اولویت صدو مثلاً یازدهم

منوچهر اکبرلو - به‌نظر می‌رسد مجموعه عواملی سبب غفلت‌ها از تئاتر کودک‌ونوجوان شده باشد. مهم‌ترین عامل آن از سوی مدیران این است که آنها فراتر از شعارها و آنچه از دیگران درباره اهمیت تئاتر کودک شنیده‌اند اعتقادی به این امر ندارند درنتیجه در اولویت‌های آنها قرار ندارد.
حتی به یاد دارم که چندین سال پیش در گفت‌وگو با شخص وزیر آموزش و پرورش آن زمان، در صحبت‌های بسیار زیادی که با ایشان داشتیم ایشان گفت که آنقدر درگیر مشکلات زیاد در آموزش و پرورش هستم که تئاتر حتی اولویت صدم من هم نیست! درچنین شرایطی توقع اینکه وزیر و مدیران او به تئاتر کودک و نوجوان توجه داشته باشند، توقع بیهوده‌ای است. دلیل دیگر آن است که به‌وجوه مختلف تئاتر کودک اهمیت قائل نمی‌شوند یا به‌عبارت بهتر آن را نمی‌شناسند درحالی که تئاتر کودک فراتر از نگاه‌های سطحی، صرفاً یک امر فوق برنامه یا پرکردن اوقات فراغت کودکان نیست، بلکه ابزار بسیارخوبی درخدمت به آموزش و پرورش مدرن است. توضیح اینکه در آموزش و پرورش مدرن، از شیوه‌های مشارکتی استفاده می‌شود و برخلاف آموزش و پرورش سنتی که یک سویه بود و معلم یکسره می‌کوشید حرف بزند و کودک یکسره ‌باید گوش دهد و به‌خاطر بسپارد، امروزه اصل را برمشارکت دانش‌آموز در آموخته‌ها می‌دانند. برای رسیدن به چنین روشی، تئاتر کودک تمام عناصر لازم را داراست. با این نگاه تئاتر کودک، نه به‌عنوان فوق برنامه، بلکه در متن اصلی سیستم تعلیم و تربیت جای دارد. تجربه حضور تئاتر در عرصه اصلی و نه حاشیه‌ای آموزش و پرورش نشان داده است که آموزش و پرورش مشارکتی بسیار به اهداف خود می‌رسد و زمینه‌ساز تربیت شهروندان ایده‌آل آینده جامعه می‌شود. تا چنین نگاهی ایجاد نشود، امیدی به بهبود جایگاه تئاتر کودک نمی‌توان داشت.
اینکه به تئاتر کودک به‌صورت مقطعی و مناسبتی نگاه می‌شود حاصل همان نگاه غیرجدی به تئاتر کودک است. بنابراین مدیران صرفاً ‌هنگام برگزاری جشنواره یا مناسبت‌های خاص، نیم‌نگاهی به این بخش از تئاتر خواهند داشت، اما تئاتر کودک مانند هربخش دیگری از تئاتر برای یافتن جایگاه شایسته نیازمند توجه مستمر آموزش‌ و نگاه غیرمناسبتی است، امری که اکنون وجود ندارد.
بی‌توجهی به بخش تئاتر نوجوان به‌دلیل آن است که در جامعه فرهنگی ما تعریف دقیقی از قشر نوجوان نداریم درنتیجه در همه تولیدات فرهنگی ما، این بخش با غفلت روبه‌رو است به این معنا که درعرصه داستان، سینما و آثار تلویزیونی نیز کمبود یا بهتر بگوییم نبود آثار وجود دارد.
به‌نظر می‌رسد برگزاری جشنواره به شکل کنونی فقط بهانه ایجاد می‌کند که کمی درباره تئاتر کودک صحبت کنیم و درکلیت تئاتر کودک تعیین‌کننده نخواهد بود. تئاتر کودک در جشنواره نیازمند سالن و جدیت در توجه به آن است.