هنرهای تجسمی در سال جاری به کجا میرسدنقش وعدهها بربوم 89معصومه دیوداردر آستانه سال جدید قرار گرفتهایم و به تبع آن برنامههای مراکز و مؤسسات دولتی و غیردولتی اعلام میشود. در این میان خبرهایی از برنامههای مرکز هنرهای تجسمی در سال 89 به گوش میرسد که از آن جمله میتوان به برگزاری نمایشگاه مروری بر شاهکارهای نقاشی قهوه خانه و نقاشی پشت شیشه که از 23 اسفند 1388 در موزه هنرهای معاصر تهران گشایش یافته و تا 15 اردیبهشت 1389 ادامه دارد، اشاره کرد. پس از آن نیز شاهد نمایش آثار نقاشی بزرگان هنر جهان و تجلیل از پیشکسوتان این حوزه و نمایشگاه چهل سال هنر ایران و برگزاری سومین جشنواره هنرهای تجسمی فجر و ... خواهیم بود. این برنامهها در شورای طرح و برنامه مرکز هنرهای تجسمی مشخص و تصویب شدهاند. این شورا متشکل از دو کارشناس هنری، رئیس مرکز هنرهای تجسمی و معاون او و مسؤول طرح و برنامه معاونت هنری و مدیر مؤسسه توسعه هنرهای تجسمی و معاون موزه هنرهای معاصر است. جامعه هنرهای تجسمی ما بسیار گسترده است و در این میان تنها مرکزی که متولی برنامه ریزی و انجام امور هنرهای تجسمی است مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد است، که با توجه به سیاست تمرکز زدایی که از سوی مدیرکل این مرکز اعمال میشود حجم گستردهای از فعالیتها و برنامههای هنری را در بر میگیرد.
برنامههای ناکام این حجم گسترده فعالیتها و برنامههای هنری که از سوی مرکز هنرهای تجسمی وزارت ارشاد برگزار میشود در سال گذشته با کاستیهایی همراه بود که از آن جمله میتوان به برگزار نشدن دوسالانه تصویرگری کتاب کودک و نوجوان، دوسالانه مجسمه و نقاشی و نخستین جشنواره بینالمللی هنرهای تجسمی کودک و نوجوان در همدان اشاره کرد. غلامعلی طاهری، مشاور هنری مرکز هنرهای تجسمی در خصوص عدم برگزاری بینالهای مجسمه و نقاشی در سال گذشته میگوید: «برگزاری این بینالها به دلیل حجم بالای کارهای مرکز هنرهای تجسمی، برنامه ریزی نشدند.» این در حالی است که محمود شالویی برگزاری این بینالها را در برنامههای سال 88 اعلام کرده بود. البته در خصوص عدم برگزاری دوسالانه تصویرگری کتاب کودک و نوجوان نیز عدم همکاری انجمن عنوان میشود. در این میان ممکن است در روند اجرا و تاریخ برگزاری جشنوارهها و بینالها تغییراتی پیش بیاید، اما برنامهها تغییرات عمدهای نخواهد کرد. هر چند برخی از تغییرات اجتناب ناپذیر است، ولی بسیاری از برنامههای اعلام شده از سوی مرکز هنرهای تجسمی در سال 88 به مرحله اجرا نرسیدند و تنها هیاهوی رسانهای بیش نبود. بسیاری از هنرمندان بر این اعتقادند که نباید حجم برگزاری برنامههای تجسمی بر کیفیت برگزاری آن غلبه کند و این درحالی است که در سال گذشته شاهد کثرت برنامههای تجسمی از برگزاری نمایشگاههای هنری گرفته تا جشنوارههای گوناگون از هر نوع آن که تاکنون برگزار شده است، بودیم. این در حالی است که این جشنوارهها در بسیاری از مواقع با کیفیت پایین برگزار میشدند و مسؤولان در پاسخ به چرایی پایین بودن کیفیت برگزاری این جشنوارهها مهجور بودن هنرهای تجسمی را بهانه و هر نوع برگزاری جشنواره و بینال و ... را در این حوزه مثبت قلمداد میکردند.
وعده نیمدرصدی این تمام آنچه که در سال 88 وعده داده شده بود و محقق نشد، نیست، بلکه بزرگترین وعدهای که محقق نشد، اختصاص نیم درصد بودجه عمرانی برای خرید آثار هنری است که از سوی کمیسیون تلفیق رد شد و تاکنون جلسهای برای بررسی علل رد آن برگزار نشده است و با توجه به پیگیریهای «جوان» پاسخ این پرسش به نشست خبری موکول شد که معلوم نیست چه زمانی برگزار شود. میتوان با افزایش بودجه هنرهای تجسمی و همچنین افزایش نیروهای متخصص و کارآمد در این حوزه و مشارکت بیشتر هنرمندان و انجمنهای هنری، شاهد افزایش کیفیت برگزاری برنامهها بود. امید است مسؤولاین این حوزه در سال 89 این مهم را مد نظر قرار دهند و با تدبیر اندیشههای گسترده در پی برگزاری جشنوارهها و بینالها با کیفیت بالا باشند.