به فیدل کاسترو رهبر کوبا در نامهای که به تازگی محتوای آن فاش شده، درباره تبعات فاجعهآمیز حمله امریکا به ایران هشدار داد.
گزارش «جوان» به نقل از منابع خبری امریکای لاتین، فیدل کاسترو روز جمعه قبل برای ششمینبار طی 9 روز در وزارت خارجه کوبا با سفرای این کشور ملاقات کرد و در این دیدار نامهای را بین افراد حاضر در جلسه از جمله برونو رودریگز وزیرخارجه کوبا توزیع کرد که در آن احتمال حمله امریکا به ایران بهطور جدی مطرح شده ولی درباره عواقب فاجعهبار آن هشدار داده شده است. او همزمان با انتشار این نامه، نامهای برای نلسون ماندلا رهبر سابق آفریقایجنوبی نوشته و از او خواسته است کشور خود را از تبدیل شدن به پایگاههای امریکا و ناتو محفوظ بدارد. او در نامه خود به وی با اشاره به خطر حمله امریکا به ایران که از نظر او میتواند به یک جنگ هستهای منجر شود، نوشته است: امروز بشر با بزرگترین خطر در تاریخ بشریت روبهرو است.
نامه اول کاسترو اما مفصلتر است و در آن از اقتصاددانان جهان درخواست شده که تأثیرات جهانی تهدید علیه ایران را بررسی کنند. او در بخشی از این نامه نوشته است: من نه پیامبر هستم و نه پیشگو و کسی هم درباره اتفاقی که قرار است بیفتد چیزی به من نگفته است. همه این چیزهایی که میگویم نتیجه منطقی حوادث در حال وقوع است.
وی در بخش دیگری از نامه خود مینویسد: من هیچ شکی ندارم که همین که کشتیهای جنگی امریکا و اسراییل در کنار سایر ادوات امریکا که در سواحل ایران مستقر هستند قرار بگیرد و تلاش کنند اولین کشتی تجاری آن کشور(ایران) را بازرسی کنند، حجم گستردهای از حملات موشکی از سوی دوطرف صورت خواهد گرفت. در چنین لحظهای جنگی وحشتناک آغاز خواهد شد که نمیتوان پیشبینی کرد چه تعداد کشتی از کدام کشور در چنین جنگی غرق خواهند شد.
او میگوید: آیا روسیه امریکا بهعنوان قدرتمندترین نیروی هستهای دنیا قادر خواهند بود از به کار بردن سلاحهای هستهای علیه هم اجتناب کنند؟ هیچ شکی وجود ندارد که انگلیس و فرانسه از اروپا با امریکا و اسراییل متحد هستند... درحال تهدید خاک روسیه هستند...
در بخش دیگری از این نامه آمده است: من از این امر آگاه هستم که برخی از رفقا به شدت از این موضوع نگران هستند که من اعتبار و حیثیت خود را با اعلام کردن اینکه این مناقشه به نحوی محتوم به جنگی هستهای منجر خواهد شد، به خطر انداختهام. این چیزی است که من از تاریخ اول ژوئن 2010 تاکنون میگویم. من از خطر وخیمی که بشر را تهدید میکند و از غرق شدن رزمناو متعلق به نیروی دریایی کرهجنوبی آغاز شد مردم را آگاه کردم.
وی حتی از بحرانهای بعد از چنین جنگی هم سخن گفته و اقتصاددانان جهان را دعوت کرده تبعات آن را بررسی کنند. او مینویسد: وقتی که آتش بمباران اتمی خاموش شود ـ که لزوماً جنگی طولانی نخواهد بود ـ آن وقت باید از بحران پس از جنگ صحبت کنیم که بلافاصله آغاز خواهد شد. کاسترو میگوید: در چنین شرایطی مهمترین مواد لازم برای زندگی یعنی مواد غذایی، آب، سوخت و سایر منابع این نیمکره واقع در جنوب ایالات متحده امریکا به فراوانی به حفظ و بقای این تمدن بسیار کوچک(امریکا) اختصاص دارد که پیشرفت عنانگسیخته و بیضابطهاش بشر را به چنین مصیبتی کشانده است. او میگوید: من از رفیق «اسوالدو» خواستم سهشنبه 13جولای جلسهای از اقتصاددانان برجسته در این ساختمان تشکیل دهد تا من بتوانم با آنها ملاقات کنم و از آنها بخواهم روی یک (داستان علمی ـ تخیلی) ـ اجازه دهید فعلاً آن را به این اسم بخوانم ـ کار کنند تا این موضوعات بسیار دقیق را به مدت 10 روز و هر روز به مدت چهار ساعت تحلیل و بررسی کنیم. هدف از این جلسات، یافتن پاسخ به یک سؤال است. اگر چنین وضعی که توضیح دادم پیش آمد، کشورهای امریکای ما (لاتین) چه باید بکنند.
