تا چند سال پيش كشتار بيرحمانه شيعيان اغلب در مناسبتهاي مذهبي محدود ميشد. همه ساله در ماه محرم، هياتهاي سينهزني آنان مورد حملههاي مرگبار قرار ميگرفت، اما مدتي است اين جنايتهاي سازمانيافته به رفتار روزمره متعصبان وهابي بدل شده و در كمال شگفتي هيچكس هم جلودار آنان نيست. چند روز پيش در كويته و در بازار ترهبار اين شهر، دو موتورسوار به روي فروشندگان خردهپاي شيعه با سلاحهاي اتوماتيك آتش گشودند و دهها تن را كشتند و زخمي كردند. اندكي بعد در سوي ديگر شهر، قاتلان به همين شيوه گروه ديگري از شيعيان را در يك ايستگاه اتوبوس مورد هجوم قرار دادند و عده زيادي را به شهادت رساندند.
اسلامآباد به شكل محسوسي نسبت به اين جنايات بيتفاوت است. تا آنجا كه هفته گذشته ديدهبان حقوق بشر در سازمان ملل به شدت به اين روند معترض شد و نسبت به افزايش اين جنايات سازمان يافته هشدار داد. اين مركز همچنين دولت پاكستان را به بيتفاوتي كامل و حتي همدستي با مهاجمان متهم كرد. اين ادعا گزاف نيست وقتي بدانيم كه در عموم اين جنايات، پليس هيچ تلاش خاصي براي دستگيري قاتلان انجام نداده و نميدهد. در مواردي نيز دهها نفر دستگير شده ولي در كمال شگفتي هيچكدام از آنها حتي متهم نشده و پس از چند ساعت بازداشت، دوباره آزاد شدهاند. در يك مورد و پس از ماهها پيگيري پليس يكي از چهرههاي شناخته شده اين جنايات كه در ۴۴ پرونده، متهم به قتل بيش از ۷۰ تن از شيعيان بود و دستگير شد، اما نتيجه محاكمه او يك فاجعه بود. دادگاه در ۳۴ مورد او را تبرئه و در ۱۰ مورد به قيد وثيقه آزاد كرد.
حيرتآور است در حالي كه ديدهبان حقوق بشر با تمام بيتفاوتياش به اينگونه موارد، اينچنين به ميدان آمده و در حالي كه سخنگوي وزارت خارجه كشورمان از زنداني شدن فعالان بحريني و حكم ناعادلانه عليه آنها به شدت اظهار نگراني ميكند كه بايد چنين كند، اما در ارتباط با اين قتلعامها كه تنها در چند ماه گذشته به شهادت قريب به ۴۰۰ شيعه انجاميده است، ما فقط تماشاگريم.
