه نيمي از آن در داخل خاك تركيه هستند. تركيه از اكتبر (مهر) سال گذشته ميلادي وارد مذاكره با اوجالاني شده كه توسط نيروهاي اطلاعاتي امريكا، اسرائيل و تركيه از كنيا ربوده و به تركيه انتقال داده شد. اين مسئله ميتواند نشانههاي ناخوشايندي براي منطقه به خصوص حوزهاي باشد كه كردها را در بر ميگيرد. ايران، عراق، سوريه و تركيه داراي اين شرايط هستند.
در حالي كه كردهاي عراق خودمختاري دارند، كردهاي سوريه با شرايط كنوني سوريه ادامه حيات ميدهند و بخش معترض كردهاي حواشي مرزهاي بيروني ايران (پژاك)، تركيه به دنبال مصالحه با كردهاي داخل و حواشي مرزهاي خود است. نچيروان بارزاني نيز به عنوان رئيس منطقه خودمختار از اين مذاكرات حمايت كرده است. چنين رويكردي آيا نشان از آن ندارد كه سناريوهايي در بيرون از مرزهاي منطقه به دنبال تجزيه به نفع كردها است و در چنين شرايطي تركيه به عنوان متحد غرب بايد از اين تهديد مصون بماند و به همين خاطر به دنبال مصالحه و مذاكره است؟ اين جمله احمد داوود اوغلو ميتواند چنين تحليلي را تأييد كند: «تركيه در حال حاضر در مرحلهاي خطرناك و حساس تاريخي قرار دارد. . . زمان آن فرا رسيده كه تركيه با كردها به مصالحه برسد.»
