سال گذشته بود كه مسئولان به صورت منسجم ضرورت افزايش جمعيت در كشور را اعلام كردند و خطر وقوع سونامي سالمندي در ايران را هشدار دادند. غالب رسانههاي داخلي هم به ياري مسئولان آمدند و فرهنگسازي درباره اهميت حياتي افزايش جمعيت را در اولويت دستور كار خود گذاشتند.
هرچند عدهاي با پيش كشيدن مشكلات اقتصادي، بيكاري و موضوعاتي اينچنيني، سعي در پيشگيري از افزايش جمعيت داشتند اما در نهايت اين ايده هواداران رشد جمعيت بود كه موفق شد به كرسي بنشيند.
ديروز علي اكبر محزون، مديركل دفتر آمار و اطلاعات جمعيتي سازمان ثبت احوال كشور اعلام كرد آمار ولادت در كشور از ابتداي امسال تاكنون يك ميليون و ۶۷ هزار و ۶۸۷ نفر بوده است كه در مقايسه با مدت مشابه سال قبل، ۱/۳ دهم درصد افزايش دارد. گفتني است اين آمار سال گذشته يك ميليون و ۳۵هزار و ۸۴۸ نفر بود.
بر اساس اعلام سازمان ثبت احوال، از شمار مواليد امسال، ۵۴۸ هزار و ۲۵۰ پسر و ۵۱۹ هزار و ۴۳۷ نفر دختر هستند. همچنين از اين تعداد تولد، ۸۴۹ هزار و ۴۵۳ نفر در شهر و ۲۱۸ هزار و ۲۳۴ نفر در روستا زاده شدهاند.
هرچند هموارسازي و فراهم كردن زيرساختهاي رشد جمعيت در كشور( ايجاد اشتغال، بالا بردن آستانه امنيت شغلي، رفاه و تأمين اجتماعي، افزايش سطح دستمزدها، طراحي و اجراي سياستهاي تحكيم كانون خانواده، اجراي بستههاي حمايتي ازدواج آسان و موارد ديگر) از وظايف اصلي دولت است اما همه بايد به اين سطح از درك اهميت موضوع افزايش جمعيت برسيم و باور كنيم كه افزايش جمعيت در كشور ما در حال حاضر يكي از واجبات است كه اگر مورد بيتوجهي قرار بگيرد، به قول قدما «همه چوبش را ميخورند.»
جداي از شرايط مادي و زيرساختهاي ظاهري براي افزايش جمعيت كه معمولاً دغدغه عقل حسابگر ما شهروندان است اما «عوامل معنوي» هم بايد مورد توجه قرار بگيرد؛ اين عوامل معنوي را بايد در آموزههاي ديني و باورهاي ايماني خود جستوجو كنيم.
جواني تعريف ميكرد كه مدتها بود او و همسرش در تمناي داشتن بچه بودند اما از شرايط اقتصادي و احتمالاتي از اين دست بيم داشتند و همين ترس، مانع فرزندآوري آنان شده بود. تا اينكه اين جوان با يك پيرمرد روشنبين و فرزانه در اين باره صحبت ميكند و پاسخي كه اين مرد ميدهد، حقيقتاً تكاندهنده است. او ميگويد كه ما انسانها همه آفريدگان خداوندي هستيم كه «عقل مطلق» است و در برابر او، ما موجوداتي ناقصالعقل هستيم. با اين حساب، ما انسانها با همين عقل زميني خودمان وقتي مثلاً براي خريدن نان به نانوايي مراجعه ميكنيم دست به دو، دوتا، چهارتاي عقلي ميزنيم و تعداد افراد خانه و مقدار مصرف نانشان را محاسبه ميكنيم بعد پول را به نانوا ميدهيم و به تعداد ساكنان منزل نان ميخريم. با اين حال، آيا خداوندي كه عقل مطلق و حسابگر مطلق است، امور را محاسبه نميكند؟! آيا خدايي كه به يك جوان مجرد، رزق يك نفر را ميدهد، وقتي همين جوان ازدواج كند، خداوند رزق نفر دومي را كه وارد زندگي او شده به حساب نميآورد؟! آيا خدايي كه رزق يك زن و شوهر را محاسبه ميكند، رزق نفر سوم يعني بچهاي را كه وارد جمع آنان ميشود، دو دوتا، چهارتا نميكند؟!
پاسخ حكيمانه اين پيرمرد هموطن، دقيقاً برگرفته از منش توحيدي اسلام است. بر اساس دين اسلام، صرف نگراني از مشكلات اقتصادي نبايد مانع فرزندآوري شود.
