جوانآنلاين: امروز دیگر بر هیچ کسی پوشیده نیست که جمله تهدیدهای دشمن چهرهای فرهنگی- اجتماعی یافته و با اهرمهایی همچون فشار اقتصادی برای در تگنا قراردادن ایران و ایرانیان قرین وهمنشین شده است.
وابستگی اقتصادی، تلاش برای واردات انبوه کالا و نیز قاچاق کالا از جمله مولفههای اساسی است که میتواند اقتصاد یک کشور را با وضعیت آماده نبودن زیرساختها، بنیاد و بنیانهای اقتصادی به یک "وابسته کرنش گر" تبدیل کند.
از دیگر سو خودکفایی و کاهش وابستگی به کالاهای خارجیای که توان تولید آن در داخل کشور وجود دارد علاوه بر کاهش ضریب آسیب پذیری میتواند به لحاظ جامعهشناختی نیز ضریب همبستگی ملی را افزایش دهد.
این گرچه یک سوی ماجراست اما تلاش برای کیفیکردن کالاهای ایرانی و فرهنگ مصرف آن گرچه باید به عنوان یک ضرورت مورد تاکید و توجه قرار گیرد اماباید به سبک زندگی نیز سری کشید و نظری افکند.
اگر بپذیریم که سبکگرایی یکی از نتایج مصرفگرایی است باید به مصرف و هویت نیز توجهی خاص داشت.
بی گمان در مصرفگرایی است که از افزايش سبکها رخ میدهد و سبب مي شود سبک ها به طغیان در آیند؛ در چنين حالتي خیابانها، ویترینها و سوپرمارکتها به صحنه کالاهایی خارجیای در میآیند که با خود هویت دگر را نیز به ارمغان میآورند؛ دقیقا اینجاست که به نقش فرهنگسازی در مصرف تولید داخلی واقف میشویم چه این که هر خرید و تمایل به خرید علایمی دال بر فردیت (تفاوت با دیگران) و همبستگی (تعلق به همنوعان) را به ارمغان میآورد.
اینها را که گفتیم خواستیم به این نکته آخر برسیم که این چرخه گرچه باید از مسئولان، تولیدکنندگان شروع شده و به مصرفکنندهها ختم شود اما نباید سهم انگارهسازان و فرهنگسازان را فراموش کرد چرا که آنان سهم بسزایی در خلق نشانهها و انگارههای هویتی تولید داخلی دارند؛ یکی از این فرهنگسازان صدا و سیماست که میتواند نقش موثری در استفاده مردم از کالاهای ایرانی ایفا کرده و رویکرد استفاده از کالای داخلی را به ارزش تبدیل کند.
