آزمايش اتمي كره شمالي در روز سهشنبه ۱۲ فوريه واكنش سريع امريكا، چين و روسيه را برانگيخته و گفته ميشود كه اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل در مورد اين اقدام كره شمالي تشكيل جلسه ميدهند. اين سومين آزمايش كره شمالي است و انفجارهاي اتمي قبلي اين كشور در سالهاي ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ انجام شده بود اما بنابر اعلام خبرگزاري رسمي كره شمالي (KCNA)، اين انفجار در يك نمونه سبكتر اما پرقدرتتر از آن دو انفجار قبلي بوده است. كره شمالي بنا بر روالي كه تا كنون در پيش گرفته، اين انفجار اتمي را به عنوان تقابل با تهديدات امريكا عليه خود ميداند و در بيانيه خود به يك مورد خاص نيز اشاره كرده و آن پرتاب ماهواره به فضا و تكنولوژي فضايي است. اشاره بيانيه اين خبرگزاري به پرتاب موشك ماهوارهبر در ماه دسامبر و به مناسبت يكصدمين سالگرد تولد كيمايل سونگ، بنيانگذار كرهشمالي است كه منجر به واكنش تند امريكا به آن شد.
هنگامي كه كره شمالي آن موشك را به فضا پرتاب كرد كاخ سفيد امريكا به صدور بيانيهاي نسبت به آن اعتراضي تند كرد. كاخ سفيد در اين بيانيه پرتاب موشك دوربرد كره شمالي را «اقدامي بسيار تحريكآميز» خواند كه از تخطي از قطعنامههاي ۱۷۱۸ و ۱۸۷۴ بوده و اعلام كرد كه امريكا در پاسخ به اين تهديد جديد عليه امنيت منطقه «هماهنگي نزديك با متحدان و شركاي امنيتي خود را افزايش ميدهد و تقويت ميكند». امريكا اين هماهنگي را با اتفاق كشورهاي همسوي خود و چانهزني با چين انجام داد تا سرانجام در ۲۲ ژانويه قطعنامهاي عليه كره شمالي به تصويب رساند و تحريمهاي جديدي را عليه اين كشور وضع كرد. كيم جونگ اون، رهبر كره شمالي، در پاسخ به اين قطعنامه و تحريمهاي مندرج به آن، خبر از انجام «اقدامات مهم» داد كه نخستين اقدام عملي آن خروج اين كشور از مذاكرات هستهاي ششجانبه بود. اقدام بعدي در انجام آزمايش هستهاي بود كه وزارت دفاع كره شمالي در روز پنجشنبه ۲۴ ژانويه اعلام كرد با در نظر داشتن امريكا به عنوان دشمن اصلي خود به توسعه آزمايشهاي هستهاي ادامه ميدهد و در نهايت، اين اعلام موضع را در سهشنبه ۱۲ فوريه و با سومين آزمايش اتمي عملي كرد. با توجه به مجموع اين اتفاقات در طي دو ماه اخير معلوم ميشود كه كره شمالي و امريكا به عنوان دو طرف اصلي مناقشه تنها با زبان تهديد به يكديگر پاسخ دادهاند. با وجود اصل منفي آزمايش هستهاي كره شمالي و پرسشهاي مرتبط به آن اما اين مسئله نيز اهميت دارد كه چرا كره شمالي خود را ناگزيز از دست زدن به چنين اقدامي ميبيند؟ پاسخ اين مسئله را ميتوان در اقدامات تحريكآميز امريكا در منطقه داد كه آخرين مورد آن چند روز پيش و در ۳ فوريه بود. امريكا درست در اوج مناقشه بعد از قطعنامه مانور نظامي مشترك با كره جنوبي را انجام داد و مقامات پيونگ يانگ را مجبور به واكنش كرد. همين موقع بود كه كيم جونگ اون، رهبران حزب كارگران را براي يك نشست فوقالعاده فراخواند و گفته شد كه اين نشست براي انجام يك آزمايش هستهاي بوده است. اريك مارگوليس، تحليلگر حوزه شبهجزيره كره، در مصاحبهاي با شبكه تلويزيوني راشاتودي معتقد به ارتباط مستقيمي بين مانور امريكا و آزمايش هستهاي است. او مانور مشترك امريكا و كره جنوبي را يك تمرين جنگي براي حمله به كره شمالي ميداند و تنها گزينه كره شمالي در برابر آن تنها داشتن يك نيروي مؤثر بازدارنده هستهاي است و «اگر پيونگ يانگ آزمايش نداشته باشد، مردم باور نخواهند كرد كه اين كشور بمب هستهاي دارد. كره شمالي وقتي چهار موشك داشته باشد كه بتوانند كلاهكهاي سبك حمل كنند، ميتواند ادعا كند قادر به دفاع از خويش است». با توجه به اين تحليل است كه ميتوان گفت آزمايش هستهاي كرهشمالي با وجود تمام آثار قابل بحث آن پاسخي به تهديدهاي امريكا است كه از پايان جنگ كره در ۲۷ ژوئيه ۱۹۵۳ تا كنون ادامه داشته است. بايد به ياد داشت كه بمباران اتمي طرح عملي مك آرتور، فرمانده امريكايي، در آن جنگ بود و اين امريكا است كه با بمب اتم ديگر ملتها را تهديد ميكند و تنها ميتوان آزمايشهاي هستهاي كره شمالي را تا حد بازدارندگي آن ارزيابي كرد و اكنون نيز، آزمايش هستهاي در پاسخ به اقدامات نظامي امريكا در شبهجزيره كره است كه طي بيش از شش دهه در جريان بوده است.
