افشای گزارش روزنامه جروزالم‌پست به نقل از منابع آگاه در اراضی اشغالی مبنی بر آمادگی تل‌آویو جهت سرنگونی پرواز ۱۰۷۳ شرکت «فلای‌دبی» با بیش از ۱۵۰ مسافر صهیونیست در جریان یک رخداد مشکوک، پرده از عمق دگردیسی خطرناک و جنون ساختاری در رژیم صهیونیستی برمی‌دارد. این رویکرد، تجلی عریان و بی‌پرده «دستورالعمل هانیبال» است؛ قاعده‌ای ضدبشری که مبنای عملیاتی آن بر این گزاره استوار است: «خطر و هزینه وجود یک اسیر زنده، بسیار فراتر از جسد یک کشته است.»
نتانیاهو و ائتلاف وی که از همان ساعات نخست عملیات طوفان الاقصی و در طول جنگ غزه، با بمباران‌های کور و هدف‌قرار دادن ساختمان‌ها و تونل‌هایی که اسرای صهیونیست در آنجا بودند، این تاکتیک را عملاً پیاده کردند، اکنون حوزه نفوذ این دکترین مرگبار را از میدان نبرد زمینی به آسمان و خطوط هوایی بین‌المللی کشانده‌اند. آمادگی برای شلیک موشک به هواپیمای مسافربری حامل ده‌ها صهیونیست صرفاً به بهانه احتمال گروگانگیری، اوج استیصال، هراس ادراکی و بن‌بست راهبردی تل‌آویو در مواجهه با پرونده اسرا را به نمایش می‌گذارد؛ حاکمیتی نامشروع که برای جلوگیری از شکل‌گیری یک اهرم فشار جدید، حاضر است مسافران خود را پیش‌دستانه خاکستر کند. تبعات این دکترین انتحاری بر ذهنیت، روان جمعی و ادراک ساکنان اراضی اشغالی، فوق‌العاده مخرب و غیرقابل ترمیم است.
سال‌هاست که آپاراتوس رسانه‌ای صهیونیسم این رژیم را «پناهگاهی امن» برای یهودیان معرفی کرده است. اما اجرای بی‌محابای هانیبال این توهم را متلاشی ساخته است. ساکنان اراضی اشغالی اکنون دریافته‌اند که در نظام محاسباتی تل‌آویو، ساکنان نه ارزش ذاتی دارند و نه امنیت آنان تضمین‌شده است، بلکه آنها مهره‌هایی مصرف‌پذیر هستند که به محض تهدید حیات سیاسی حاکمان، توسط ارتش خودی هدف قرار می‌گیرند. از سوی دیگر، افشای سناریوی سرنگونی هواپیما، در کنار شکست‌های ناشی از جنگ غزه، اطمینان حداقلی باقی‌مانده جامعه به ارتش و دستگاه‌های اطلاعاتی در تل‌آویو را نابود کرده است. این بحران اعتماد، موجی از وحشت روانی و حس «تنها ماندگی در برابر تروریسم خودی» را در میان مهاجران صهیونیست تزریق می‌کند.
هنگامی که ساکنان اراضی اشغالی احساس کنند جانشان همزمان با تهدیدات خارجی، از سوی جنگنده‌های رژیم حاکم نیز تهدید می‌شود، مفهوم همبستگی هویتی در این ساختار از هم می‌پاشد. این ادراک هولناک که کابینه و ارتش رژیم صهیونیستی حاضر است به صهیونیست‌های گرفتار در آسمان شلیک تا از باج‌دهی سیاسی فرار کند، کاتالیزوری برای مهاجرت معکوس، افزایش تقاضا برای خروج از اراضی اشغالی و ضربه‌ای کاری به بقای رژیمی است که پیش از شکست در میدان، مشروعیت و انسجام ذهنی خود را در برابر اراده و چشمان جامعه‌اش و البته دنیا باخته است.
