سمانه مسلمی - با برگزاری هفتمین همایش و جشنواره بینالمللی و تخصصی «هنر عکاسی و تصویربرداری دوربینهای دیجیتال و تجهیزات وابسته» این بار لنزهای عکاسان به شکار پرداختند تا بار دیگر لنزها به جای آدمهای خبرساز برخروجی خبرگزاریها و روزنامهها نقش ببندد.این همایش و جشنواره بینالمللی که از 31 فروردین تا سوم اردیبهشت در مصلای بزرگ تهران برگزار شد، پذیرای 70 شرکت معتبر به نمایندگی از شرکتهای 20 کشور جهان بود که به گفته فریدون نوری دبیر جشنواره D.I.F.IRAN، مصلی به محل نمایش آخرین نوآوری و دستاوردها در زمینه دوربینهای عکاسی و فیلمبرداری و تمامی تجهیزات وابسته به آن از کشورهای ایران، چین، اتریش، ایتالیا، آلمان، بلژیک، انگلستان، هلند، مالزی، سوئد، فرانسه، هند و تایلند تبدیل شد. این نمایشگاه که همچون سایر نمایشگاهها کار خود را آغاز کرد از نظر محتوایی تفاوت اساسی با سایر نمایشگاهها داشت چرا که در آن نه تنها نگاه نمایشگاهی در بین حاضرین دیده نمیشد بلکه اغلب شرکتکنندگان در پی کسب منافع بیشتر از طریق افزایش نامتعارف قیمتها بودند. هر چند که در هر نمایشگاه کسب منافع نگاه اول هر یک از حاضرین است که این مهم از طریق ارائه خدمات مناسب صورت میگیرد. در حاشیه این نمایشگاه «واحدیان» ، مدیرعامل شرکت کم ایران در گفتوگو با خبرنگار ما به بررسی چند و چون و بایدها و نبایدهای این نمایشگاه پرداخت و گفت: هفتمین نمایشگاه دوربینهای دیجیتال برخلاف ادوار گذشته توانست در جذب مخاطب عام و خاص موفق عمل کند و این نقطه تمایز و تفاوت آن به حساب میآید. وی به ماهیت اصلی نمایشگاه اشاره کرد و افزود: هر شرکتی که در نمایشگاه حضور پیدا میکند مبلغی در حدود
5 الی 20 میلیون هزینه کرایه غرفه پرداخت میکند، پس در قبال آن چشم انتظار دریافت خدمات مناسب و به دست آوردن بازار جدید و احیای بازارهای گذشته خود است. لذا ذات نمایشگاه به اینگونه است که هر کدام از غرفهداران، نمایشگاه را به مکان تبادل نظر و بازاریابی تبدیل میکنند. واحدیان در پاسخ به این سؤال که آیا رویکرد عدهای از حاضران که نه تنها بازاریابی میکنند بلکه به فکر فروش کالاهای خود نیز هستند و به خاطر این نمایشگاه را به محل فروش محصولات خود تبدیل کردهاند صحیح است یا خیر، گفت: این نوع برخورد در نمایشگاه آفتی است که نه تنها در نمایشگاه دوربین بلکه در بسیاری از نمایشگاههای تخصصی نفوذ کرده و باعث شده تا سطح کیفی کار نمایشگاهها نزول پیدا کند. ما به عنوان یکی از حاضران در این نمایشگاه این روند را صحیح نمیدانیم چرا که هر یک از حاضران و فعالان نمایشگاهی میتوانند برای مشتری خود پیش فاکتور صادر کنند و بعد از نمایشگاه اقدام به فروش محصول کنند که این از نظر بازار تجارت و رسم نمایشگاه عرف است. مدیرعامل شرکت کم ایران به لزوم برگشت پول اشاره نمود و اظهار داشت: در بسیاری از نمایشگاههای مطرح دنیا همچون سی بیت آلمان که در آن تکنولوژی روز جهان ارائه میگردد همه به دنبال بازاریابی هستند، نه همچون روندی که امروزه در نمایشگاههای ما دیده میشود. واحدیان از بینالمللی نبودن نمایشگاه نیز سخن به میان آورد و افزود: نمایشگاهی بینالمللی است که در آن شرکتهای خارجی حضور داشته باشند نه اینکه به جای آنها واردکنندگان قطعات حضور یابند چرا که آنها نمایندگی واقعی شرکتهای بزرگ جهانی نیستند و صرفاً در نقش وارد کننده ایفای نقش میکنند. وی گفت: تعریف جهانی نمایندگی با تعریفی که در ایران وجود دارد بسیار متفاوت است. یک نمایندگی علاوه بر خدمات پس از فروش و گارانتی به یکسری اما و اگرها پایبند است که ما چنین چیزی را در واردکنندگان خود نمیبینیم. هر چند این نمایشگاه در مقیاس وسیع برگزار شد و حضور گسترده مردم را به همراه داشت اما چندان نتوانست خواسته مخاطبان خود را پاسخگو باشد. یکی از عکاسان رسانههای جمعی نیز در مورد این نمایشگاه به خبرنگار ما گفت: هر چند این نمایشگاه از نظر دسترسی از جانمایی خوبی برخوردار بود ولی وجود پلههای زیاد عاملی شد تا افراد مسن قید نمایشگاه را بزنند. وی به سرسام آوربودن قیمت بعضی از محصولات ارائه شده در نمایشگاه اشاره کرد و گفت: یک شرکت، لنز را با قیمت یک میلیون و900 هزار تومان ارائه و شرکتی دیگر همان لنز را با قیمت یک میلیون و 600 هزار تومان در دسترس بازدیدکنندگان گذاشته بود که این خود ناشی از عدم نظارت کافی برنوع فعالیت غرفهداران بود. وی در ادامه افزود: وقتی در بخشهای فرهنگی چنین معضلی پیش میآید سازمانهای متولی باید با دقت بیشتری به نوع فعالیت نمایشگاهها نظر داشته باشند تا حداقل نمایشگاهی که از حالت اصلی خودخارج شده و رنگ و بویی از سنت قدیمی ارائه خدمات در آن به چشم نمیخورد، برای مردم به بازار سیاه تبدیل نشود.حال با توجه به رویکرد پیش آمده در هفتمین همایش و جشنواره بینالمللی و تخصصی «هنر عکاسی و تصویربرداری دوربینهای دیجیتال و تجهیزات وابسته» ضروری به نظر میرسد تا در دوره آینده موارد مذکور به کمترین حد خود برسند تا در کنار آن هم رضایتمندی شرکتکنندگان فراهم آید و هم مخاطبان عام و خاص به مطلوب خود دست پیدا کنند. به یقین این مسأله محقق نخواهد شد جز با آموزش شیوههای بازرگانی و نمایشگاهداری به متقاضیان حضور در نمایشگاه.
