طی سالهای برگزاری جشنواره فیلم فجر، شاهد تجربیات مختلف و اصلاح کاستیها و رفع نقایص بودیم، اما نکته مهم این است که پایه و اساس جشنواره این بود که شرایطی مهیا شود تا هنرمندان آثارشان را در زمانی محدود و در کنار همکاران و کارشناسان ببینند و دورنمایی از فعالیت سینمای ایران را شاهد باشیم.
هدف اصلی برپایی جشنواره فیلم فجر این بود که مردم با سینمای ایران ارتباط برقرار کنند و آثار سینماگران مورد ارزیابی منتقدان، مخاطب خاص و کارشناسان قرار گیرد. نیت این بود که سینما به عنوان جریان مطرح جامعه شکل بگیرد که خوشبختانه شکل گرفت و سال به سال خود را تصحیح کرد. همچنین با گذشت زمان جشنوارههای دیگری در کنار جشنواره فیلم فجر با موضوعات مختلف شکل گرفت.
در دورههای مختلف بخشهایی به جشنواره فیلم فجر اضافه شد مثلاً تصمیم گرفته شد برای همه صنوف جایزه در نظر بگیرند که بعدها منتفی شد. همینطور آزمون و خطاهای متعددی صورت گرفت. در طول سالهای متمادی بخش دولتی سینما به طور مستقیم و غیرمستقیم در جریان جشنواره فیلم فجر دخالت داشت اما از ابتدا تصمیم گرفته شده بود که جشنواره دولتی نباشد و به همین منظور بنیاد سینمایی فارابی تأسیس شد تا به لحاظ مالی، فکری از دولت جدا باشد و در چارت دولتی قرار نگیرد، به نوعی در تولید کمک کند و دولت دخالت مستقیم نداشته باشد. تشکلهای صنفی شکل گرفتند تا هنرمندان بتوانند مدافع حقوق خود باشند و بخش دولتی و خصوصی در تعامل با هم بتوانند سینما را به پیش ببرند.
من به شخصه به آزمون و خطا در جشنواره فیلم فجر و کسب تجربه اعتقاد دارم. به هرحال مقوله فرهنگ یک مقوله سیال است و ثابت نیست همچنان که سینما ترکیبی از هنر و صنعت است و استفاده از تکنولوژی در آن مطرح میشود و تکنولوژی نیز دچار تحولات گستردهای است و هر روز اتفاق تازه و جدیدی در امر صنعت و تکنولوژی رخ میدهد پس باید تجربه اندوخت و آزمون و خطا کرد. شاید این نکته در ذهن متبادر شود که جشنواره فیلم کن سالهاست به ثبات رسیده و برگزار میشود، باید متذکر شوم این مقولهای جداست صنوف سینمایی در سطح جهانی به یک شکل و تشکل خاصی رسیدند و روی پای خود میایستند و صنوف متکی به خود هستند و جشنواره را اداره میکنند.
امیدوارم روزی برسد که عوامل سازنده فیلمها دستاندرکاران سینمایی خود شکل جشنواره را تعیین کنند و اعمال قدرت به حداقل برسد در آن روز جشنواره مطمئنتر و با ثباتتری را شاهد خواهیم بود.
